{
  "chapter": 17,
  "lang": "ta",
  "verses": [
    {
      "id": "17.1",
      "translation": "சாஸ்திர விதிகளை விட்டுவிட்டு, ஆனாலும் நம்பிக்கையுடன் வழிபடுபவர்களின் நிலை என்ன, கிருஷ்ணா? அது சத்துவமா, ரஜஸா, அல்லது தமஸா?",
      "explanation": "அர்ஜுனன் இதைக் கேட்பது, பதினாறாம் அத்தியாயத்தின் முடிவில் கிருஷ்ணர் சாஸ்திர விதிகளைப் பின்பற்றுவதைப் பற்றிப் பேசிய பிறகு. உண்மையான நம்பிக்கையுடன் (சிரத்தை) வழிபடுகிறவர்கள், ஆனால் அந்த விதிகளைப் பின்பற்றாதவர்கள் பற்றி அவன் சந்தேகம் எழுப்புகிறான். இயற்கையின் மூன்று குணங்களில் எது அவர்களின் வழிபாட்டின் தன்மை என்று கேட்கிறான்: சத்துவம் (தெளிவு), ரஜஸ் (ஆர்வவேகம்), தமஸ் (மந்தநிலை). கிருஷ்ணர் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் பதில் சொல்லத் தொடங்குகிறார்."
    },
    {
      "id": "17.2",
      "translation": "உடல் எடுத்த உயிர்களின் நம்பிக்கை மூன்று வகைப்படும்; அது அவரவர் இயல்பிலிருந்தே பிறக்கிறது: சாத்விகம், ராஜசம், தாமசம். அதைப் பற்றிக் கேள்.",
      "explanation": "வேத நூல் விதிகளை விட்டு நம்பிக்கையுடன் வழிபடுவோரின் நிலை என்ன என்று அர்ஜுனன் கேட்டிருந்தான். கிருஷ்ணர் தம் பதிலில், நம்பிக்கை (ஷ்ரத்தா) ஒரே மாதிரியானது அல்ல என்றும், அது ஒருவரின் பிறவி இயல்பிலிருந்து (ஸ்வபாவம்) எழுகிறது என்றும் தொடங்குகிறார். இயற்கையின் இழைகளான மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப அது மூன்று வகை: தெளிவு (சத்வம்), ஆர்வவேகம் (ரஜஸ்), சோர்வுநிலை (தமஸ்). இந்த ஸ்லோகம் வகைப்பாட்டை மட்டும் அறிமுகம் செய்கிறது; அடுத்த ஸ்லோகங்கள் அதை விரிக்கின்றன."
    },
    {
      "id": "17.3",
      "translation": "பாரத வம்சத்தவனே, ஒவ்வொருவரின் நம்பிக்கையும் அவரவரின் உள்ளார்ந்த இயல்புக்கு ஏற்பவே அமைகிறது. மனிதன் நம்பிக்கையால் ஆனவன்; யாருடைய நம்பிக்கை எதுவோ, அவன் அதுவாகவே இருக்கிறான்.",
      "explanation": "சாஸ்திர விதிகளை விட்டு நம்பிக்கையுடன் (ஷ்ரத்தா) செயல்படுபவர்களைப் பற்றிய அர்ஜுனனின் கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் இங்கே பதில் கூறுகிறார். நம்பிக்கை தற்செயலானது அல்ல; அது மனிதனின் உள்ளார்ந்த அமைப்பை (சத்வம்), அதாவது மூன்று குணங்களால் உருவான மனத்தின் அடிப்படைப் போக்கை, பின்பற்றுகிறது என்கிறார். நம்பிக்கையும் அடையாளமும் பிணைந்தவை; ஒருவரின் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை அவர் யார் என்பதைக் காட்டுகிறது. இங்கே சத்வத்தை மனம் அல்லது இயல்பு என்று சிலர் பொருள்கொள்கின்றனர்; வேறு சிலர் சத்வ குணத்துடன் அதன் தொடர்பை வலியுறுத்துகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "17.4",
