{
  "chapter": 13,
  "lang": "ta",
  "verses": [
    {
      "id": "13.1",
      "translation": "இயற்கையையும் புருஷனையும், க்ஷேத்திரத்தையும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனையும், ஞானத்தையும் அறியத்தக்கதையும் – இவற்றை அறிய விரும்புகிறேன், கேசவா.",
      "explanation": "அர்ஜுனன் இந்த அத்தியாயத்தை மூன்று இணைகளைப் பற்றிக் கிருஷ்ணரிடம் கேட்டுத் தொடங்குகிறான்: இயற்கை (பிரகிருதி), உணர்வுள்ள ஆன்மா அல்லது புருஷன், க்ஷேத்திரம் (உடலும் அதன் உலகமும்), அதை அறிபவன் (க்ஷேத்திரஜ்ஞன்), ஞானம், அறியத்தக்கது (ஜ்ஞேயம்). கிருஷ்ணரின் பதில் அடுத்த ஸ்லோகங்களில் வருகிறது. சில பாடபேதங்களில் இந்த ஸ்லோகம் இல்லை; அதனால் சில பதிப்புகளில் 13-ஆம் அத்தியாயம் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் தொடங்குகிறது."
    },
    {
      "id": "13.2",
      "translation": "குந்தியின் மகனே, இந்த உடல் “க்ஷேத்திரம்” (வயல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதை அறிபவனை, இதன் உண்மையை அறிந்தவர்கள் “க்ஷேத்திரஜ்ஞன்” (வயலை அறிபவன்) என்று கூறுகிறார்கள்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் அர்ஜுனன் கேட்ட கேள்விக்கு விடையாக, கிருஷ்ணர் சொற்களை விளக்கத் தொடங்குகிறார். அனுபவமும் செயலும் நிகழும் களமான உடல் “க்ஷேத்திரம்” எனப்படும்; அதை உணர்ந்து அறிபவன் “க்ஷேத்திரஜ்ஞன்”. இங்கே அவன் உள்ளிருக்கும் அறிவுணர்வுள்ள சாட்சி; அந்த அறிபவனுக்கும் தமக்கும் உள்ள உறவைக் கிருஷ்ணர் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் கூறுகிறார்."
    },
    {
      "id": "13.3",
      "translation": "பாரதனே, எல்லா க்ஷேத்திரங்களிலும் க்ஷேத்திரத்தை அறிபவனாகவும் என்னையே அறிந்துகொள். க்ஷேத்திரத்தையும் க்ஷேத்திரத்தை அறிபவனையும் பற்றிய அறிவே உண்மையான ஞானம் என்பது என் கருத்து.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் உடலை “க்ஷேத்திரம்” என்றும் அதை அறிபவனை “க்ஷேத்திரஜ்ஞன்” என்றும் கூறிய கிருஷ்ணர், அதைத் தொடர்ந்து அர்ஜுனனுக்கு உபதேசிக்கிறார். எல்லா க்ஷேத்திரங்களிலும் அறிபவன் தாமே என்றும், க்ஷேத்திரத்தையும் அதை அறிபவனையும் உணர்வதே உண்மையான ஞானம் என்றும் கூறுகிறார். அத்வைத மரபு இதைத் தனி ஆன்மா பரம்பொருளுடன் ஒன்றே என்று விளக்கும்; வைணவ பக்தி மரபு இறைவன் ஒவ்வொரு உயிரிலும் உள்ளுறை சாட்சியாக, தனி ஆன்மாவிலிருந்து வேறாக இருக்கிறான் என்று விளக்கும்."
    },
    {
      "id": "13.4",
      "translation": "அந்த க்ஷேத்திரம் எது, அதன் இயல்பு என்ன, அதன் மாற்றங்கள் எவை, எதிலிருந்து தோன்றியது, மேலும் அதை அறிபவன் யார், அவனுடைய ஆற்றல் என்ன என்பதை என்னிடமிருந்து சுருக்கமாகக் கேள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இப்போதுதான் க்ஷேத்திரம் (உடலும் அனுபவிக்கப்படும் உலகும்) என்பதையும், க்ஷேத்திரஜ்ஞன் (அதை அறியும் உணர்வுள்ள ஆத்மா) என்பதையும் விளக்கினார். இங்கே அவர் சுருக்கமாகக் கூறப்போகும் தலைப்புகளை அறிவிக்கிறார்: க்ஷேத்திரம் எது, அதன் இயல்பு, அதன் மாற்றங்கள் (விகாரம்), அதன் மூலம், அதை அறிபவன் யார், அவனுடைய ஆற்றல் என்ன. அறிபவன் இறுதியில் தனிப்பட்ட ஆத்மாவா அல்லது ஒரே பரமாத்மாவா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஆனால் இந்த ஸ்லோகம் தலைப்புகளை மட்டுமே பட்டியலிடுகிறது."
