{
  "chapter": 14,
  "lang": "ta",
  "verses": [
    {
      "id": "14.1",
      "translation": "எல்லா ஞானங்களிலும் உயர்ந்ததான அந்தப் பரம ஞானத்தை மீண்டும் உனக்குச் சொல்வேன்; அதை அறிந்து முனிவர்கள் எல்லோரும் இங்கிருந்து பரம சித்தியை அடைந்தார்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அத்தியாயம் 14-ஐ, எல்லா ஞானங்களிலும் சிறந்தது என்று தாம் கூறும் ஒரு உபதேசத்தை அறிவித்துத் தொடங்குகிறார். இது இயற்கையின் மூன்று குணங்கள் மனிதனைக் கட்டுவதையும் விடுவிப்பதையும் பற்றியது; இதன் மூலம் முனிவர்கள் பரம சித்தியை அடைந்தனர் என்று கூறப்படுகிறது. “மீண்டும்” என்ற சொல், முந்தைய அத்தியாயங்களில், குறிப்பாக அத்தியாயம் 13-ல் வந்த கருத்துகளைச் சுட்டுகிறது."
    },
    {
      "id": "14.2",
      "translation": "இந்த ஞானத்தைச் சார்ந்து, என் இயல்புக்கு ஒப்பான நிலையை அடைந்தவர்கள், படைப்புக் காலத்திலும் மீண்டும் பிறப்பதில்லை; பிரளய காலத்திலும் துன்புறுவதில்லை.",
      "explanation": "உயர்ந்த ஞானத்தை உபதேசிப்பதாக முந்தைய ஸ்லோகத்தில் அளித்த வாக்குறுதியை கிருஷ்ணர் தொடர்கிறார். இந்த ஞானத்தைச் சார்ந்தவர்கள் அவருடைய இயல்புக்கு ஒப்பான நிலையை (சாதர்ம்யம்) அடைகிறார்கள்; அவர்கள் படைப்பின்போது மீண்டும் பிறப்பதில்லை, உலகம் ஒடுங்கும் பிரளயத்தின்போதும் கலங்குவதில்லை. இந்த ஒப்புமை என்பது இறைவனின் குணங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டும் அவரிடமிருந்து வேறாக இருப்பதா, அல்லது அவரோடு முழுமையாக ஒன்றுவதா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "14.3",
      "translation": "மகத்தான பிரம்மம் எனது கருப்பை; அதில் நான் கருவை வைக்கிறேன். அதிலிருந்தே, பாரதனே, எல்லா உயிர்களின் பிறப்பும் உண்டாகிறது.",
      "explanation": "உலகம் எவ்வாறு தோன்றுகிறது என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். “மகத்தான பிரம்மம்” (மஹத் பிரம்ம) என்பது பொதுவாக பரந்த ஆதி இயற்கை (பிரகிருதி) என்று பொருள்படுத்தப்படுகிறது; அது பொருளுலகின் கருப்பை போன்ற மூலம், அதில் கிருஷ்ணரே உயிரின் விதையை வைக்கிறார். விவரங்களில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்: சிலர் இதை வெளிப்படாத பொருள் இயற்கை என்றும், சிலர் இன்னும் விரிந்த பிரபஞ்சக் கொள்கை என்றும் கொள்கின்றனர்; ஆனால் படைப்பு கிருஷ்ணரின் சங்கல்பம் அதன் வழியாகச் செயல்படுவதால் நிகழ்கிறது என்பதில் அனைவரும் ஒத்துள்ளனர்."