      "translation": "சத்வ குணம் கொண்டவர்கள் தேவர்களை வழிபடுகிறார்கள்; ரஜோ குணம் கொண்டவர்கள் யக்ஷர்களையும் ராட்சசர்களையும் வழிபடுகிறார்கள்; மற்றவர்களான தமோ குணம் கொண்ட மக்கள் இறந்தோரின் ஆவிகளையும் பூதகணங்களையும் வழிபடுகிறார்கள்.",
      "explanation": "வேதநெறிகளை விட்டு நம்பிக்கையுடன் வழிபடுவோர் பற்றிய அர்ஜுனனின் கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் இங்கே பதில் கூறுகிறார். ஒருவரிடம் மேலோங்கிய குணத்தின் நிறத்தையே நம்பிக்கை பெறுகிறது என்கிறார்; அவை சத்வம் (நன்மை), ரஜஸ் (ஆசை, செயலூக்கம்), தமஸ் (இருள், சோம்பல்) ஆகிய குணங்கள். ஆகவே ஒருவர் எதை வழிபடுகிறார் என்பது அவரது உள்இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறது; யக்ஷர்கள் வலிமை மிக்க இயற்கை ஆவிகள், ராட்சசர்கள் கடுமையான, பெரும்பாலும் பகை கொண்ட உயிர்கள்."
    },
    {
      "id": "17.5",
      "translation": "சாஸ்திரங்கள் விதிக்காத கடுமையான தவத்தை, பகட்டும் அகங்காரமும் கொண்டவர்களாக, ஆசையினாலும் பற்றினாலும் உந்தப்பட்டவர்களாகச் செய்யும் மனிதர்கள்…",
      "explanation": "மூன்று குணங்களுக்கு (இயற்கையின் பண்புகள்) ஏற்ப மனிதர்களின் நம்பிக்கை எவ்வாறு வேறுபடுகிறது என்பதை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். இங்கே சாஸ்திரங்கள் அங்கீகரிக்காத கடுமையான தவத்தை (தபஸ்) பகட்டு (தம்பம்), அகங்காரம், ஆசை (காமம்), பற்று (ராகம்) ஆகியவற்றால் தூண்டப்பட்டுச் செய்பவர்களை அவர் விவரிக்கிறார். இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது; அங்கே இவர்கள் உண்மையில் என்ன செய்கிறார்கள் என்று கூறுகிறார்."
    },
    {
      "id": "17.6",
      "translation": "…அறிவற்ற இவர்கள் உடலை ஆக்கும் பூதங்களின் தொகுதியையும், உடலுக்குள் உறையும் என்னையும் வருத்துகிறார்கள். அவர்களை அசுரத் தீர்மானம் கொண்டவர்கள் என்று அறிந்துகொள்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தொடங்கிய வாக்கியம் இதில் முடிகிறது: சாஸ்திரம் விதிக்காத கடுமையான தவத்தை (தபஸ்) செருக்கு, ஆசை ஆகியவற்றால் செய்பவர்களை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விவரிக்கிறார். அவர்கள் உடலை உருவாக்கும் பூதத் தொகுதியை (பூதகிராமம்) வருத்துகிறார்கள்; உள்ளே உறையும் தம்மையும் வருத்துகிறார்கள் என்கிறார். அத்தகையவர்களின் உறுதி அசுரத் தன்மை (ஆசுரம்) கொண்டது என்று அவர் கூறுகிறார். “என்னை” என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்: சிலர் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள உள்ளுறை ஆன்மா அல்லது இறைவன் என்பர்; சிலர் உள்ளிருக்கும் சாட்சியாக கிருஷ்ணரின் இருப்பு என்பர்."