    },
    {
      "id": "13.5",
      "translation": "இதை முனிவர்கள் பலவிதமாகப் பாடியிருக்கிறார்கள்; வெவ்வேறு தனித்தனி வேத சந்தங்களிலும், ஆதாரத்துடன் உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட பிரம்மசூத்திரச் சொற்களிலும் இது கூறப்பட்டுள்ளது.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர் க்ஷேத்திரம் (உடலும் அதன் அமைப்பும்) மற்றும் க்ஷேத்திரத்தை அறிபவனைப் பற்றி விளக்குவதாகக் கூறினார். இந்த உபதேசம் புதியதல்ல என்று இங்கே சொல்கிறார்: முனிவர்கள் பலவிதமான வேத சந்தங்களிலும், பிரம்மசூத்திரத்தின் தர்க்கபூர்வமான, உறுதியான வாக்கியங்களிலும் இதை எடுத்துரைத்துள்ளனர். “பிரம்மசூத்திர பதங்கள்” என்பதை சிலர் அந்தப் பெயருள்ள வேதாந்த நூலாகக் கொள்கின்றனர்; மற்றவர்கள் பிரம்மனைப் பற்றிய உபநிடத வாக்கியங்கள் என்று பொதுவாகப் பொருள் கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "13.6",
      "translation": "பெரும் பூதங்கள், அகங்காரம், புத்தி, வெளிப்படாத மூலமும்; பத்து இந்திரியங்கள், ஒன்று (மனம்), ஐந்து புலன் விஷயங்களும்…",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே “க்ஷேத்திரம்” என்பது, அதாவது உடலும் அது உருவாகியுள்ள இயற்கையும், எவற்றால் ஆனது என்பதை சாங்கிய முறையில் பட்டியலிடுகிறார். அவை ஐந்து மகாபூதங்கள், அகங்காரம், புத்தி, வெளிப்படாத மூலம் (அவ்யக்தம்), பத்து இந்திரியங்கள் (ஐந்து அறிவு, ஐந்து செயல்), மனம், ஐந்து புலன் விஷயங்கள் (ஒலி, தொடுகை, உருவம், சுவை, மணம்) ஆகியவை. அவ்யக்தம் என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்: சிலர் அதை மூலப்பிரகிருதி என்கின்றனர், சிலர் உலகம் விரிவடையும் விதை போன்ற காரண சக்தி என்கின்றனர். இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது."
    },
    {
      "id": "13.7",
      "translation": "ஆசை, வெறுப்பு, இன்பம், துன்பம், உடலெனும் தொகுப்பு, உணர்வு, உறுதி — இதுவே சுருக்கமாகக் கூறினால், மாற்றங்களுடன் கூடிய க்ஷேத்திரம்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே “க்ஷேத்திரம்” என்பதன் சுருக்கமான விளக்கத்தை முடிக்கிறார்; அது உடலும், அறிபவன் காணும் அனுபவம் அனைத்தும் ஆகும். முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பூதங்கள், புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றைக் கூறிய பின், உள்நிலைகளையும் சேர்க்கிறார்: ஆசை, வெறுப்பு, இன்பம், துன்பம், உடலெனும் தொகுப்பு (சங்காதம்), உணர்வு (சேதனா), உறுதி (திருதி). “மாற்றங்கள்” (விகாரம்) என்றால் இவை அனைத்தும் மாறக்கூடியவை என்பதாகும். சேதனா என்பது மனத்தின் செயலா அல்லது மனத்தில் தோன்றும் உணர்வின் பிரதிபலிப்பா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஆனால் அது அறிபவனுக்கல்ல, க்ஷேத்திரத்துக்கே உரியது என்பதில் அனைத்தும் ஒத்துள்ளன."
    },
    {
      "id": "13.8",
      "translation": "செருக்கு இல்லாமை, பாசாங்கு இல்லாமை, தீங்கு செய்யாமை, பொறுமை, நேர்மை, ஆசிரியருக்குப் பணிவிடை, தூய்மை, உறுதி, தன்னடக்கம்…",
      "explanation": "“க்ஷேத்திரம்” (உடலும் மனமும்) பற்றி விளக்கிய பிறகு, கிருஷ்ணர் ஞானம் (ஜ்ஞானம்) என்று தாம் அழைக்கும் குணங்களின் பட்டியலைத் தொடங்குகிறார்; இது அடுத்த ஸ்லோகங்களிலும் தொடர்கிறது. இந்த ஸ்லோகத்தில் பணிவு, பாசாங்கின்மை, அகிம்சை, பொறுமை, நேர்மை, ஆசிரியர்மீது பக்தி, அகத் தூய்மையும் புறத் தூய்மையும் (சௌசம்), உறுதி, தன்னடக்கம் ஆகியவை வருகின்றன. இந்தக் குணங்களே ஞானமா, அல்லது ஆத்ம ஞானத்துக்கு வழிவகுக்கும் அடித்தளமா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "13.9",
      "translation": "புலன்களின் விஷயங்களில் பற்றின்மை, அவ்வாறே அகங்காரமின்மை; பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோய் ஆகியவற்றில் உள்ள துன்பம் என்ற குறையை எப்போதும் நோக்குதல்…",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தொடங்கிய ஞானத்தின் (ஜ்ஞானம்) பண்புகளின் பட்டியலை இங்கும் தொடர்கிறார். புலன் விஷயங்களில் பற்றின்மை (வைராக்யம்), அகங்காரம் இல்லாமை, பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோய் ஆகியவற்றோடு வரும் துன்பத்தையும் குறைகளையும் தொடர்ந்து உணர்ந்திருத்தல் ஆகியவற்றை இங்கே குறிப்பிடுகிறார். கடைசிப் பகுதியை உரையாசிரியர்கள் வேறுபடக் கொள்கின்றனர்: சிலர் இந்நிலைகளில் துன்பமே குறை எனக் காண்பதாகவும், சிலர் அவற்றில் குறையையும் துன்பத்தையும் காண்பதாகவும் பொருள் கொள்கின்றனர். எப்படியாயினும், இதன் நோக்கம் பற்றைத் தளர்த்துவதே; சோர்வை வளர்ப்பதல்ல."