    },
    {
      "id": "14.4",
      "translation": "குந்தியின் மகனே, எல்லாப் பிறவிகளிலும் எந்த உருவங்கள் தோன்றுகின்றனவோ, அவை அனைத்திற்கும் மகத்தான பிரம்மமே கருப்பை; விதையை அளிக்கும் தந்தை நானே.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உயிர்கள் எவ்வாறு தோன்றுகின்றன என்பதை மேலும் விளக்குகிறார். இங்கே “மகத்தான பிரம்மம்” (மஹத் பிரம்ம) என்பது கருப்பை; இது பொதுவாக எல்லாப் பொருள் வடிவங்களின் மூலமான இயற்கை (பிரகிருதி) எனப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது, கிருஷ்ணரோ உயிரின் விதையை அளிக்கும் தந்தை. இங்குள்ள பிரம்மம் பிரகிருதியே என்று வைஷ்ணவ மரபும் பல அத்வைத விளக்கங்களும் கொள்கின்றன; வேறு சிலர் அதை உலகின் வேறுபாடற்ற மூலக் காரணம் என்று பொதுவாகக் கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "14.5",
      "translation": "சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் குணங்கள் இயற்கையிலிருந்து பிறந்தவை. பெரிய கரங்களை உடையவனே, உடலில் உறையும் அழிவற்ற ஆன்மாவை அவை உடலோடு கட்டிப்போடுகின்றன.",
      "explanation": "இங்கே கிருஷ்ணர் இயற்கையின் (பிரகிருதி) மூன்று குணங்களை விளக்கத் தொடங்குகிறார்: தெளிவு அல்லது நன்மை (சத்வம்), ஆர்வம் அல்லது செயல்பாடு (ரஜஸ்), சோம்பல் அல்லது இருள் (தமஸ்). அவை இயற்கையிலிருந்தே எழுகின்றன, ஆன்மாவிலிருந்து அல்ல; ஆனாலும் மாறாத தேகியை (தேஹின்) உடலுடன் கட்டுகின்றன என்கிறார். இந்தக் கட்டு எவ்வளவு உண்மையானது என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: சில வேதாந்த விளக்கங்கள் அதை வெறும் தோற்றம் என்கின்றன, வேறு சில உடல் வாழ்வின் உண்மையான நிலை என்கின்றன."
    },
    {
      "id": "14.6",
      "translation": "இவற்றுள் சத்வம் தூய்மையானதாக இருப்பதால் ஒளி தருவது, துன்பமற்றது. பாவமற்றவனே, அது இன்பத்தின் மீதான பற்றாலும் அறிவின் மீதான பற்றாலும் கட்டுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு, மூன்று குணங்கள் (இயற்கையின் இழைகள்) உடலில் வாழும் ஆன்மாவை எப்படிக் கட்டுகின்றன என்பதை விளக்குகிறார். சத்வம் (நன்மை, தெளிவு) தெளிந்த கண்ணாடி போலத் தூய்மையானது; அதனால் ஒளி தருகிறது, துன்பமற்றதாகவும் (அனாமயம்) இருக்கிறது. ஆனாலும் அது தரும் இன்பத்திலும் அறிவிலும் பற்று (சங்கம்) உண்டாவதால் கட்டுகிறது. இங்கே “அறிவு” என்பது சாதாரணப் புரிதலா அல்லது ஞானி என்ற நுட்பமான உணர்வா என்பதில் உரையாசிரியர்களிடம் வேறுபாடு உண்டு; ஆனால் அதுவும் கட்டுதான் என்பதில் அனைவரும் ஒத்துள்ளனர்."
    },
    {
      "id": "14.7",
      "translation": "ரஜஸ் என்பது ஆசையின் இயல்பு கொண்டது என்று அறிந்துகொள். அது வேட்கையிலிருந்தும் பற்றிலிருந்தும் பிறக்கிறது. குந்தியின் மகனே, அது உடல் எடுத்தவனைச் செயலின் மீதான பற்றால் கட்டுகிறது.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களும் உடல் எடுத்த ஆன்மாவை எவ்வாறு கட்டுகின்றன என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்கி வருகிறார். இங்கே செயலூக்கமும் அமைதியின்மையும் கொண்ட ரஜஸ் குணம் ஆசை (திருஷ்ணா), பற்று (சங்கம்) ஆகியவற்றில் வேரூன்றியது என்கிறார். செயலிலும் அதன் பலனிலும் ஒட்டிக்கொள்ளச் செய்து மனிதனை அது செயலுடன் பிணைக்கிறது."
    },
    {
      "id": "14.8",
      "translation": "தமஸ் அறியாமையிலிருந்து பிறப்பது என்று அறிந்துகொள்; அது உடல் எடுத்த அனைவரையும் மயக்குகிறது. பாரதனே, கவனமின்மை, சோம்பல், தூக்கம் ஆகியவற்றால் அது அவர்களைக் கட்டிப்போடுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உயிரைக் கட்டும் இயற்கையின் மூன்று குணங்களைப் பற்றிக் கூறி வருகிறார்; சத்வம், ரஜஸுக்குப் பிறகு இங்கே இருளும் சோம்பலுமான தமஸைப் பற்றிக் கூறுகிறார். தமஸ் அறியாமையிலிருந்து (அஜ்ஞானம்) பிறந்து, புரிதலை மறைத்து அனைவரையும் மயக்குகிறது. அது கவனமின்மை (பிரமாதம்), சோம்பல் (ஆலஸ்யம்), தூக்கம் (நித்ரா) ஆகியவற்றின் மூலம் மனிதனைக் கட்டிப்போடுகிறது."