    },
    {
      "id": "17.7",
      "translation": "ஒவ்வொருவருக்கும் விருப்பமான உணவும் மூன்று வகைப்படும். அவ்வாறே யாகம், தவம், தானம் ஆகியவையும். இவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை இப்போது கேள்.",
      "explanation": "சாஸ்திர விதிகளை விட்டு நம்பிக்கையுடன் (சிரத்தை) வழிபடுவோர் பற்றிய அர்ஜுனனின் கேள்விக்கு அளித்து வரும் பதிலை கிருஷ்ணர் இங்கே விரிவுபடுத்துகிறார். இயற்கையின் முக்குணங்களான தெளிவு (சத்துவம்), அமைதியற்ற ஆசை (ரஜஸ்), மந்தம் (தமஸ்) ஆகியவற்றை அன்றாடத் தேர்வுகளுக்குப் பொருத்துகிறார். முதலில் உணவு (ஆஹாரம்), பின்னர் யாகம், தவம், தானம் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார். அடுத்த ஸ்லோகங்கள் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக விளக்குகின்றன."
    },
    {
      "id": "17.8",
      "translation": "ஆயுள், உள்ளத் தெளிவு, வலிமை, ஆரோக்கியம், சுகம், மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றைப் பெருக்குபவையும், சுவையானவையும், மென்மையானவையும், நிலைத்து நிற்பவையும், இதயத்துக்கு இனிமையானவையுமான உணவுகள் சாத்விக இயல்புடையவர்களுக்குப் பிரியமானவை.",
      "explanation": "மூன்று குணங்கள் (இயற்கையின் பண்புகள்) ஒருவரின் விருப்பங்களை எப்படி வடிவமைக்கின்றன என்பதை கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார்; இங்கு உணவிலிருந்து தொடங்குகிறார். சத்துவம் (தெளிவு, சமநிலை) உடையவர் நீண்ட, ஆரோக்கியமான, மகிழ்ச்சியான வாழ்வுக்குத் துணைபுரியும் சத்தான உணவை விரும்புகிறார். “மென்மை”, “நிலைத்தல்” என்பவை பொதுவாக உடலுக்கு நீண்டநேரம் வலிமை தரும் நலமான, எண்ணெய்ப்பதமுள்ள உணவு என்று பொருள் கொள்ளப்படுகின்றன; இந்த ஸ்லோகம் விருப்பங்களை விவரிக்கிறதே தவிர, நிலையான உணவுப்பட்டியலைத் தருவதில்லை."
    },
    {
      "id": "17.9",
      "translation": "கசப்பு, புளிப்பு, உப்பு, மிகுந்த சூடு, காரம், வறட்சி, எரிச்சல் தரும் உணவுகள் ராஜச இயல்புடையவனுக்கு விருப்பமானவை; அவை துன்பத்தையும் துயரத்தையும் நோயையும் தருகின்றன.",
      "explanation": "மூன்று வகை உணவுகளைப் பற்றிய தொடர் உரையில், கிருஷ்ணர் ராஜஸ குணம் மிகுந்தவர்கள் விரும்பும் உணவுகளை விவரிக்கிறார்; ராஜஸம் என்பது ஆசையும் அமைதியின்மையும் நிறைந்த குணம். இந்த உணவுகள் சுவையிலும் சூட்டிலும் அளவு கடந்தவை; அவை துன்பம், துயரம், நோய் ஆகியவற்றைத் தரும் என்கிறார். முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறிய சாத்விக உணவுகள் உடல்நலத்தையும் அமைதியான மனத்தையும் தாங்குபவை என்பதற்கு இது மாறானது."