    },
    {
      "id": "13.10",
      "translation": "பற்றின்மை; மகன், மனைவி, வீடு முதலியவற்றில் ஆழ்ந்த ஒட்டுதல் இல்லாமை; விரும்பியவை, விரும்பாதவை நேரும்போதும் எப்போதும் சமநிலையான மனம்…",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உண்மையான ஞானத்தின் (ஜ்ஞானம்) பண்புகளைத் தொடர்ந்து பட்டியலிடுகிறார். இங்கே குடும்பம், வீடு ஆகியவற்றில் பற்றின்மையையும் (அசக்தி) அளவுக்கு மீறிய ஒன்றிப்பின்மையையும் (அனபிஷ்வங்கம்) குறிப்பிடுகிறார்; இதன் பொருள் அவர்களைப் புறக்கணிப்பது அல்ல. இன்பமானதோ துன்பமானதோ எது நிகழ்ந்தாலும் சமநிலையான மனத்தையும் (சமசித்தத்வம்) அவர் சேர்க்கிறார். இந்தப் பட்டியல் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது."
    },
    {
      "id": "13.11",
      "translation": "என்னிடம் வேறெதிலும் செல்லாத யோகத்தால் தவறாத பக்தி; தனிமையான இடத்தில் வசிக்கும் விருப்பம்; மக்கள் கூட்டத்தில் மகிழ்ச்சி கொள்ளாமை…",
      "explanation": "அத்தியாயம் 13-ல் ஞானத்தை உருவாக்கும் பண்புகளின் பட்டியலை கிருஷ்ணர் தொடர்கிறார். இங்கே தம்மிடம் பிளவுபடாத பக்தி, தனிமையான இடங்களில் விருப்பம், கூடும் கூட்டங்களில் இன்பம் கொள்ளாமை ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார்; இவை உள்நோக்கிய நிலையான மனத்திற்குத் துணை செய்கின்றன. மரபுகளில் அழுத்தம் வேறுபடும்: பக்தி மரபுகள் பக்தியை இப்பட்டியலின் இதயமாகக் காண்கின்றன, அத்வைத விளக்கங்கள் அதை ஆத்ம ஞானமாக முதிரும் பக்தியாகக் காண்கின்றன. வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது."
    },
    {
      "id": "13.12",
      "translation": "ஆன்மாவைப் பற்றிய ஞானத்தில் நிலைத்திருத்தல், உண்மைப் பொருளை அறிவதன் நோக்கத்தைக் காணுதல்; இதுவே ஞானம் என்று கூறப்படுகிறது. இதற்கு மாறானது எதுவோ, அது அஞ்ஞானம்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் சில ஸ்லோகங்களுக்கு முன் தொடங்கிய, “ஞானம்” என்று அவர் அழைக்கும் பண்புகளின் பட்டியலை இங்கே முடிக்கிறார். கடைசி இரண்டும்: ஆன்மாவை அறிவதில் (அத்யாத்மம்) உறுதியாக இருத்தல், உயர்ந்த உண்மையை (தத்துவம்) அறிவதே குறிக்கோள் என்பதை மனத்தில் வைத்திருத்தல். இதற்கு எதிரானவை அனைத்தையும் அஞ்ஞானம் என்று அவர் வரையறுக்கிறார். கடைசிப் பண்பில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைத மரபினர் குறிக்கோளை ஆன்ம அறிவால் கிடைக்கும் முக்தி என்கின்றனர்; பக்தி மரபினர் இறைவனை உணர்தல் என்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "13.13",
      "translation": "அறியத்தக்கதை உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதை அறிந்தவன் அமுதநிலையை அடைகிறான். அது தொடக்கமற்ற உயர்ந்த பிரம்மம்; அது “சத்” என்றோ “அசத்” என்றோ சொல்லப்படுவதில்லை.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகங்களில் ஞானத்தின் (ஜ்ஞானம்) பண்புகளைச் சொன்ன கிருஷ்ணர், இப்போது அறியத்தக்க பொருளான உயர்ந்த பிரம்மத்தைப் பற்றிக் கூறத் தொடங்குகிறார்; அதை அறிந்தால் மரணம், மறுபிறப்பு இல்லாத அமுதநிலை (அம்ருதம்) கிடைக்கும். பிரம்மம் தொடக்கமற்றது; அது “சத்” (இருப்பது) என்றோ “அசத்” (இல்லாதது) என்றோ சொல்லப்படுவதில்லை, அதாவது சாதாரண விளக்கங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. உரையாசிரியர்கள் இதை வேறுவேறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்: சிலர் இருப்பு, இன்மை என்ற எல்லா வகைகளையும் கடந்தது என்கிறார்கள்; சிலர் தூல விளைவையும் நுண் காரணத்தையும் கடந்தது என்கிறார்கள். “அனாதிமத் பரம்” என்ற சொற்களை அத்வைதம் “தொடக்கமற்ற உயர்ந்த பிரம்மம்” என்றும், விசிஷ்டாத்வைதம் “அனாதி மத்பரம்” எனப் பிரித்து “தொடக்கமற்றது, என்னைத் தலைவனாகக் கொண்டது” என்றும் படிக்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.14",