    },
    {
      "id": "14.9",
      "translation": "சத்வம் இன்பத்தில் பிணைக்கிறது; பாரதனே, ரஜஸ் செயலில் பிணைக்கிறது; தமஸோ அறிவை மூடி மறைத்துக் கவனமின்மையில் பிணைக்கிறது.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களும் உடல் கொண்ட ஆன்மாவை ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு விதமாகப் பிணைக்கின்றன என்று கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார். சத்வம் (தெளிவு, நன்மை) இன்பத்தில் பற்றை உண்டாக்குகிறது; ரஜஸ் (ஆசை, அமைதியற்ற ஆற்றல்) செயலில் பற்றை உண்டாக்குகிறது; தமஸ் (சோம்பல், இருள்) அறிவை மூடி கவனக்குறைவிலும் அலட்சியத்திலும் தள்ளுகிறது. ஒவ்வொரு குணமும் சில சமயம் மற்ற இரண்டையும் அடக்கி மேலோங்கும் என்று அடுத்த ஸ்லோகம் கூறுகிறது."
    },
    {
      "id": "14.10",
      "translation": "பாரதனே, ரஜஸையும் தமஸையும் அடக்கி சத்வம் மேலோங்குகிறது; சத்வத்தையும் தமஸையும் அடக்கி ரஜஸ் மேலோங்குகிறது; அதுபோலவே சத்வத்தையும் ரஜஸையும் அடக்கி தமஸ் மேலோங்குகிறது.",
      "explanation": "மூன்று குணங்கள் (இயற்கையின் மூன்று இழைகள் அல்லது இயல்புகள்) எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். ஒவ்வொருவரிடமும் சத்வம் (தெளிவு, நன்மை), ரஜஸ் (அமைதியற்ற செயல்துடிப்பு), தமஸ் (மந்தம், அறியாமை) ஆகிய மூன்றும் உள்ளன. எந்த நேரத்திலும் அவற்றில் ஒன்று மற்ற இரண்டையும் அடக்கி நம் மனநிலையையும் நடத்தையையும் உருவாக்குகிறது; அதனால் இந்தச் சமநிலை மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது."
    },
    {
      "id": "14.11",
      "translation": "இந்த உடலின் எல்லா வாயில்களிலும் அறிவின் ஒளி தோன்றும்போது, அப்போது சத்துவம் வளர்ந்து விட்டது என்று அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களில் ஒவ்வொன்றையும் தன்னுள் எப்படி அடையாளம் காண்பது என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். சத்துவத்தின் (தெளிவு, நன்மை) அடையாளம், உடலின் “வாயில்கள்” எல்லாவற்றிலும், அதாவது பொதுவாக புலன்களிலும் அறியும் மனத்திறன்களிலும், ஒளிரும் அறிவு ஆகும். இந்த அறிவு சாதாரணத் தெளிந்த உணர்வா, அல்லது ஆன்மிக உட்பார்வையை நோக்கிய படியா என்பதில் உரையாசிரியர்கள் மாறுபடுகின்றனர்; ஆனால் இது சத்துவம் வலுப்பெற்றதன் அடையாளம் என்பதில் அனைவரும் ஒத்துப்போகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "14.12",
      "translation": "பேராசை, ஓயாத செயல்பாடு, செயல்களைத் தொடங்குதல், அமைதியின்மை, ஆசை — ரஜஸ் மிகுந்து வளரும்போது இவை தோன்றுகின்றன, பரதர்களில் சிறந்தவனே.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் மூன்று குணங்களைப் பற்றிய விளக்கத்தைத் தொடர்கிறார். சத்வத்தின் அடையாளங்களைக் கூறியபின், ஆர்வமும் முயற்சியும் நிறைந்த ரஜஸின் அடையாளங்களை இங்கே பட்டியலிடுகிறார்: பேராசை (லோபம்), ஓயாத முயற்சி (பிரவிருத்தி), புதிய செயல்களைத் தொடங்குதல், உள்ளமைதியின்மை (அசமம்), ஆசை (ஸ்ப்ருஹா). அர்ஜுனனை அவர் “பரதர்களில் சிறந்தவனே” என்று அழைக்கிறார்."
