{
  "chapter": 15,
  "lang": "ta",
  "verses": [
    {
      "id": "15.1",
      "translation": "வேர்கள் மேலேயும் கிளைகள் கீழேயும் உள்ள அழிவற்ற அரச மரத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். வேத மந்திரங்களே அதன் இலைகள். இந்த மரத்தை அறிபவன் வேதத்தை அறிந்தவன்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் புதிய உபதேசத்தை அரச மரத்தின் (அஸ்வத்தம்) உவமையுடன் தொடங்குகிறார்; இது பிறப்பும் இறப்பும் மீண்டும் மீண்டும் தொடரும் சம்சாரத்தைக் குறிக்கிறது. அதன் வேர்கள் மேலே, உயர்ந்த மூலத்தில் உள்ளன; கிளைகள் கீழே பரவுகின்றன; வேத மந்திரங்கள் (சந்தஸ்) அதன் இலைகள், அதாவது அவை இந்த மரத்தைப் போஷித்து அதனுடன் சேர்ந்தவை. “அழிவற்றது” (அவ்யயம்) என்பது இடையறாத ஓட்டமாக முடிவற்றது என்று பொருள்படலாம்; சில மரபுகள் இது ஒரு தொடர் நிகழ்வாக மட்டுமே நீடிக்கிறது என்றும், பின்வரும் ஸ்லோகங்கள் கூறுவது போல் பற்றின்மையால் அது வெட்டப்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகின்றன."
    },
    {
      "id": "15.2",
      "translation": "அதன் கிளைகள் கீழும் மேலும் பரவியுள்ளன; குணங்களால் வளர்க்கப்படுகின்றன; புலன்பொருள்களே அவற்றின் தளிர்கள். மனிதர்களின் உலகத்தில் கீழ்நோக்கியும் அதன் வேர்கள் படர்ந்துள்ளன; அவை செயல்களோடு மனிதனைப் பிணைக்கின்றன.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் பிரபஞ்சத்தைக் குறிக்கும் அஸ்வத்த (அரச) மரத்தின் உவமையைத் தொடர்கிறார்; அது சம்சாரம் எனும் உலக வாழ்வின் சுழற்சியைக் குறிக்கிறது. இயற்கையின் மூன்று குணங்கள் அதன் கிளைகளை வளர்க்கின்றன; புலன்களைக் கவரும் புலன்பொருள்களே அதன் புதிய தளிர்கள். மனித உலகில் படர்ந்த அதன் துணை வேர்கள், கர்மத்தின் பழக்கங்களாலும் பலன்களாலும் உயிர்களைக் கட்டுகின்றன. உவமையின் விவரங்களில் உரையாசிரியர்களிடையே வேறுபாடு உண்டு; ஆனால் இந்த மரம் மனிதனைச் சிக்கவைக்கும் உலகத்தையே குறிக்கிறது என்பதில் அனைவரும் ஒத்துள்ளனர்."
    },
    {
      "id": "15.3",
      "translation": "இதன் வடிவம் இங்கே அவ்வாறு காணப்படுவதில்லை; இதற்கு முடிவும் இல்லை, தொடக்கமும் இல்லை, நிலைபெறும் ஆதாரமும் இல்லை. ஆழமாக வேரூன்றிய இந்த அஸ்வத்த மரத்தைப் பற்றின்மை என்னும் உறுதியான ஆயுதத்தால் வெட்டி…",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் தலைகீழான அஸ்வத்த (அரச) மரத்தின் உவமையைத் தொடர்கிறார்; இது சம்சாரத்தை, அதாவது உலக வாழ்வின் சுழற்சியைக் குறிக்கிறது. சாதாரண அனுபவத்தால் இதன் வடிவத்தையோ முடிவையோ தொடக்கத்தையோ ஆதாரத்தையோ காண முடியாது. பற்றுதலிலிருந்து விடுபடுவதான பற்றின்மை (அசங்கம்) என்னும் உறுதியான ஆயுதத்தால் இதை வெட்ட வேண்டும்; அத்வைதம் இந்த மரத்தை இறுதியில் மெய்யற்றது என்று காண்கிறது, இறைவனை ஏற்கும் மரபுகள் இது மெய்யானது ஆனால் கட்டுப்படுத்துவது என்று காண்கின்றன. வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது…"