    },
    {
      "id": "17.10",
      "translation": "பழையதாகிப்போனதும், சுவையற்றதும், துர்நாற்றம் வீசுவதும், இரவு முழுவதும் வைக்கப்பட்டதும், பிறர் உண்டு மீதம் வைத்ததும், வேள்விக்கு ஏற்காததுமான உணவு தாமச குணமுடையவர்களுக்கு விருப்பமானது.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் ராஜஸ உணவுகளைச் சொன்ன கிருஷ்ணர், இங்கு மூன்று வகை உணவுகளின் விளக்கத்தை முடிக்கிறார். தாமசம் என்பது மந்தம், அறியாமை ஆகியவற்றின் குணம் (இயற்கையின் மூன்று குணங்களில் ஒன்று); அந்தக் குணமுடையவர்கள் பழைய, சுவையற்ற, அழுகிய, இரவு தங்கிய, பிறர் மீதம் வைத்த, வேள்விக்குத் தகாத (அமேத்யம்) உணவை விரும்புகிறார்கள். யாதயாமம் என்பது நீண்ட நேரத்துக்கு முன் சமைத்துக் குளிர்ந்த உணவையும் குறிக்கலாம்; “மீதம்” (உச்சிஷ்டம்) என்பதை எவ்வளவு கண்டிப்பாகப் பொருள் கொள்வது என்பதில் மரபுகள் சற்று வேறுபடுகின்றன, ஆனால் எல்லாம் இதைத் தாமச உணவின் விளக்கமாகவே காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "17.11",
      "translation": "பலனை விரும்பாதவர்கள், “இது செய்யப்பட வேண்டியதே” என்று மனத்தை உறுதியாக நிலைநிறுத்தி, சாஸ்திரங்கள் விதித்தபடி செய்யும் யாகம் எதுவோ, அது சாத்விகமானது.",
      "explanation": "உணவை மூன்று குணங்களின்படி விவரித்த கிருஷ்ணர், இப்போது கடமையாகச் செய்யப்படும் சடங்கான யாகத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறார். சாத்விக யாகம் (சத்துவம் என்பது தெளிவும் சமநிலையும்) சாஸ்திர விதிப்படி, பலனை எதிர்பாராமல், இது கடமை என்ற உணர்வோடு செய்யப்படுவது. அடுத்த ஸ்லோகங்கள் பகட்டுக்காகவோ ஆதாயத்துக்காகவோ செய்யப்படும் யாகங்களை இதனுடன் ஒப்பிடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "17.12",
      "translation": "ஆனால், பலனை நோக்கமாகக் கொண்டும், பகட்டுக்காகவும் செய்யப்படும் யாகத்தை, பரதர்களில் சிறந்தவனே, ராஜசமானது என்று அறிந்துகொள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இயற்கையின் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகை யஜ்ஞங்களை, அதாவது வழிபாடாகவோ கடமையாகவோ செய்யும் சடங்குகளை, விளக்குகிறார். பலனை எதிர்பாராமல் கடமையாகச் செய்யும் சாத்விக வேள்வியைச் சொன்ன பின், பலனை (பலம்) விரும்பியோ பகட்டுக்காகவோ (தம்பம்) செய்யும் வேள்வி ராஜசம் என்கிறார்; அது ஆசையாலும் உணர்ச்சி வேகத்தாலும் தூண்டப்படுவது. அர்ஜுனனை அவர் “பரதர்களில் சிறந்தவனே” என்று அழைக்கிறார்."
    },
    {
      "id": "17.13",
      "translation": "விதிமுறைகள் இன்றி, உணவு வழங்காமல், மந்திரங்கள் இல்லாமல், தட்சிணை கொடுக்காமல், சிரத்தை இல்லாமல் செய்யப்படும் யாகத்தை தாமசம் என்கிறார்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் மூன்று வகை யாகங்களைப் பற்றிய விளக்கத்தை இங்கே முடிக்கிறார்; ஒவ்வொன்றும் மனத்தை இயக்கும் இயற்கையின் குணத்துடன் தொடர்புடையது. சாத்விக, ராஜச வகைகளுக்குப் பிறகு தாமச (இருண்ட, மந்தமான) வகையை அவர் விவரிக்கிறார்: விதிகளைப் புறக்கணித்தல், உணவும் தட்சிணையும் அளிக்காமை, மந்திரங்களை விடுதல் ஆகியவை இதன் அடையாளங்கள். இவை அனைத்தையும்விட, சிரத்தை (நம்பிக்கை) இல்லாமையே இதன் முக்கிய இயல்பு."