    },
    {
      "id": "14.13",
      "translation": "ஒளியின்மை, செயலற்ற தன்மை, கவனமின்மை, மயக்கம் — தமஸ் மிகுந்து வளரும்போது இவை தோன்றுகின்றன, குருவம்சத்தின் மகிழ்ச்சியே.",
      "explanation": "இயற்கையின் மூன்று குணங்கள் ஒருவரிடம் எப்படி வெளிப்படுகின்றன என்பதை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார்; இங்கே சோம்பலும் இருளும் நிறைந்த தமஸ் குணத்தின் அடையாளங்களைக் கூறுகிறார். அவை: புரிதலின் ஒளி இல்லாமை (அப்ரகாசம்), சோம்பல் மற்றும் செயலின்மை (அப்ரவிருத்தி), கவனக்குறைவு (பிரமாதம்), மயக்கம் (மோகம்). அர்ஜுனன் இங்கே “குருநந்தனன்”, அதாவது குருவம்சத்தின் மகிழ்ச்சி என அழைக்கப்படுகிறான்."
    },
    {
      "id": "14.14",
      "translation": "சத்வம் மேலோங்கியிருக்கும்போது உடல் தாங்கிய ஜீவன் மரணமடைந்தால், அப்போது உயர்ந்ததை அறிந்தவர்களின் களங்கமற்ற உலகங்களை அடைகிறான்.",
      "explanation": "மனிதன் மரணத்துக்குப் பிறகு அடையும் நிலை, இயற்கையின் மூன்று குணங்களில் எது அவனிடம் மேலோங்கியிருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்தது என்று கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குக் கூறுகிறார். மரணத்தின்போது சத்வம், அதாவது தெளிவும் நன்மையும், மேலோங்கியிருந்தால், உயர்ந்த உண்மையை அறிந்தவர்களின் தூய உலகங்களை அவன் அடைகிறான். இந்த “உலகங்கள்” சுவர்க்க நிலைகளா, அல்லது விடுதலையை நோக்கிய பாதையில் தூய்மையடைந்த உணர்வு நிலையா என்பதில் உரையாசிரியர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடு உண்டு."
    },
    {
      "id": "14.15",
      "translation": "ரஜஸ் மிகுந்திருக்கும்போது இறப்பவன் செயலில் பற்றுடையவர்களிடையே பிறக்கிறான்; அதுபோலவே தமஸ் மிகுந்திருக்கும்போது இறப்பவன் மயக்கமுற்றோரின் கருப்பைகளில் பிறக்கிறான்.",
      "explanation": "இறக்கும் நேரத்தில் எந்த குணம் மிகுந்திருக்கிறதோ அதற்கேற்ப அடுத்த பிறப்பு அமையும் என்பதை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். ரஜஸ் (அமைதியற்ற, உந்தும் ஆற்றல்) மிகுந்தவன் செயலில் பற்று கொண்டவர்களிடையே (கர்ம சங்கம்) பிறக்கிறான்; தமஸ் (சோம்பல், மந்தம்) மிகுந்தவன் மயக்கமுற்றோரின் கருப்பைகளில் (மூட யோனி) பிறக்கிறான். “மூட யோனி” என்பது விலங்குப் பிறவிகளா, அல்லது மனிதரிடையே ஆழ்ந்த அறியாமை நிலைகளா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "14.16",
      "translation": "நற்செயலின் பலன் சாத்வீகமானது, தூய்மையானது என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால் ரஜஸின் பலன் துன்பம்; தமஸின் பலன் அறியாமை.",
      "explanation": "இயற்கையின் மூன்று குணங்கள் நம் செயல்களின் விளைவுகளை எவ்வாறு வடிவமைக்கின்றன என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். சத்வம் (நன்மை, தெளிவு) தூய்மையான பலனைத் தருகிறது; ரஜஸ் (அமைதியற்ற ஆசை) துன்பத்தைத் தருகிறது; தமஸ் (சோம்பல், மந்தம்) அறியாமையைத் (அஜ்ஞானம்) தருகிறது. “நற்செயல்” (சுகிருதம்) என்பது பொதுவாக அறச்செயல்களையா அல்லது சாத்வீக மனநிலையில் செய்யும் செயலையா குறிக்கிறது என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்; ஆனால் ஒவ்வொரு குணமும் அதற்குரிய விளைவுடன் இணைக்கப்படுகிறது என்பதில் அனைவரும் ஒப்புகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "14.17",
      "translation": "சத்வத்திலிருந்து ஞானம் பிறக்கிறது; ரஜஸிலிருந்து பேராசை பிறக்கிறது; தமஸிலிருந்து கவனமின்மையும் மயக்கமும் தோன்றுகின்றன, அறியாமையும் உண்டாகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு மூன்று குணங்களை (இயற்கையின் பண்புகளை) தொடர்ந்து விளக்குகிறார்; இங்கு ஒவ்வொன்றும் மனத்தில் என்ன விளைவிக்கிறது என்று கூறுகிறார். சத்வம் (தெளிவு, சமநிலை) ஞானத்தைத் தருகிறது; ரஜஸ் (அமைதியற்ற செயலூக்கம்) பேராசையைத் தருகிறது; தமஸ் (சோம்பல், மந்தநிலை) கவனமின்மை (பிரமாதம்), மயக்கம் (மோகம்), அறியாமை (அஜ்ஞானம்) ஆகியவற்றைத் தருகிறது."