      "translation": "அதற்கு எங்கும் கைகளும் கால்களும் உள்ளன; எங்கும் கண்களும் தலைகளும் முகங்களும் உள்ளன; எங்கும் காதுகள் உள்ளன. அது உலகில் எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்து நிலைத்திருக்கிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறப்பட்ட அறியத்தக்கதான (ஜ்ஞேயம்) பரப்பிரம்மத்தை விவரிக்கிறார். எங்கும் கைகால்கள், கண்கள், காதுகள் இருப்பது உருவகம்; எந்த உயிரிலும் நடக்கும் செயல், செல்லுதல், பார்த்தல், கேட்டல் அனைத்தும் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்துள்ள இந்த ஒரே மெய்ப்பொருளின் ஆற்றலால் நடக்கின்றன. இதன் பொருளில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைத விளக்கம் அனைத்து உயிர்களிலும் தோன்றும் உருவமற்ற ஒரே ஆத்மா என்கிறது; பக்தி மரபு எங்கும் நிறைந்த தனிப்பெரும் இறைவனின் இருப்பு என்கிறது."
    },
    {
      "id": "13.15",
      "translation": "எல்லா புலன்களின் குணங்களோடும் அது ஒளிர்கிறது; ஆயினும் அது எல்லாப் புலன்களும் அற்றது. பற்றற்றது; ஆயினும் அனைத்தையும் தாங்குகிறது. குணங்கள் அற்றது; ஆயினும் குணங்களை அனுபவிக்கிறது.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தொடங்கியபடியே, அறியத்தக்க பொருளான (ஜ்ஞேய) பிரம்மத்தை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விவரிக்கிறார்; இங்கே வெளிப்படையான முரண்களைப் பயன்படுத்துகிறார். புலன்கள் (இந்திரியம்) வழியாகச் செயல்படுவது போல் தோன்றினாலும் அதற்குப் புலன்கள் இல்லை; பற்றற்றது (அசக்தம்) ஆயினும் அனைத்தையும் தாங்குகிறது. இயற்கையின் மூன்று இழைகளான குணங்கள் (சத்வம், ரஜஸ், தமஸ்) அதற்கு இல்லை, ஆயினும் அவற்றை அனுபவிக்கிறது. இதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் குணமற்ற உண்மையின்மேல் குணங்கள் தோற்றமாக மட்டும் தெரிவதாகக் கொள்கிறது; இறைவாதப் பள்ளிகள் இயற்கையில் இறைவன் உண்மையாக இருந்தும் அதற்குக் கட்டுப்படாதவன் என்று கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.16",
      "translation": "அது உயிர்களுக்கு வெளியேயும் உள்ளேயும் இருக்கிறது; அசையாததும் அசைவதும் அதுவே. மிக நுண்ணியதாக இருப்பதால் அதை அறிய இயலாது; அது தொலைவிலும் இருக்கிறது, அருகிலும் இருக்கிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் பிரம்மத்தை, அதாவது அறியப்பட வேண்டிய (ஜ்ஞேயம்) பரம்பொருளை, தொடர்ந்து விவரிக்கிறார். வெளி–உள், அசைவற்றது–அசைவது, தொலை–அருகு போன்ற எதிர்மாறான இணைகளால், அது எங்கும் நிறைந்தது என்பதையும் எந்த ஒரு வர்ணனையாலும் வரையறுக்க முடியாதது என்பதையும் காட்டுகிறார். அது மிக நுண்ணியது (சூக்ஷ்மத்வம்) என்பதால் சாதாரண அறிவால் அதை அறிய முடியாது. அத்வைதம் இதை எல்லாத் தோற்றங்களுக்கும் அடியிலுள்ள ஒரே உண்மையாகக் காண்கிறது; இறைநம்பிக்கைப் பள்ளிகள் இதை உலகில் நிறைந்தும் அதைக் கடந்தும் நிற்கும் இறைவனின் இருப்பாகக் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.17",
      "translation": "உயிர்களிடத்தில் பிரிவற்றதாக இருந்தும், பிரிந்தது போலத் தோன்றி நிற்கிறது. அந்த அறியத்தக்கது உயிர்களைத் தாங்குவது; அவற்றை விழுங்குவதும், தோற்றுவிப்பதும் அதுவே.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அறியத்தக்கதான (ஜ்ஞேய) பிரம்மத்தை, அதாவது பரம்பொருளை, தொடர்ந்து விவரிக்கிறார். அது ஒன்றே, முழுமையானது; ஆனால் பல தனித்தனி உயிர்களாகப் பிரிந்தது போலத் தோன்றுகிறது. உயிர்களைத் தாங்குவதும், ஒடுக்குவதும், மீண்டும் தோற்றுவிப்பதும் அதுவே எனப்படுகிறது. இந்தப் பிரிவு எப்படி எழுகிறது என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: சில அதை வெறும் தோற்றம் என்றும், சில ஒரே உண்மைக்குள் இருக்கும் மெய்யான பன்மை என்றும் கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.18",