    },
    {
      "id": "15.4",
      "translation": "அதன்பின், எதை அடைந்தவர்கள் மீண்டும் திரும்புவதில்லையோ, அந்த நிலையைத் தேட வேண்டும். “எவரிடமிருந்து இந்தப் பழமையான செயல்பாட்டுப் பெருக்கு பரவியதோ, அந்த ஆதி புருஷனையே நான் சரணடைகிறேன்.”",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உலகத்தை ஆழமான வேர்களைக் கொண்ட மரமாக விவரித்தார்; அதைப் பற்றின்மை என்ற வலிமையான ஆயுதத்தால் வெட்ட வேண்டும். அதன்பின் தேடுபவர் மீண்டும் பிறவிக்குத் திரும்பாத உயர்ந்த நிலையைத் தேட வேண்டும் என்கிறார். “சரணடைகிறேன்” என்ற சொல்லை சில உரையாசிரியர்கள் தேடுபவரின் சொந்த உறுதிமொழியாகவும், வேறு சிலர் நீண்டகாலமாகத் தொடரும் செயல்பாட்டின் மூலமான ஆதி புருஷனிடம் சரணடைய வேண்டும் என்ற அறிவுரையாகவும் புரிந்துகொள்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "15.5",
      "translation": "செருக்கும் மயக்கமும் இல்லாதவர்கள், பற்றென்னும் குறையை வென்றவர்கள், எப்போதும் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்தவர்கள், ஆசைகள் முற்றிலும் நீங்கியவர்கள், இன்பம் துன்பம் என்னும் இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டவர்கள் — மயக்கம் அற்ற அவர்கள் அந்த அழிவற்ற நிலையை அடைகிறார்கள்.",
      "explanation": "திரும்புதல் இல்லாத அந்த நிலையைத் தேட வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறினார்; இங்கே அதை அடைபவர் யார் என்பதை விளக்குகிறார். அவர்கள் செருக்கு, மயக்கம், பற்று (சங்கம்), ஆசை ஆகியவை நீங்கி, ஆத்மாவில் (அத்யாத்மம்) நிலைத்து, இன்பதுன்பங்களின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டவர்கள். அந்த அழிவற்ற நிலை என்ன என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் அதை ஆத்மாவின் இயல்பாகவும், பக்தி மரபுகள் கிருஷ்ணரின் உயர்ந்த இருப்பிடமாகவும் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "15.6",
      "translation": "அதை சூரியன் ஒளிரச் செய்வதில்லை; சந்திரனும் நெருப்பும் ஒளிரச் செய்வதில்லை. அங்கே சென்றவர்கள் திரும்பி வருவதில்லை. அதுவே என்னுடைய உயர்ந்த இருப்பிடம்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் மயக்கமற்றவர்கள் அழிவற்ற நிலையை (பதம்) அடைவதாக கிருஷ்ணர் கூறினார். இங்கே, அவருடைய உயர்ந்த இருப்பிடமாகிய (தாமம்) அந்த நிலை தானே ஒளிர்வது என்றும், சூரியன், சந்திரன், நெருப்பு ஆகியவற்றின் ஒளி அதற்குத் தேவையில்லை என்றும் கூறுகிறார். அதை அடைந்தால் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும் சுழற்சி (சம்சாரம்) முடிவடைகிறது. இந்த இருப்பிடம் கிருஷ்ணரின் தனிப்பட்ட உலகமா, அல்லது உருவமற்ற ஆத்மா அல்லது பிரம்மமா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஸ்லோகம் இரு விதமாகவும் பொருள்படும்."