    },
    {
      "id": "17.14",
      "translation": "தேவர்கள், இருபிறப்பாளர்கள், குருமார்கள், ஞானிகள் ஆகியோரை வணங்குதல்; தூய்மை, நேர்மை, பிரம்மசர்யம், அஹிம்சை – இவை உடலால் செய்யப்படும் தவம் எனப்படும்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் தவத்தின் வகைகளை விளக்கத் தொடங்கி, முதலில் உடலால் செய்யும் தவத்தைக் கூறுகிறார். தெய்வங்கள், கற்றோர் (இருபிறப்பாளர் – துவிஜர்), குருமார், ஞானிகளை மதித்தல்; தூய்மை (சௌசம்), நேர்மை (ஆர்ஜவம்), பிரம்மசர்யம், அஹிம்சை ஆகியவை இதில் அடங்கும். “இருபிறப்பாளர்” என்பது குறிப்பிட்ட சமூகப் பிரிவையா அல்லது கற்றறிந்த ஆன்மிகச் சான்றோர் அனைவரையுமா என்பதிலும், பிரம்மசர்யம் முழுத் துறவா அல்லது வாழ்க்கை நிலைக்கேற்ற கட்டுப்பாடா என்பதிலும் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "17.15",
      "translation": "பிறருக்குத் துன்பம் தராததும், உண்மையானதும், இனிமையானதும், நன்மை தருவதுமான பேச்சும், வேதநூல்களை ஓதிப் பயிலும் பயிற்சியும் வாக்கின் தவம் எனப்படுகின்றன.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் மூன்று குணங்களின் (இயற்கையின் பண்புகள்) பின்னணியில் தவத்தின் வகைகளை விளக்குகிறார்; உடலின் தவத்திற்குப் பிறகு இங்கு வாக்கின் தவத்தைக் கூறுகிறார். பேச்சு பிறரைக் கலங்கடிக்காததாகவும், உண்மையாகவும், இனிமையாகவும், பயனுள்ளதாகவும் இருக்க வேண்டும்; அதனுடன் புனித நூல்களை ஓதிப் படிக்கும் ஸ்வாத்யாயமும் சேர வேண்டும். இந்த எல்லாப் பண்புகளும் ஒன்றாக அமைய வேண்டும் என்பதால், உண்மை மட்டும் போதாது."
    },
    {
      "id": "17.16",
      "translation": "மனத் தெளிவு, சாந்த குணம், மௌனம், தன்னடக்கம், உள்ளத்தின் உணர்வுத் தூய்மை — இதுவே மனத்தால் செய்யும் தவம் எனப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உடல், வாக்கு, மனம் ஆகிய மூன்று வகை தவத்தை (தபஸ் – ஒழுக்கமான பயிற்சி) விளக்குகிறார். இந்த ஸ்லோகத்தில் மனத்தின் தவத்தைக் கூறுகிறார்: அமைதியான மனம் (மனஃப்ரஸாதம்), மென்மையான குணம், மௌனம், தன்னடக்கம் (ஆத்ம-வினிக்ரஹம்), தூய்மையான எண்ணம் (பாவ-ஸம்சுத்தி). “மௌனம்” என்பதை சிலர் பேசாமல் இருப்பதாகவும், சிலர் ஆத்மாவைச் சிந்திக்கும் அமைதியான மனநிலையாகவும் பொருள்கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "17.17",
      "translation": "இந்த மூன்று வகைத் தவத்தையும், பலனை விரும்பாத, உறுதியான மனம் கொண்டவர்கள் மிக உயர்ந்த நம்பிக்கையுடன் செய்தால், அதை சாத்விகம் என்று கூறுகிறார்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உடல், வாக்கு, மனம் ஆகியவற்றின் தவத்தை (தபஸ்) விளக்கிய பிறகு, இங்கே அந்த மூன்றும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுடனும் (ஷ்ரத்தா), உறுதியான சமநிலை மனத்துடனும் (யுக்தர்), பலனில் ஆசையின்றியும் செய்யப்பட்டால் அது சாத்விகம் என்கிறார். அதாவது தூய்மையும் சமநிலையும் கொண்ட குணமான சத்வத்தைச் சேர்ந்தது; குணங்கள் என்பவை இயற்கையின் மூன்று இயல்புகள். அடுத்த ஸ்லோகம் பகட்டுக்காகச் செய்யப்படும் மாறுபட்ட வகையைப் பேசுகிறது."