    },
    {
      "id": "14.18",
      "translation": "சத்வத்தில் நிலைத்திருப்போர் மேலே செல்கிறார்கள்; ரஜஸ் குணத்தினர் நடுவில் நிற்கிறார்கள்; மிகத் தாழ்ந்த குணத்தின் செயல்பாட்டில் நிலைத்திருக்கும் தாமஸ குணத்தினர் கீழே செல்கிறார்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இயற்கையின் மூன்று குணங்களைப் பற்றித் தொடர்ந்து விளக்குகிறார்: சத்வம் (தெளிவு, நன்மை), ரஜஸ் (ஆசை, அமைதியின்மை), தமஸ் (சோம்பல், மந்தம்). ஒவ்வொரு குணமும் எங்கே கொண்டு செல்கிறது என்பதை இங்கே கூறுகிறார்: மேலான நிலைகளுக்கு, மனித உலகம் போன்ற நடு நிலைக்கு, அல்லது தாழ்ந்த நிலைகளுக்கு. இது மரணத்திற்குப் பின் பிறப்பைப் பற்றியதா, இந்த வாழ்க்கையின் உள்நிலைகளைப் பற்றியதா, அல்லது இரண்டையுமா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "14.19",
      "translation": "காண்பவன், குணங்களைத் தவிர வேறு செய்பவன் இல்லை என்று உணர்ந்து, குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதையும் அறியும்போது, அவன் என் இயல்பை அடைகிறான்.",
      "explanation": "ஒவ்வொரு குணத்தில் நிலைத்தவர்களும் அடையும் நிலையை கிருஷ்ணர் முன்பு விளக்கினார் (குணங்கள் என்பவை இயற்கையின் இழைகள்: சத்வம், ரஜஸ், தமஸ்). இங்கே, எல்லாச் செயல்களையும் குணங்களே செய்கின்றன என்றும், சாட்சியாகிய ஆத்மா அவற்றிலிருந்து வேறுபட்டது என்றும் காண்பதே உண்மையான அறிவு என்கிறார். இதை அறிபவன் கிருஷ்ணரின் நிலையை (மத்பாவம்) அடைகிறான். இந்நிலை என்ன என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் அதை பிரம்மத்துடன் ஒன்றாதல் என்று காண்கிறது; பக்தி மரபுகள் பக்தனாகவே இருந்தபடி அவரது தெய்வீக இயல்பில் பங்கு பெறுதல் என்று காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "14.20",
      "translation": "உடலுக்குக் காரணமான இந்த மூன்று குணங்களையும் கடந்து, உடல் கொண்டவன் பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, துன்பம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, அமரத்துவத்தை அடைகிறான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு மூன்று குணங்களைப் பற்றிய உபதேசத்தைத் தொடர்கிறார்; சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற இயற்கையின் இந்தப் பண்புகளே உடலையும் மனத்தையும் உருவாக்குகின்றன. அவற்றைக் கடந்தவன் பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, துன்பம் என்ற சுழற்சியிலிருந்து விடுபட்டு அமரத்துவத்தை (அம்ருதம்) அடைகிறான். இதன் பொருளை மரபுகள் வேறுபடுத்துகின்றன: அத்வைதம் ஆன்ம ஞானத்தால் கிடைக்கும் விடுதலை என்கிறது; பக்தி மரபுகள் இறைவனின் அண்மையால் அது கிடைக்கிறது என வலியுறுத்துகின்றன."
