{
  "chapter": 18,
  "lang": "ta",
  "verses": [
    {
      "id": "18.1",
      "translation": "பெருந்தோள்களை உடையவனே, ஹ்ருஷீகேசா, கேசியைக் கொன்றவனே, சன்னியாசத்தின் உண்மையான இயல்பையும், தியாகத்தின் உண்மையான இயல்பையும் தனித்தனியாக அறிய விரும்புகிறேன்.",
      "explanation": "அர்ஜுனன் இறுதி அத்தியாயத்தை ஒரு கேள்வியுடன் தொடங்குகிறான். செயல்களைத் துறப்பதையும், பற்றின்றிச் செயல்படுவதையும் கிருஷ்ணர் கீதை முழுவதும் புகழ்ந்துள்ளதால், சன்னியாசம் என்பது உண்மையில் என்ன, தியாகத்திலிருந்து அது எவ்வாறு வேறுபடுகிறது என்று அவன் கேட்கிறான். அடுத்த ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணரின் பதில் தொடங்குகிறது; பிற்பகுதி ஸ்லோகங்கள் இந்த வேறுபாட்டை மேலும் தெளிவுபடுத்துகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.2",
      "translation": "ஆசையால் தூண்டப்படும் செயல்களைத் துறப்பதை ஞானிகள் சன்னியாசம் என்று அறிவார்கள். எல்லாச் செயல்களின் பலனையும் விட்டுவிடுவதை நுண்ணறிவுடையோர் தியாகம் என்று கூறுகிறார்கள்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் அர்ஜுனன் சன்னியாசத்துக்கும் தியாகத்துக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் கேட்டான்; கிருஷ்ணர் அதற்குப் பதிலளிக்கிறார். அறிஞர்களின் வரையறையை அவர் கூறுகிறார்: சன்னியாசம் என்பது சுயவிருப்பங்களை நிறைவேற்றச் செய்யும் செயல்களை (காம்ய கர்மம்) விடுவது; தியாகம் என்பது எல்லாச் செயல்களின் பலனையும் விடுவது. இங்கே கிருஷ்ணர் அறிஞர்களின் கருத்துகளை மட்டும் எடுத்துரைக்கிறாரா, அல்லது தம் சொந்தக் கருத்தையும் கூறுகிறாரா என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகிறார்கள்; அடுத்த ஸ்லோகங்களில் அவர் தம் முடிவைக் கூறுகிறார்."
    },
    {
      "id": "18.3",
      "translation": "செயல் குறையுள்ளது என்பதால் அதைக் கைவிட வேண்டும் என்று சில அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள்; வேள்வி, தானம், தவம் ஆகிய செயல்களைக் கைவிடக் கூடாது என்று மற்றவர்கள் கூறுகிறார்கள்.",
      "explanation": "சன்னியாசத்துக்கும் தியாகத்துக்கும் உள்ள வேறுபாடு பற்றிய அர்ஜுனனின் கேள்விக்குக் கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து பதிலளிக்கிறார். எல்லாச் செயலிலும் தோஷம் என்னும் குறை கலந்திருப்பதால் அதைக் கைவிட வேண்டும் என்று ஒரு சாரார் கூறுகின்றனர்; யாகம், தானம், தவம் ஆகியவற்றைக் கைவிடக் கூடாது என்று மற்றொரு சாரார் கூறுகின்றனர். தமது சொந்த முடிவை அடுத்த ஸ்லோகத்தில் கூறுவதற்கு முன், இங்கே இந்த விவாதத்தை அவர் எடுத்து வைக்கிறார்."