      "translation": "அது ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளி என்றும், இருளுக்கு அப்பாற்பட்டது என்றும் கூறப்படுகிறது. அதுவே அறிவு, அறியப்பட வேண்டியது, அறிவால் அடையப்படுவது; அனைவரின் இதயத்திலும் நிலைபெற்றிருக்கிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் முந்தைய ஸ்லோகங்களில் கூறிய அறியப்பட வேண்டிய பிரம்மத்தை (உயர்ந்த மெய்ப்பொருளை) இங்கும் விவரிக்கிறார். சூரியன் போன்ற ஒளிமூலங்களையும் அது ஒளிரச் செய்கிறது; இருளுக்கு, அதாவது அறியாமைக்கு (தமஸ்), அப்பாற்பட்டது என்கிறார். அதுவே அறிவு (ஞானம்), அறியப்படும் பொருள், அறிவால் அடையப்படும் இலக்கு; அனைவரின் இதயத்திலும் உறைகிறது. அத்வைதம் இதை அனைவரிலும் உள்ள ஒரே ஆத்மா என்று காண்கிறது; பக்தி மரபுகள் இதை தனிப்பட்ட ஆத்மாவிலிருந்து வேறுபட்ட, உள்ளிருந்து இயக்கும் இறைவன் என்று காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.19",
      "translation": "இவ்வாறு க்ஷேத்திரமும், ஞானமும், அறியத்தக்கதும் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டன. என் பக்தன் இதை நன்கு அறிந்து, என் இயல்பை அடையத் தகுதி பெறுகிறான்.",
      "explanation": "இங்கே கிருஷ்ணர் க்ஷேத்திரம் (உடலும் அதன் அமைப்பும்), ஞானம், ஜ்ஞேயம் (அறியத்தக்க உயர்ந்த மெய்ப்பொருள்) ஆகியவற்றைப் பற்றிய தம் சுருக்கமான விளக்கத்தை முடிக்கிறார். இவற்றை உண்மையாக உணரும் பக்தன் கிருஷ்ணரின் இயல்பை (மத்பாவம்) அடையத் தயாராகிறான் என்கிறார். இதன் பொருளில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: சிலர் அதைப் பரம்பொருளுடன் ஒன்றாதல் என்றும், மற்றவர் கிருஷ்ணருடன் வேறுபாடு நீடிக்கும் அன்பு நிறைந்த நெருக்கம் என்றும் கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "13.20",
      "translation": "பிரகிருதியும் புருஷனும் ஆகிய இரண்டும் தொடக்கமற்றவை என்று அறிந்துகொள். மாற்றங்களும் குணங்களும் பிரகிருதியிலிருந்தே தோன்றுபவை என்றும் அறிந்துகொள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் க்ஷேத்திரத்தையும் க்ஷேத்திரத்தை அறிபவனையும் பற்றிய உபதேசத்தைத் தொடர்கிறார். பொருளான இயற்கை (பிரகிருதி) மற்றும் உணர்வுள்ள ஆன்மா (புருஷன்) இரண்டும் தொடக்கமற்றவை என்றும், எல்லா மாற்றங்களும் (விகாரங்கள்) மூன்று குணங்களும் (சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்) பிரகிருதியிலிருந்தே வருகின்றன என்றும் கூறுகிறார். இவ்விரண்டின் உறவை மரபுகள் வேறுபடச் சொல்கின்றன: அத்வைதம் பிரகிருதியை இறைவனின் மாயாசக்தி என்று கொண்டு, தொடக்கமற்றது ஆனால் இறுதியில் உண்மையல்ல என்கிறது; விசிஷ்டாத்வைதம் போன்ற இறைநம்பிக்கை விளக்கங்கள் இரண்டையும் உண்மையும் நித்தியமும் என்று கொண்டு, பிரகிருதியை இறைவனின் உடல் அல்லது சக்தி என்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.21",
      "translation": "செயல்களும் கருவிகளும் உருவாவதற்குக் காரணம் பிரகிருதி (இயற்கை) என்று கூறப்படுகிறது; இன்ப துன்பங்களை அனுபவிப்பதற்குக் காரணம் புருஷன் என்று கூறப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே க்ஷேத்திரம், அதை அறிபவன் என்ற இரு அடிப்படைத் தத்துவங்களை விளக்குகிறார்: எல்லாப் பொருள்களுக்கும் மூலமான பிரகிருதி (இயற்கை), உணர்வுள்ள ஆன்மாவான புருஷன். உடல், புலன்கள், செயல்கள் அனைத்தையும் உருவாக்குவது பிரகிருதி; இன்ப துன்பங்களை அனுபவிப்பவன் (போக்தா) புருஷன். “கார்ய-காரண” என்பதை உடலும் புலன்களும் என்று சிலரும், விளைவுகளும் அவற்றின் காரணங்களும் என்று வேறு சிலரும் கொள்கிறார்கள்; புருஷனுக்கும் பிரகிருதிக்கும் உள்ள உறவிலும் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன. ஆயினும் செயல்படுதல் பிரகிருதிக்கும், அனுபவித்தல் புருஷனுக்கும் உரியது என்று பணிகளைப் பிரித்துக் காட்டுவதே இந்த ஸ்லோகத்தின் நோக்கம்."