    },
    {
      "id": "17.18",
      "translation": "மரியாதை, கௌரவம், வழிபாடு ஆகியவற்றைப் பெறுவதற்காகவோ, வெறும் பகட்டுக்காகவோ செய்யப்படும் தவம், இங்கே ராஜச வகை என்று கூறப்படுகிறது; அது நிலையற்றது, உறுதியற்றது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் முக்குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகைத் தவங்களை (தபஸ்) விவரிக்கிறார்; குணங்கள் என்பவை இயற்கையின் பண்புகள். இது ஆசையாலும் ஆர்வத்தாலும் தூண்டப்படும் ராஜச வகை; மதிப்பு, புகழ், பகட்டு (தம்பம்) ஆகியவற்றுக்காகச் செய்யப்படுகிறது. இதன் பலன் நிலையற்றது (சலம்), உறுதியற்றது (அத்ருவம்); ஏனெனில் அது பிறரின் தற்காலிக மெச்சுதலையே சார்ந்தது."
    },
    {
      "id": "17.19",
      "translation": "மயக்கத்தால் ஏற்பட்ட பிடிவாதத்தோடு, தன்னையே வருத்திக்கொண்டு, அல்லது பிறரை அழிப்பதற்காகச் செய்யப்படும் தவம் தாமசம் என்று கூறப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் சாத்விக, ராஜச வகைகளைக் கூறிய பிறகு, தவத்தின் மூன்று வகைப்பாட்டை இங்கே நிறைவு செய்கிறார். தாமசத் தவம் மந்தத்தன்மையும் மயக்கமும் ஆகிய தமஸ் குணத்திலிருந்து (மூன்று குணங்களில் ஒன்று) பிறக்கிறது. அது மயக்கத்தால் வந்த பிடிவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தன் உடலையும் மனத்தையும் வருத்துகிறது, அல்லது பிறரைத் துன்புறுத்த நோக்கம் கொள்கிறது."
    },
    {
      "id": "17.20",
      "translation": "“கொடுப்பது கடமை” என்ற எண்ணத்துடன், பதிலுக்கு உதவி செய்ய இயலாத ஒருவருக்கு, தகுந்த இடத்திலும் தகுந்த காலத்திலும், தகுதியுள்ளவருக்குக் கொடுக்கப்படும் தானம் சாத்விகமானது என்று கருதப்படுகிறது.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தாமச தவத்தை விளக்கிய கிருஷ்ணர், இங்கே முக்குணங்களுக்கு ஏற்ப தானத்தின் வகைகளைக் கூறத் தொடங்குகிறார். சாத்விக (தூய, சமநிலையான) தானம் என்பது கடமை உணர்வால், பலனை எதிர்பார்க்காமல், தகுந்த இடம் (தேசம்), காலம், தகுதியுள்ளவர் (பாத்திரம்) ஆகியவற்றைக் கவனித்துக் கொடுப்பதாகும். தகுதியுள்ளவர் யார் என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்—கற்றறிந்தவர் என்பர் சிலர், உண்மையில் தேவையுள்ளவர் என்பர் சிலர்; ஆனால் சுயநலம் இல்லாமல் கொடுக்க வேண்டும் என்பதில் அனைவரும் ஒன்றுபடுகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "17.21",
      "translation": "ஆனால் பதிலுக்கு ஒரு நன்மையை எதிர்பார்த்து, அல்லது பலனை மனதில் கொண்டு, அல்லது மனவருத்தத்துடன் கொடுக்கப்படும் தானம் ராஜஸ தானம் என்று சொல்லப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இயற்கையின் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகை தானங்களை விளக்கி வருகிறார். கடமை என்பதற்காக மட்டும் கொடுக்கப்படும் சாத்விக தானத்திற்குப் பிறகு, ஆசையால் தூண்டப்படும் ராஜஸ தானத்தைச் சொல்கிறார்: உதவி, வெகுமதி, புகழ் போன்றவை திரும்பக் கிடைக்க வேண்டும் என்றோ, முணுமுணுப்புடனோ கொடுக்கப்படுவது இது. “மனவருத்தத்துடன்” என்ற சொல்லை (பரிக்லிஷ்டம்) “வேதனையுடன், வருந்தி” என்றும் பொருள் கொள்வர்."