    },
    {
      "id": "18.4",
      "translation": "பரதர்களில் சிறந்தவனே, தியாகம் குறித்த என் உறுதியான முடிவைக் கேள். மனிதர்களில் புலியே, தியாகம் மூன்று வகைப்பட்டது என்று கூறப்பட்டுள்ளது.",
      "explanation": "அர்ஜுனன் தியாகம் பற்றிக் கேட்டிருந்தான்; முந்தைய ஸ்லோகத்தில் அறிஞர்களிடையே உள்ள கருத்து வேறுபாட்டைக் கிருஷ்ணர் கூறினார்: எல்லாச் செயலும் குறையுடையது என்பதால் விட வேண்டும் என்று சிலரும், யாகம், தானம், தவம் ஆகியவற்றை விடக்கூடாது என்று வேறு சிலரும் கூறுகின்றனர். இங்கே கிருஷ்ணர் தம் உறுதியான முடிவை (நிச்சயம்) கூறத் தொடங்குகிறார். தியாகம் மூன்று வகை என்று கூறுகிறார்; இயற்கையின் மூன்று பண்புகளான குணங்களின் அடிப்படையில் அவற்றைப் பின்வரும் ஸ்லோகங்கள் விளக்குகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.5",
      "translation": "யாகம், தானம், தவம் ஆகிய செயல்களைக் கைவிடக் கூடாது; அவை கட்டாயம் செய்யப்பட வேண்டியவையே. யாகமும் தானமும் தவமும் அறிவுடையோரைத் தூய்மைப்படுத்துபவை.",
      "explanation": "தியாகம் பற்றிய அர்ஜுனனின் கேள்விக்குக் கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து பதிலளித்து, தமது உறுதியான கருத்தைக் கூறுகிறார். யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை கைவிடக் கூடாத கடமைகள்; அவை விவேகத்துடன் செயல்படும் அறிவுடையோரை (மனீஷிகளை) தூய்மைப்படுத்துகின்றன என்கிறார். இவற்றைப் பலனில் பற்றின்றிச் செய்ய வேண்டும் என்பதை அடுத்த ஸ்லோகம் சேர்த்துக் கூறுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.6",
      "translation": "குந்தியின் மகனே, இந்தச் செயல்களைக்கூட, பற்றையும் அவற்றின் பலன்களையும் விட்டுவிட்டே செய்ய வேண்டும். இதுவே என்னுடைய உறுதியான, மிகச் சிறந்த கருத்து.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை ஞானிகளைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன, அவற்றை விடக்கூடாது என்று கிருஷ்ணர் கூறினார். இங்கே அவற்றைப் பற்றின்றி (சங்கம்), பலனில் பிடிப்பின்றிச் செய்ய வேண்டும் என்று அவர் கூறுகிறார். உடைமை உணர்வின்றிச் செயல்படுவதே அவருடைய மையப் போதனை; அதை உறுதியான, உயர்ந்த கருத்து என்கிறார்."
    },
    {
      "id": "18.7",
      "translation": "விதிக்கப்பட்ட கடமையைத் துறப்பது தகாது. மயக்கத்தால் அதை விட்டுவிடுவது தாமசமானது என்று கூறப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் துறவின் (தியாகம்) வகைகளை விளக்கி வருகிறார். ஒருவரின் நிலைக்கும் பொறுப்புகளுக்கும் உரிய விதிக்கப்பட்ட கடமையை (நியத கர்மம்) கைவிடக் கூடாது. குழப்பத்தால் (மோகம்) அதைத் துறப்பது, இருளும் சோம்பலும் கொண்ட குணமான தமஸிலிருந்து எழுவதால், தாமசம் எனப்படுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.8",
      "translation": "“இது துன்பம்” என்று எண்ணி, உடல் சிரமத்துக்குப் பயந்து எவன் ஒரு கடமையைக் கைவிடுகிறானோ, அவன் ராஜஸ வகைத் தியாகத்தைச் செய்கிறான்; தியாகத்தின் பலனை அவன் அடைவதில்லை.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தாமஸ வகைத் தியாகத்தைச் சொன்ன கிருஷ்ணர், இங்கே அர்ஜுனனுக்கு மூன்று வகைத் தியாகத்தில் ராஜஸ வகையை விளக்குகிறார். ஒரு கடமை கடினமானது, உடலுக்குச் சிரமம் தருவது என்பதற்காக அதை விடுவது இதன் பொருள்; இது உண்மையான தியாகம் அல்ல. சுகத்தை நாடுவதும் அச்சமும் இதற்குக் காரணம் என்பதால், உண்மையான தியாகம் தரும் விடுதலையும் அமைதியும் இதனால் கிடைக்காது."
    },
    {
      "id": "18.9",
      "translation": "அர்ஜுனா, “இது செய்ய வேண்டியது” என்பதற்காகவே விதிக்கப்பட்ட கடமையை, பற்றையும் பலனையும் விட்டுச் செய்யும்போது, அந்தத் தியாகம் சாத்விகம் என்று கருதப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே மூன்று வகைத் தியாகத்தில் சாத்விக வகையை விளக்குகிறார். சாத்விகம் என்பது தெளிவும் சமநிலையும் கொண்டது. தனக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமையை (நியத கர்மம்) அது செய்ய வேண்டியது என்பதற்காகவே செய்து, பற்றையும் (சங்கம்) பலனுக்கான ஆசையையும் விடுவதே இதன் பொருள். விடப்படுவது செயல் அல்ல, அதன்மீதான பற்றே."