    },
    {
      "id": "15.7",
      "translation": "என்னுடைய நித்தியமான ஓர் அம்சமே உயிர்கள் வாழும் உலகில் ஜீவனாகி, இயற்கையில் நிலைகொண்டுள்ள ஐந்து புலன்களையும் ஆறாவதாக மனத்தையும் தன்பால் இழுக்கிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் திரும்புதல் இல்லாத தம் உயர்ந்த இருப்பிடத்தை இப்போதுதான் விவரித்தார். இங்கே தனி ஆத்மாவாகிய ஜீவன் யார் என்று கூறுகிறார்: அது அவருடைய நித்தியமான ஒரு பகுதி (அம்சம்); உடல் கொண்ட உயிர்களின் உலகில், இயற்கையைச் (பிரகிருதி) சார்ந்த மனத்தையும் ஐந்து புலன்களையும் இழுக்கிறது. “அம்சம்” என்பதற்கு மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: பக்தி மரபுகள் அதை இறைவனின் உண்மையான நித்தியத் துணுக்காகக் கொள்கின்றன; அத்வைதிகள் ஒரே ஆத்மா பலவாகத் தோன்றுவதைக் குறிக்கும் உவமை வழக்காகக் கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "15.8",
      "translation": "உடலின் தலைவன் ஒரு உடலை அடையும்போதும், அதை விட்டு வெளியேறும்போதும், இவற்றை எடுத்துக்கொண்டே செல்கிறான்; காற்று மணங்களை அவற்றின் இருப்பிடத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்வதைப் போல.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உடல் எடுத்த ஆன்மாவைப் (ஜீவன்) பற்றித் தொடர்ந்து விளக்குகிறார்; அது அவரின் நித்தியமான ஒரு பகுதி, மனத்தையும் ஐந்து புலன்களையும் தன்னுடன் இழுத்துச் செல்கிறது. காற்று மணங்களை அவற்றின் இடத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்வதுபோல, ஆன்மா இறக்கும்போதும் புதிய உடலை அடையும்போதும் இவற்றைத் தன்னுடன் கொண்டு செல்கிறது என்கிறார். இங்கே “தலைவன்” (ஈஸ்வரன்) என்பது பரம்பொருளை அல்ல, உடலையும் புலன்களையும் ஆளும் தனி ஆன்மாவையே குறிக்கிறது என்று உரையாசிரியர்கள் பொதுவாகக் கொள்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "15.9",
      "translation": "காது, கண், தொடுணர்வு, நாக்கு, மூக்கு ஆகியவற்றையும், மனத்தையும் அடித்தளமாகக் கொண்டு, இவன் புலன்நுகர் பொருள்களை அனுபவிக்கிறான்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் காற்று மணத்தைக் கொண்டுசெல்வது போல, உடலெடுத்த ஆன்மா (ஜீவன்) புலன்களை ஓர் உடலிலிருந்து மற்றோர் உடலுக்குக் கொண்டு செல்வதாகக் கிருஷ்ணர் கூறினார்; இங்கே அதையே தொடர்கிறார். ஐந்து புலன்கள் மூலமும் மனம் (மனஸ்) மூலமும் ஒலி, வடிவம், சுவை போன்ற புலன்பொருள்களை (விஷயம்) அது அனுபவிக்கிறது என்கிறார். உரையாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு: சிலர் ஆன்மா வெறும் சாட்சி, தோற்றத்தில் மட்டுமே ஈடுபடுகிறது என்பர்; மற்றவர் அது தன் கருவிகள் வழியாக உண்மையிலேயே அனுபவிப்பவன் என்பர்."
    },
    {
      "id": "15.10",
      "translation": "அது உடலை விட்டுப் புறப்படும்போதும், உடலில் தங்கியிருக்கும்போதும், குணங்களுடன் இணைந்து அனுபவிக்கும்போதும், மயக்கமுற்றவர்கள் அதைக் காண்பதில்லை; ஞானக்கண் உடையவர்கள் காண்கிறார்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உடல்கொண்ட ஆன்மாவைப் (ஜீவன்) பற்றிப் பேசுகிறார்; அது புலன்களையும் மனத்தையும் ஏற்று உலகை அனுபவிக்கிறது. உடலை விட்டுச் செல்லும்போதோ, உடலில் தங்கும்போதோ, குணங்களுடன் (இயற்கையின் மூன்று இழைகளான சத்வம், ரஜஸ், தமஸ்) இணைந்து புலன்பொருள்களை அனுபவிக்கும்போதோ, மயங்கியவர்கள் அதை உணர்வதில்லை; “ஞானக்கண்” (ஞான சக்ஷு) திறந்தவர்களே காண்கிறார்கள். இங்கே காணப்படுவது தனி ஆன்மாவா அல்லது பிரம்மத்துடன் ஒன்றான ஆத்மாவா என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்; ஆனால் இந்தக் காட்சி புலன்களால் அல்ல, ஞானத்தால் வருகிறது என்பதில் ஒத்துள்ளனர்."