    },
    {
      "id": "17.22",
      "translation": "தகாத இடத்திலும் தகாத காலத்திலும், தகுதியற்றவர்களுக்கு, மரியாதையின்றி அவமதிப்புடன் கொடுக்கப்படும் தானம் தாமசம் என்று கூறப்படுகிறது.",
      "explanation": "மூன்று வகை தானங்களைப் பற்றிய உரையை கிருஷ்ணர் இங்கே முடிக்கிறார்; சாத்விக, ராஜச வகைகளுக்குப் பிறகு இது தாமச தானம். இருளிலும் அறியாமையிலும் பிறக்கும் இத்தானம், தகாத இடம், தகாத காலம், தகுதியற்ற பெறுநர், மரியாதையின்மை அல்லது அவமதிப்பு ஆகியவற்றால் அறியப்படுகிறது. “தகுதியற்றவர்” யார் என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்: சிலர் ஒழுக்கக் குறைவை வலியுறுத்துகின்றனர்; சிலர் அந்தக் கொடை தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும் அல்லது தீங்கு செய்யும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "17.23",
      "translation": "“ஓம் தத் சத்” என்பது பிரம்மத்தைக் குறிக்கும் மூன்று பகுதிகள் கொண்ட சொல் எனக் கூறப்படுகிறது. அதனால் முற்காலத்தில் பிராமணர்களும் வேதங்களும் யாகங்களும் ஏற்படுத்தப்பட்டன.",
      "explanation": "தமஸ் குணத்தைச் சேர்ந்த தானத்தை விவரித்த கிருஷ்ணர், இப்போது புனிதச் செயல்கள் எவ்வாறு நிறைவு பெறுகின்றன என்பதற்குத் திரும்புகிறார். “ஓம் தத் சத்” என்பது பிரம்மத்தின், அதாவது பரம்பொருளின், மூன்று பகுதிகள் கொண்ட பெயர்; அதனால் செயல்கள் புனிதமாக்கப்படுகின்றன. பிராமணர்கள், வேதங்கள், யாகங்கள் ஆகியவை அதனால் ஏற்படுத்தப்பட்டன என்று இந்த ஸ்லோகம் கூறுகிறது; “அதனால்” என்பது “பிரம்மத்திலிருந்து” என்றா, “இந்தச் சொல்லை உச்சரிப்பதால்” என்றா என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "17.24",
      "translation": "ஆகவே, “ஓம்” என்று உச்சரித்த பிறகே, வேத விதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, யாகம், தானம், தவம் ஆகிய செயல்கள் பிரம்மத்தைப் பற்றிப் பேசுவோரால் எப்போதும் தொடங்கப்படுகின்றன.",
      "explanation": "“ஓம் தத் சத்” என்ற சொற்றொடர் பிரம்மத்தைக் குறிக்கும் பெயர் என்பதை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். இங்கே “ஓம்” என்ற அட்சரமே புனிதச் செயல்களின் தொடக்கம் என்கிறார்; பிரம்மத்தைப் பற்றிப் பேசுவோர் (பிரம்மவாதிகள்) சாஸ்திர விதிப்படி யாகம், தானம், தவம் ஆகியவற்றை அதனுடன் தொடங்குகிறார்கள். இது அச்செயலை இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டதாகவும் புனிதமாகவும் ஆக்குகிறது."