    },
    {
      "id": "13.22",
      "translation": "பிரகிருதியில் நிலைபெற்றுள்ள புருஷன் பிரகிருதியில் பிறந்த குணங்களை அனுபவிக்கிறான். குணங்களின் மீதுள்ள பற்றே அவன் நல்லதும் தீயதுமான கருவறைகளில் பிறப்பதற்குக் காரணம்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் க்ஷேத்திரத்தையும் அதை அறிபவனையும் பற்றிய விளக்கத்தைத் தொடர்கிறார். புருஷன், அதாவது தனிப்பட்ட ஆத்மா, பிரகிருதியில், அதாவது இயற்கையில், நிலைகொண்டு அதிலிருந்து தோன்றும் மூன்று குணங்களை (சத்வம், ரஜஸ், தமஸ்) அனுபவிக்கிறான். இந்தக் குணங்களின் மீதுள்ள பற்றே (சங்கம்) உயர்ந்த அல்லது தாழ்ந்த பிறவிகளுக்குக் காரணமாகிறது. இந்தப் புருஷன் இறைவனிடமிருந்து வேறுபட்ட தனி ஆத்மாவா அல்லது இறுதியில் பரம்பொருளுடன் ஒன்றானவனா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஆனால் பற்றே பந்தத்தின் காரணம் என்பதை அனைத்தும் ஏற்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.23",
      "translation": "இந்த உடலில் உள்ள உயர்ந்த புருஷன், அருகிலிருந்து காண்பவன், அனுமதிப்பவன், தாங்குபவன், அனுபவிப்பவன், மகேஸ்வரன் என்றும், பரமாத்மா என்றும் கூறப்படுகிறான்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில், தனிப்பட்ட உயிர் (புருஷன்) பற்றின் (சங்கம்) காரணமாக இயற்கையின் குணங்களில் சிக்குவதை கிருஷ்ணர் விளக்கினார். இங்கே அதே உடலில் உறையும் உயர்ந்த புருஷனை அவர் விவரிக்கிறார்; அவன் சாட்சியாக (உபத்ரஷ்டா) இருந்து பார்த்து, அனுமதித்து, தாங்குகிறான், ஆனால் கட்டுப்படுவதில்லை. அவனது அடையாளத்தில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் அவனை ஒரே ஆத்மா என்று காண்கிறது; இறைவழி மரபுகள் தனி ஆன்மாவுக்குள் வசிக்கும் இறைவன் என்று காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.24",
      "translation": "இவ்வாறு புருஷனையும், குணங்களுடன் கூடிய பிரகிருதியையும் அறிபவன், எந்த நிலையில் வாழ்ந்தாலும் மீண்டும் பிறப்பதில்லை.",
      "explanation": "புருஷனையும் பிரகிருதியையும் அறிவதன் பயனை கிருஷ்ணர் இங்கே கூறுகிறார். புருஷன் என்பது அறிவுடைய ஆன்மா, பிரகிருதி என்பது இயற்கை அல்லது பொருள், குணங்கள் என்பவை அதன் மூன்று தன்மைகள்: தெளிவு, செயல்பாடு, மந்தநிலை. இந்த வேறுபாட்டை உணர்ந்தவன் உலகில் எப்படி வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபடுகிறான். இந்த அறிவே விடுதலை தருமா, அல்லது ஒழுக்கமான பயிற்சியும் சேர வேண்டுமா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "13.25",
      "translation": "சிலர் தியானத்தின் மூலம் தங்களுக்குள் தங்களாலேயே ஆத்மாவைக் காண்கிறார்கள்; வேறு சிலர் சாங்கிய யோகத்தால் காண்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் கர்ம யோகத்தால் காண்கிறார்கள்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில், புருஷனையும் பிரகிருதியையும் உண்மையாக அறிபவன் மீண்டும் பிறப்பதில்லை என்று கிருஷ்ணர் கூறினார். இங்கே ஆத்மாவைக் காணும் பல வழிகளை அவர் குறிப்பிடுகிறார்: தியானம், அறிவு யோகம் (சாங்கிய யோகம்), பலனில் பற்றற்ற செயல் யோகம் (கர்ம யோகம்). சாங்கியம் என்பதை சிலர் ஆத்மாவுக்கும் பொருளுக்கும் இடையிலான பகுத்தறியும் ஆய்வாகக் கொள்கிறார்கள்; வேறு சிலர் அறிவு மார்க்கம் என்று பொதுவாகக் கொள்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "13.26",
      "translation": "வேறு சிலர் இதை இவ்வாறு தாமே அறியாமல், மற்றவர்களிடமிருந்து கேட்டு உபாசிக்கிறார்கள். கேட்டதையே சார்ந்து நிற்கும் அவர்களும் மரணத்தைக் கடக்கவே செய்கிறார்கள்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர் ஆத்மாவை உணரும் வழிகளான தியானம், ஞானம் (சாங்கியம்), கர்மயோகம் ஆகியவற்றைக் கூறினார். இங்கே இன்னொரு பிரிவினரைச் சேர்க்கிறார்: தாமே இந்த உட்பார்வையை அடைய இயலாமல், பிறரிடமிருந்து கேட்டு, கேட்டதில் (ஸ்ருதி) நம்பிக்கை வைத்துப் பயில்பவர்கள். அவர்களும் மரணத்தை (ம்ருத்யு), அதாவது பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சியை, கடப்பார்கள் என்று அர்ஜுனனுக்கு உறுதியளிக்கிறார்."