    },
    {
      "id": "15.11",
      "translation": "முயற்சி செய்யும் யோகிகள் இந்த ஆத்மாவைத் தங்களுக்குள் நிலைபெற்றிருப்பதாகக் காண்கிறார்கள். ஆனால் உள்ளம் பண்படாத, தெளிந்த புரிதல் இல்லாதவர்கள் முயற்சி செய்தாலும் இதைக் காண்பதில்லை.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில், ஆன்மா உடலை விட்டுப் போகும்போதும், இருக்கும்போதும், உலக இன்பங்களை அனுபவிக்கும்போதும் அதை அறிவுக்கண் உடையவர்களே காண்கிறார்கள் என்று கிருஷ்ணர் கூறினார்; அதையே இங்கு தொடர்கிறார். முயற்சி மட்டும் போதாது என்றும், யோகி, அதாவது ஆன்மிகப் பயிற்சியால் தன்னை ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்பவர், பண்பட்ட தூய்மையான மனமும் உடையவராக இருக்க வேண்டும் என்றும் அவர் சேர்க்கிறார்; அக்ருதாத்மா என்றால் உள்ளம் பண்படாதவர். இந்தப் பண்படுத்துதலில் நெறிமுறை ஒழுக்கம், பக்தி, ஞானம் ஆகியவற்றுள் எதை வலியுறுத்துவது என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகிறார்கள்; ஆனால் அது அவசியம் என்பதில் எல்லோரும் ஒத்துப்போகிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "15.12",
      "translation": "சூரியனில் இருந்து உலகம் முழுவதையும் ஒளிரச் செய்யும் அந்த ஒளியும், சந்திரனிலும் நெருப்பிலும் உள்ள ஒளியும் என்னுடையதே என்று அறிந்துகொள்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில், பயிற்சி பெற்ற மனம் உடையவர்கள் உள்ளே ஆத்மாவைக் காண்கிறார்கள், பக்குவமில்லாதவர்கள் காண்பதில்லை என்று கிருஷ்ணர் கூறினார். இங்கே எல்லோரும் காணக்கூடிய சூரியன், சந்திரன், நெருப்பு ஆகியவற்றின் ஒளியை எடுத்துக்காட்டுகிறார். இந்தப் பேரொளி (தேஜஸ்) தன்னுடையது என்கிறார்; அதாவது உலகின் எல்லா ஒளிக்கும் இறைவனே மூலம். இறைவன் இவற்றின் உள்ளார்ந்த சக்தியா, அல்லது இவற்றிலிருந்து வேறுபட்டு இவற்றைத் தாங்குபவரா என்பதில் உரையாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு."
    },
    {
      "id": "15.13",
      "translation": "நான் பூமியில் புகுந்து, என் ஆற்றலால் உயிர்களைத் தாங்குகிறேன்; சாறே வடிவான சோமனாக ஆகி, எல்லாத் தாவரங்களையும் வளர்க்கிறேன்.",
      "explanation": "சூரியன், சந்திரன், நெருப்பு ஆகியவற்றில் உள்ள ஒளியைப் பற்றிக் கூறிய பின், தம் ஆற்றல் உலகெங்கும் எவ்வாறு நிறைந்துள்ளது என்பதை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து கூறுகிறார். பூமியில் புகுந்து உயிர்களைத் தாங்குவதாகவும், உயிரளிக்கும் சாறாகிய ரசத்தின் வடிவான சந்திரனாகி (சோமன்) தாவரங்களை வளர்ப்பதாகவும் இங்கே சொல்கிறார். இது எவ்வளவு நேரடிப் பொருளுடையது என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: சிலர் இறைவன் இயற்கையில் உண்மையாகவே உறைகிறான் என்று காண்கின்றனர்; சிலர் இறைவனே அனைத்திற்கும் அடிப்படை என்பதைச் சுட்டும் கவிதை வழக்காகக் கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "15.14",
      "translation": "நான் வைஸ்வானரனாகி உயிர்களின் உடலில் தங்கியிருக்கிறேன்; உள்மூச்சு வெளிமூச்சுடன் இணைந்து, நான்கு வகை உணவையும் நானே செரிக்கிறேன்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் தன் சக்தி உலகைத் தாங்குவதை தொடர்ந்து கூறுகிறார்; பூமியில் புகுந்து உயிர்களைத் தாங்குவதையும் சந்திரனாகி தாவரங்களை வளர்ப்பதையும் சொன்ன பின், இங்கே ஒவ்வொரு உயிரின் உடலிலும் உள்ள செரிமான நெருப்பாக (வைஸ்வானரன்) தன்னைக் காட்டுகிறார். அது பிராணன், அபானன் என்ற உள்மூச்சு, வெளிமூச்சுடன் சேர்ந்து நான்கு வகை உணவையும் செரிக்கிறது; அவை மரபின்படி மெல்லுவது, உறிஞ்சுவது, நக்குவது, குடிப்பது என்று பொருள்படும். உடலின் சாதாரண இயக்கங்களிலும் இறைவன் இருக்கிறான் என்பதே இதன் கருத்து."