    },
    {
      "id": "17.25",
      "translation": "“தத்” என்று கூறி, பலனை நாடாமல், விடுதலையை விரும்புவோர் யாகம், தவம் ஆகிய செயல்களையும், பலவகையான தானச் செயல்களையும் செய்கிறார்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே “ஓம் தத் சத்” என்ற மூன்று பகுதிச் சொற்றொடரை விளக்குகிறார். “தத்” (“அது”) என்பதை, செயலின் பலனைத் தமக்கென உரிமை கொள்ளாமல் செயல்படும் விடுதலை (மோட்சம்) நாடுவோர் கூறுகிறார்கள். பலர் “தத்” என்பதை உயர்ந்த உண்மையான பிரம்மத்தைக் குறிப்பதாகக் கொள்கின்றனர்; வேறு சிலர் செயலை இறைவனுக்கு அர்ப்பணிப்பதாகக் கொள்கின்றனர். எவ்வாறாயினும், பலனுக்கான ஆசையைத் துறப்பதே இங்கு முக்கியம்."
    },
    {
      "id": "17.26",
      "translation": "“சத்” என்ற சொல் உண்மையான இருப்பையும் நன்மையையும் குறிக்கப் பயன்படுகிறது; அவ்வாறே, பிருதாவின் மகனே, போற்றத்தக்க செயலுக்கும் “சத்” என்ற சொல் பொருந்துகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் “ஓம் தத் சத்” என்ற மூன்று பகுதிகள் கொண்ட புனிதச் சொற்றொடரை விளக்குகிறார்; இங்கே “சத்” என்ற சொல்லைப் பற்றிப் பேசுகிறார். அது உண்மை, இருப்பு (சத்பாவம்), நன்மை (சாதுபாவம்) ஆகியவற்றையும், போற்றத்தக்க செயலையும் (பிரசஸ்த கர்மம்) குறிக்கிறது. இந்த ஸ்லோகம் ஒரே வரையறையைத் தரவில்லை; எனவே உண்மையானது, நல்லது, முறையாகச் செய்யப்படுவது ஆகியவற்றை “சத்” உள்ளடக்குவதாகக் கொள்ளலாம்."
    },
    {
      "id": "17.27",
      "translation": "யாகத்திலும் தவத்திலும் தானத்திலும் உறுதியாக நிலைத்திருப்பதும் “சத்” எனப்படுகிறது; அவற்றுக்காகச் செய்யப்படும் செயலும் “சத்” என்றே கூறப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் பிரம்மத்தைக் குறிக்கும் “ஓம் தத் சத்” என்ற மூன்று பகுதிப் பெயரை விளக்கிக்கொண்டே வருகிறார். இங்கே “சத்” (உண்மை, நன்மை) என்பதை யாகம், தவம், தானம் ஆகியவற்றில் உறுதியாக நிலைத்தலுக்கும், அவற்றுக்காகச் செய்யப்படும் செயலுக்கும் விரிவாக்குகிறார். “தத்-அர்த்தீயம்” என்பதற்கு இந்த மூன்றுக்காகச் செய்யும் செயல் என்றும், பரம்பொருளுக்காகச் செய்யும் செயல் என்றும் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்; சொற்றொடர் இரண்டுக்கும் இடம் தருகிறது."
    },
    {
      "id": "17.28",
      "translation": "நம்பிக்கை இல்லாமல் செய்யப்பட்ட வேள்வி, கொடுத்த தானம், மேற்கொண்ட தவம், செய்த வேறு எந்தச் செயலும் “அசத்” எனப்படுகிறது, பார்த்தா. அது மறுமையிலும் பயன் தராது, இந்த உலகிலும் பயன் தராது.",
      "explanation": "அத்தியாயம் 17-ஐ முடிக்கும் இந்த ஸ்லோகத்தில், “சத்” என்பது நல்லதும் உண்மையானதும் என்று விளக்கிய கிருஷ்ணர், அதன் எதிர்ப்பதமான “அசத்” (பொருளற்றது, பயனற்றது) என்பதைக் கூறுகிறார். நம்பிக்கை (ஷ்ரத்தா) இல்லாமல் செய்த வேள்வி, தானம், தவம் ஆகியவை இந்த உலகிலும் மறுமையிலும் உண்மையான பலனைத் தராது."
    }
  ]
}