    },
    {
      "id": "14.21",
      "translation": "பிரபோ, இந்த மூன்று குணங்களையும் கடந்தவன் எந்த அடையாளங்களால் அறியப்படுகிறான்? அவனுடைய நடத்தை எப்படிப்பட்டது? இந்த மூன்று குணங்களையும் அவன் எப்படிக் கடக்கிறான்?",
      "explanation": "மூன்று குணங்களையும் — இயற்கையின் தன்மைகளான தெளிவு, அமைதியின்மை, மந்தம் — கடந்தவன் பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, துன்பம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபடுகிறான் என்று கிருஷ்ணர் இப்போதுதான் கூறினார். இங்கே அர்ஜுனன் மூன்று நடைமுறைக் கேள்விகளை எழுப்புகிறான்: அத்தகையவனை எந்த அடையாளங்களால் (லிங்கம்) அறியலாம், அவன் நடத்தை (ஆசாரம்) எப்படி இருக்கும், குணங்களை ஒருவன் உண்மையில் எப்படிக் கடக்கிறான். கிருஷ்ணரின் பதில் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் தொடங்குகிறது."
    },
    {
      "id": "14.22",
      "translation": "பாண்டுவின் மகனே, ஒளி, செயல்பாடு, மயக்கம் ஆகியவை தோன்றும்போது அவன் அவற்றை வெறுப்பதில்லை; அவை விலகும்போது அவற்றை விரும்புவதும் இல்லை.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களைக் கடந்தவனின் அடையாளங்கள் என்ன என்ற அர்ஜுனனின் கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் இங்கே பதில் சொல்லத் தொடங்குகிறார். ஒளி (பிரகாசம்), செயல்பாடு (பிரவிருத்தி), மயக்கம் (மோகம்) ஆகியவை முறையே சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் குணங்களின் வழக்கமான விளைவுகள். குணங்களைக் கடந்தவன் அவை தோன்றும்போது வெறுப்பதில்லை, மறையும்போது ஏங்குவதும் இல்லை. இது வாழும்போதே விடுதலை பெற்றவனின் (ஜீவன்முக்தன்) விவரமா, அல்லது பயிற்சி செய்ய வேண்டிய வழியா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; இந்த ஸ்லோகம் அதைத் தீர்மானிப்பதில்லை."
    },
    {
      "id": "14.23",
      "translation": "அவன் பற்றற்றவன்போல் அமர்ந்திருக்கிறான்; குணங்களால் அவன் அசைக்கப்படுவதில்லை. “குணங்களே செயல்படுகின்றன” என்று அறிந்து, அவன் உறுதியாக நிற்கிறான்; தடுமாறுவதில்லை.",
      "explanation": "குணங்களைக் கடந்தவன் எப்படி வாழ்கிறான், எப்படிச் செயல்படுகிறான் என்று அர்ஜுனன் கேட்டிருந்தான். அதற்கு கிருஷ்ணர், அத்தகையவன் ஒரு பார்வையாளன்போல் பற்றற்றவனாகத் தோன்றுகிறான் என்கிறார்; ஏனெனில் செயல்படுவது குணங்களே (இயற்கையின் தன்மைகள்: தெளிவு, செயல், மந்தம்) என்று அவன் காண்கிறான், எனவே நிலையாக இருக்கிறான். செயல்கள் தொடர்கின்றன ஆனால் “நான் செய்கிறேன்” என்ற உணர்வு இல்லை என்று ஒரு மரபும், அவன் செயலிலிருந்து விலகுகிறான் என்று மற்றொரு மரபும் விளக்குகின்றன. இந்த ஸ்லோகம் அகத்தின் உறுதியை மட்டுமே விவரிக்கிறது."