    },
    {
      "id": "13.27",
      "translation": "அசையும் அல்லது அசையாத எந்த உயிர் தோன்றினாலும், பரதர்களில் சிறந்தவனே, அது க்ஷேத்திரமும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனும் இணைவதால் உண்டாகிறது என்று அறிந்துகொள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் க்ஷேத்திரம் (உடலும் இயற்கையும்), க்ஷேத்திரஜ்ஞன் (அதை அறியும் உணர்வுள்ள ஆன்மா) பற்றிய உபதேசத்தைத் தொடர்கிறார். அசைவனவும் அசையாதனவும் ஆகிய எல்லா உயிர்களும் இவ்விரண்டின் சேர்க்கையால் உண்டாகின்றன என்கிறார். இந்தச் சேர்க்கையை அத்வைதம் அறியாமையால் தோன்றும் தோற்றக் கலப்பாகக் காண்கிறது; பக்தி மரபுகள் இரண்டும் இறைவனைச் சார்ந்திருக்கும் உண்மையான உறவாகக் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.28",
      "translation": "அழிகின்ற உயிர்கள் அனைத்திலும் அழியாதவராக, எல்லாவற்றிலும் சமமாக நிலைத்திருக்கும் பரமேஸ்வரனைக் காண்பவனே உண்மையில் காண்கிறான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் க்ஷேத்ரஜ்ஞனைப் பற்றி, அதாவது ஒவ்வொரு உடலுக்குப் பின்னுள்ள உணர்வுள்ள இருப்பைப் பற்றி, தொடர்ந்து விளக்குகிறார். உடல்கள் அழிந்தாலும் மாறாத அதே பரமேஸ்வரனை எல்லா உயிர்களிலும் காண்பதே உண்மையான பார்வை என்கிறார். அத்வைத மரபுகள் இதை எல்லோரிலும் உள்ள ஒரே ஆத்மா என்று விளக்குகின்றன; இறைவன் தனி உயிர்களில் உள்ளிருந்து இயக்குபவராக வாழ்கிறார் என்று இறைவனை முன்வைக்கும் மரபுகள் விளக்குகின்றன."
    },
    {
      "id": "13.29",
      "translation": "எங்கும் சமமாக நிலைத்திருக்கும் ஈஸ்வரனைக் காண்பவன், தன்னால் தன்னையே அழித்துக்கொள்வதில்லை; அதனால் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.",
      "explanation": "உண்மையான காட்சியை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார்: எல்லா உயிர்களிலும் சமமாக இருக்கும் ஈஸ்வரனைக் காண்பவனே உண்மையில் காண்கிறான். அத்தகையவன் தன்னால் தனக்கே தீங்கு செய்துகொள்வதில்லை; அதனால் உயர்ந்த கதியை (பரம கதி) அடைகிறான். “தன்னையே அழித்துக்கொள்வது” என்பதை உரையாசிரியர்கள் வேறு வேறு விதமாக விளக்குகிறார்கள்: சிலர் தன் உண்மை இயல்பை மறைக்கும் அறியாமை என்கிறார்கள்; சிலர் பிறரை வேறாகக் கண்டு அவர்களுக்குத் தீங்கு செய்வதன் மூலம் தனக்கே தீங்கு செய்துகொள்வது என்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "13.30",
      "translation": "செயல்கள் அனைத்தும் எல்லா வகையிலும் பிரகிருதியினாலேயே செய்யப்படுகின்றன என்றும், ஆத்மா செய்பவர் அல்ல என்றும் எவன் காண்கிறானோ, அவனே உண்மையில் காண்கிறான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உண்மையான காட்சியைத் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். இறைவனை எங்கும் சமமாகக் காண்பதைப் பற்றிக் கூறிய பின், எல்லாச் செயல்களும் மூன்று குணங்களால் ஆன உடல்-மனத் தளமான பிரகிருதிக்கே உரியவை என்றும், ஆத்மா செய்பவன் அல்ல (அகர்த்தா) என்றும் இங்கே கூறுகிறார். அத்வைத மரபு ஆத்மா முற்றிலும் செயலற்றது என்று பொருள் கொள்கிறது; இறைவனை ஏற்கும் மரபுகள், ஆத்மா சுதந்திரமான செய்பவன் அல்ல, பிரகிருதியும் இறைவனும் அதன் வழியாகச் செயல்படுகின்றனர் என்று வலியுறுத்துகின்றன."