    },
    {
      "id": "15.15",
      "translation": "நான் எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் நிலைகொண்டிருக்கிறேன்; என்னிடமிருந்தே நினைவும் அறிவும் அவற்றின் மறைவும் உண்டாகின்றன. எல்லா வேதங்களாலும் அறியப்பட வேண்டியவன் நான் ஒருவனே; வேதாந்தத்தை உருவாக்கியவனும் வேதங்களை அறிந்தவனும் நானே.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகங்களில் சூரியன், நெருப்பு, செரிமானம் ஆகியவற்றில் தம் இருப்பைக் கூறிய கிருஷ்ணர், இங்கே மனிதனின் உள்வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகிறார். நினைவு (ஸ்மிருதி), அறிவு (ஞானம்), அவற்றின் மறைவு (அபோஹனம்) ஆகிய அனைத்தும் இதயத்தில் உள்ள தம்மிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன என்கிறார்; வேதங்கள் சுட்டும் இலக்கும், வேதாந்தத்தை (உபநிடதப் போதனையை) உருவாக்கியவரும், வேதங்களை உண்மையாக அறிந்தவரும் தாமே என்கிறார். “வேதாந்தக்ருத்” என்பதை சிலர் “வேதாந்தத்தை இயற்றியவர்” என்றும், வேறு சிலர் “வேதங்களின் இறுதி நோக்கத்தை நிறைவேற்றுபவர்” என்றும் உரைப்பர்."
    },
    {
      "id": "15.16",
      "translation": "இந்த உலகில் புருஷர்கள் இருவர் உள்ளனர்: அழிவுள்ளவன், அழிவற்றவன். அழிவுள்ளவன் என்பது எல்லா உயிரினங்களும்; கூடஸ்தனாக மாறாமல் நிற்பவன் அழிவற்றவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உயர்ந்த பரம்பொருளை (புருஷோத்தமன்) விளக்கத் தொடங்கி, முதலில் “புருஷன்” என்பதன் இரு நிலைகளைக் குறிப்பிடுகிறார். அழிவுள்ளது (க்ஷரம்) என்பது மாறி மறையும் எல்லா உயிர்களும்; அழிவற்றது (அக்ஷரம்) என்பது மாறாமல் நிலைத்து நிற்பது (கூடஸ்தம்). அழிவற்றது எது என்பதில் உரையாசிரியர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடு உண்டு: சிலர் அதை முக்தி பெற்ற ஆத்மா அல்லது உணர்வுத் தத்துவம் என்கின்றனர்; வேறு சிலர் இயற்கையின் (பிரகிருதி) மாறாத மூலம் அல்லது மாயையின் விதை என்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "15.17",
      "translation": "ஆனால் இவ்விருவரைத் தவிர உயர்ந்த புருஷன் வேறொருவன் இருக்கிறான்; அவன் பரமாத்மா என்று கூறப்படுகிறான். அழிவற்ற அந்த ஈஸ்வரன் மூன்று உலகங்களிலும் புகுந்து அவற்றைத் தாங்குகிறான்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர் இரு புருஷர்களைக் குறிப்பிட்டார்: அழியக்கூடியவர் (க்ஷரர்), அதாவது படைக்கப்பட்ட எல்லா உயிர்களும்; மாறாத “கூடஸ்தர்” எனப்படும் அழிவற்றவர் (அக்ஷரர்). இங்கே அவ்விருவரையும் கடந்த மேலான புருஷனாகிய பரமாத்மாவை அவர் சுட்டுகிறார்; அவர் மூன்று உலகங்களிலும் வியாபித்து, ஒருபோதும் அழியாமல் அவற்றைத் தாங்குகிறார். இந்தப் பரமாத்மாவுக்கும் தனிப்பட்ட ஆத்மாவுக்குமான உறவை அத்வைத விளக்கங்கள் இறுதியில் ஒன்றே என்றும், இறைவனை மையமாகக் கொண்ட விளக்கங்கள் உண்மையான வேறுபாடு உண்டு என்றும் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "15.18",