    },
    {
      "id": "14.24",
      "translation": "துன்பத்திலும் இன்பத்திலும் சமமாக இருந்து, தன்னிலேயே நிலைபெற்று, மண்கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றைச் சமமாகக் காண்பவன்; விருப்பமானவற்றிலும் விரும்பாதவற்றிலும் ஒரே நிலையில் இருந்து, உறுதியுடையவனாய், தன்னைப் பற்றிய பழிப்பையும் புகழ்ச்சியையும் சமமாகக் கொள்பவன்…",
      "explanation": "மூன்று குணங்களையும் கடந்தவனின் (குணாதீதன்) அடையாளங்கள் என்ன என்ற அர்ஜுனனின் கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் பதிலளிக்கிறார்; குணங்கள் என்பவை மனத்தையும் செயலையும் வடிவமைக்கும் இயற்கையின் தன்மைகள். இந்த ஸ்லோகம், துன்பத்திலும் இன்பத்திலும், விருப்பிலும் வெறுப்பிலும், புகழிலும் பழியிலும் சமநிலை கொண்டு, மண்கட்டி, கல், பொன்னைச் சமமாகப் பார்க்கும் ஒருவனை விவரிக்கிறது. “ஸ்வஸ்தன்” என்பதை “தன்னில் நிலைபெற்றவன்” என்றும் “தன்னுள் நிறைவுடன் இருப்பவன்” என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்; வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது."
    },
    {
      "id": "14.25",
      "translation": "மானத்திலும் அவமானத்திலும் சமமாக இருப்பவன், நண்பர் பக்கத்திலும் பகைவர் பக்கத்திலும் சமமாக இருப்பவன், எல்லா முயற்சிகளையும் துறந்தவன் — அவனே குணங்களைக் கடந்தவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களையும் (குணம்: இயற்கையின் பண்புகள் — ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ்) கடந்தவனின் அடையாளங்கள் என்ன என்ற அர்ஜுனனின் கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் பதிலளிக்கிறார்; இந்த ஸ்லோகத்துடன் அந்தப் பட்டியல் நிறைவடைகிறது. அத்தகையவன் மானம்–அவமானத்திலும், நண்பர்–பகைவர் மத்தியிலும் சமநிலையுடன் இருக்கிறான். “எல்லா முயற்சிகளையும் துறத்தல்” (சர்வாரம்பபரித்யாகம்) என்பதை பெரும்பாலும் தன்னலத் திட்டங்களையும் “நானே செய்பவன்” என்ற உணர்வையும் விடுவதாகவே பொருள் கொள்வர்; செயலையே முற்றிலும் நிறுத்துவதாக அல்ல."
    },
    {
      "id": "14.26",
      "translation": "தடம்புரளாத பக்தி யோகத்தால் என்னைச் சேவிப்பவன், இந்த குணங்களைக் கடந்து, பிரம்மமாகும் நிலைக்குத் தகுதி பெறுகிறான்.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களைக் கடந்தவனைப் பற்றி கிருஷ்ணர் இப்போதுதான் விளக்கினார். இங்கே அதற்கான வழியைச் சொல்கிறார்: தம்மீது தடுமாற்றமின்றி நிலைத்திருக்கும் பக்தி யோகம். அப்படிப்பட்டவன் பிரம்மமாகும் நிலைக்கு (பிரம்மபூயம்) தகுதி பெறுகிறான். இதன் பொருளில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: சிலர் அதை குணமற்ற பரம்பொருளில் கலப்பதாகவும், சிலர் பக்தனாகவே இருந்து பிரம்மத்தின் இயல்பில் பங்கு பெறுவதாகவும் கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "14.27",
      "translation": "ஏனெனில் அழிவில்லாததும் மாறாததுமான பிரம்மத்திற்கும், என்றும் நிலைத்த தர்மத்திற்கும், முழுமையான இன்பத்திற்கும் நானே அடித்தளம்.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களைப் (இயற்கையின் தன்மைகள்) பற்றிய அத்தியாயத்தை முடிக்கும் இந்த ஸ்லோகத்தில், தம்மீதான பக்தி ஏன் ஒருவரை அவற்றைக் கடக்கச் செய்கிறது என்பதைக் கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார். அழிவில்லாத, மாறாத பிரம்மத்திற்கும், என்றும் நிலைத்த தர்மத்திற்கும் (வாழ்வைத் தாங்கும் ஒழுங்கு), முழுமையான இன்பத்திற்கும் (சுகம்) தாமே அடிப்படை (பிரதிஷ்டா) என்கிறார். இங்கே “பிரம்மம்” என்பதை அத்வைத மரபு, கிருஷ்ணரின் உண்மை இயல்பே ஆன உருவற்ற பரம்பொருள் என்று கொள்கிறது; பக்தி மரபுகள், பிரம்மம் ஓர் அம்சமாக விளங்கும் உயர்ந்த மூலமே கிருஷ்ணர் என்று கொள்கின்றன."
    }
  ]
}