    },
    {
      "id": "13.31",
      "translation": "உயிர்களின் தனித்தனி இருப்பு ஒன்றிலேயே நிலைகொண்டிருப்பதையும், அந்த ஒன்றிலிருந்தே அவை விரிந்து பரவுவதையும் ஒருவன் காணும்போது, அப்போது அவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே உண்மையான பார்வையை விளக்குகிறார். பல்வேறு உயிர்கள் ஒரே அடித்தளத்தில் நிலைத்திருப்பதாகவும் அதிலிருந்தே விரிவதாகவும் காணப்படுகின்றன; இந்தப் பார்வையே எல்லையற்ற மெய்ப்பொருளான பிரம்மத்தை அடைதல். அந்த ஒன்று எது என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: சில அத்வைத விளக்கங்கள் அதை ஒரே ஆத்மா என்கின்றன; மற்றவை அதைப் பிரகிருதி (இயற்கை) அல்லது அனைத்தையும் தாங்கும் இறைவன் என்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.32",
      "translation": "தொடக்கம் இல்லாததாலும் குணங்கள் அற்றதாலும், இந்தப் பரமாத்மா அழிவற்றது. குந்தியின் மகனே, அது உடலில் இருந்தாலும் எதையும் செய்வதில்லை; எதனாலும் களங்கமடைவதும் இல்லை.",
      "explanation": "உடலில் இருந்தும் ஆத்மா ஏன் செயலாலும் அதன் பலனாலும் தீண்டப்படுவதில்லை என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். ஆத்மா தொடக்கம் இல்லாதது, இயற்கையின் மூன்று குணங்களைக் (சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்) கடந்தது; ஆகவே அது மாறுவதும் அழிவதும் இல்லை, உடலின் செயல்கள் அதை ஒட்டுவதும் இல்லை. இங்கே “பரமாத்மா” என்பது உடலைக் கடந்து நிற்கும் ஆத்மாவையே குறிக்கிறது என்று சில மரபுகளும், ஒவ்வொரு உயிரிலும் உறையும் இறைவனைக் குறிக்கிறது என்று வேறு சில மரபுகளும் பொருள் கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "13.33",
      "translation": "எங்கும் நிறைந்திருக்கும் ஆகாயம் தன் நுட்பத்தினால் எதனாலும் களங்கப்படாதது போலவே, உடல் முழுவதிலும் நிலைத்திருக்கும் ஆத்மாவும் எதனாலும் களங்கப்படுவதில்லை.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் ஆத்மா செயல்படுவதும் இல்லை, களங்கப்படுவதும் இல்லை என்று சொன்னதன் காரணத்தை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். அதற்கு ஆகாயத்தை உவமையாகக் கூறுகிறார்: அது எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவியிருந்தாலும் மிக நுட்பமானதால் சேறோ புகையோ அதில் ஒட்டுவதில்லை. அதுபோலவே ஆத்மா உடல் முழுவதும் இருந்தாலும், உடலின் இன்பம், துன்பம், செயல்கள் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படுவதில்லை."
    },
    {
      "id": "13.34",
      "translation": "பாரதா, ஒரே ஒரு சூரியன் இந்த உலகம் முழுவதையும் ஒளிரச் செய்வது போல, க்ஷேத்திரத்தின் உரிமையாளனும் க்ஷேத்திரம் முழுவதையும் ஒளிரச் செய்கிறான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து, அறிபவன் (க்ஷேத்ரஜ்ஞன், ஆத்மா) உடலாகிய “க்ஷேத்திரத்துடன்” எப்படித் தொடர்புடையவன் என்பதை விளக்குகிறார்; இங்கே அவனை க்ஷேத்திரத்தின் உரிமையாளன் (க்ஷேத்ரீ) என்கிறார். ஆத்மா ஆகாயம் போல எதிலும் ஒட்டாதது என்று கூறியபின், சூரியனின் உவமையைத் தருகிறார்: ஒரே சூரியன் உலகனைத்தையும் ஒளிரச் செய்தும் அதனால் மாறுவதில்லை; அதுபோல ஆத்மா தன் அறிவொளியால் உடல்-மனம் முழுவதையும் அறியச் செய்கிறது. இந்த ஆத்மா ஒரே உலகளாவிய உணர்வா (அத்வைதம்), அல்லது ஒவ்வோர் ஆத்மாவும் தனியானதும் இறைவனைச் சார்ந்ததுமா (விசிஷ்டாத்வைதம், த்வைதம்) என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "13.35",
      "translation": "இவ்வாறு ஞானக் கண்ணால் க்ஷேத்திரத்துக்கும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும், உயிர்கள் பிரகிருதியிலிருந்து விடுபடுவதையும் அறிபவர்கள் பரம்பொருளை அடைகிறார்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் 13-ஆம் அத்தியாயத்தை அதன் நோக்கத்தைச் சுருக்கிக் கூறி முடிக்கிறார்: க்ஷேத்திரம் (உடலும் இயற்கையும்) என்பதற்கும் க்ஷேத்திரஜ்ஞன் (அறியும் உணர்வுள்ள ஆன்மா) என்பதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டைத் தெளிவாகக் காண்பதே அது. “பூதப்பிரகிருதி மோட்சம்” என்பதை உயிர்கள் பிரகிருதியிலிருந்து விடுபடுதல் என்றும், அவற்றை விடுவிக்கும் வழி என்றும் இருவகையாகப் பொருள் கொள்வர். “ஞானக் கண்” கொண்டு இதைக் காண்பவர்கள் பரம்பொருளை அடைகிறார்கள்."
    }
  ]
}