      "translation": "நான் அழிவுள்ளதைக் கடந்தவன்; அழிவற்றதையும்விட உயர்ந்தவன். ஆகையால் உலகிலும் வேதத்திலும் புருஷோத்தமன் என்று புகழ் பெற்றுள்ளேன்.",
      "explanation": "இங்கே கிருஷ்ணர் இரு வகையான “புருஷர்” பற்றிய தம் உபதேசத்தை நிறைவு செய்கிறார்: அழிவுள்ளது (க்ஷரம்) என்பது மாறும் எல்லா உயிர்களும்; அழிவற்றது (அக்ஷரம்) என்பது பெரும்பாலும் மாறாத ஆன்மா அல்லது விடுதலை நிலை எனப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. தாம் இரண்டையும் கடந்தவர் என்பதால் புருஷோத்தமர், அதாவது உயர்ந்த புருஷர், என அழைக்கப்படுவதாகக் கூறுகிறார். விளக்கத்தில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் தூய ஆன்மாவையும் கடந்த ஒரே பரம்பொருளாகக் காண்கிறது; வைணவம் போன்ற பக்தி மரபுகள் தனி உயிர்களையும் பிரகிருதியையும் விட உயர்ந்த தனிப்பட்ட இறைவனாகக் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "15.19",
      "translation": "மயக்கமின்றி, இவ்வாறு என்னைப் புருஷோத்தமனாக அறிபவன் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன்; பாரதனே, அவன் முழு மனத்தோடும் என்னை வழிபடுகிறான்.",
      "explanation": "தாம் அழிவுள்ளது (க்ஷரம்), அழிவற்றது (அக்ஷரம்) ஆகிய இரண்டையும் கடந்தவர் என்றும், அதனால் புருஷோத்தமர் எனப்படுகிறார் என்றும் கிருஷ்ணர் முன்பு கூறினார். இங்கே, இதை மயக்கமின்றி (அசம்மூடன்) உண்மையாக அறிபவன் எல்லாம் அறிந்தவன் என்றும், முழு மனத்தோடு (சர்வபாவம்) தம்மை வழிபடுகிறான் என்றும் கூறுகிறார். இந்த “அறிதல்” என்பது முதன்மையாக பக்தி அன்பே என்று வைணவ உரைகள் கூறுகின்றன; ஒரே பரம்பொருளை உணர்தலே என்று அத்வைத உரைகள் கூறுகின்றன."
    },
    {
      "id": "15.20",
      "translation": "இவ்வாறு, பாவமற்றவனே, மிகவும் ரகசியமான இந்த உபதேசத்தை நான் கூறினேன். இதை உணர்ந்தவன், பாரதனே, ஞானியாகிறான்; செய்ய வேண்டியதையெல்லாம் செய்து முடித்தவனாகிறான்.",
      "explanation": "பதினைந்தாம் அத்தியாயத்தை முடிக்கும் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனை “பாவமற்றவனே” (அநகா), “பாரதனே” என்று அழைக்கிறார். புருஷோத்தமனைப் பற்றிய இந்த உபதேசத்தை மிக ரகசியமான சாஸ்திரம் என்று கூறி, இதை உணர்ந்தவன் ஞானியாகி, செய்ய வேண்டியது எதுவும் மிச்சமில்லாத நிறைவை அடைகிறான் என்கிறார். “இந்த சாஸ்திரம்” என்பது இந்த அத்தியாயத்தை மட்டுமா அல்லது முழு கீதையையா குறிக்கிறது என்பதிலும், அந்த நிறைவு அறிவால் வருகிறதா பக்தியால் வருகிறதா என்பதிலும் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    }
  ]
}