    },
    {
      "id": "18.10",
      "translation": "சத்வம் நிறைந்த, அறிவுடைய, ஐயம் நீங்கிய தியாகி, விரும்பத்தகாத செயலை வெறுப்பதில்லை; விரும்பத்தக்க செயலில் பற்றுக்கொள்வதும் இல்லை.",
      "explanation": "சாத்விக தியாகம் உடையவனின் இயல்பைக் கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார்; சத்வம் என்பது மூன்று குணங்களில் ஒன்று, தெளிவும் சமநிலையும் கொண்டது. அத்தகையவன் கடினமான கடமைகளை வெறுப்பதில்லை (துவேஷம்), இனிய கடமைகளில் பற்றும் (சங்கம்) கொள்வதில்லை. “விரும்பத்தகாத”, “விரும்பத்தக்க” என இங்கே மொழிபெயர்த்த சொற்களை (அகுசலம், குசலம்) சில உரையாசிரியர்கள் மங்களமற்றது, மங்களமானது என்றும், வேறு சிலர் பந்தத்துக்கு வழிவகுக்கும் செயல், விடுதலைக்கு வழிவகுக்கும் செயல் என்றும் பொருள்கொள்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "18.11",
      "translation": "உடல் கொண்டவனால் செயல்களை முழுமையாகத் துறப்பது உண்மையில் இயலாது. ஆனால் செயலின் பலனைத் துறப்பவனே தியாகி என்று அழைக்கப்படுகிறான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குத் தியாகம் (துறவு) பற்றிய உபதேசத்தைத் தொடர்கிறார். உடல் உள்ள எவரும் செயல்பட்டே ஆக வேண்டும்; ஆகவே எல்லாச் செயல்களையும் விட்டுவிடுவது சாத்தியமில்லை என்கிறார். உண்மையான தியாகம் என்பது செயலை விடுவதில் இல்லை; செயலின் பலன்மீதுள்ள பற்றை விடுவதிலேயே உள்ளது."
    },
    {
      "id": "18.12",
      "translation": "விரும்பத்தகாதது, விரும்பத்தக்கது, கலந்தது என்று கர்மத்தின் பலன் மூன்று வகை. துறக்காதவர்களுக்கு மரணத்திற்குப் பின் அது வந்து சேர்கிறது; சந்நியாசிகளுக்கோ ஒருபோதும் வந்து சேர்வதில்லை.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் துறவு (தியாகம்), சந்நியாசம் பற்றிய தம் உபதேசத்தைத் தொடர்கிறார். செயலுக்கு விரும்பத்தகாதது, விரும்பத்தக்கது, கலந்தது என மூன்று வகைப் பலன்கள் உண்டு என்கிறார். பலனில் பற்றுடையவர்கள் அவற்றைப் பெறுகிறார்கள்; அப்பற்றை விட்டவர்களை அவை கட்டுப்படுத்துவதில்லை. “மரணத்திற்குப் பின்” (பிரேத்ய) என்பது மறுபிறவியையா அல்லது பலன்கள் பின்னால் வருவதையா குறிக்கிறது என்பதிலும், இங்கு “சந்நியாசி” என்பது முறைப்படி துறந்தவரா அல்லது செயல்பலனைத் துறந்த எவரையுமா குறிக்கிறது என்பதிலும் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.13",
      "translation": "பெருந்தோள்களை உடையவனே, எல்லாச் செயல்களும் நிறைவேறுவதற்கான இந்த ஐந்து காரணங்களை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்; செயல்கள் முடிவை அடையும் சாங்கியத்தில் இவை கூறப்பட்டுள்ளன.",
      "explanation": "செயலின் பலனைத் துறப்பவனை அதன் விளைவுகள் பற்றுவதில்லை என்று கிருஷ்ணர் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறினார். இங்கே அதற்கான காரணத்தை விளக்கத் தொடங்கி, எந்தச் செயலின் பின்னும் உள்ள ஐந்து காரணிகளைக் குறிப்பிடுகிறார்; அவை அடுத்த ஸ்லோகத்தில் பட்டியலிடப்படுகின்றன. அவை சாங்கியத்தில் கூறப்பட்டவை என்றும், அது “கிருதாந்தம்” அதாவது “செய்யப்பட்டவற்றின் முடிவு” என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. சிலர் கிருதாந்தத்தை வேதாந்தத்தின் இறுதி முடிவு என்று பொருள்கொள்கின்றனர்; மற்றவர்கள் செயலைப் பற்றிய சாங்கிய மரபின் சொந்த ஆய்வு என்று கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.14",
      "translation": "செயலின் இருப்பிடம், செய்பவன், பலவகைக் கருவிகள், பலவிதமான தனித்தனி முயற்சிகள், இவற்றில் ஐந்தாவதாக தெய்வம் (விதி).",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் எந்தச் செயலுக்கும் பின்னால் உள்ள ஐந்து காரணங்களைப் பட்டியலிடுகிறார்; முந்தைய ஸ்லோகத்தில் இவை சாங்கியத்தில் கூறப்பட்டவை என்று அவர் குறிப்பிட்டார். அவை: உடல் அல்லது அடித்தளம் (அதிஷ்டானம்), செய்பவன் (கர்த்தா), புலன்கள் போன்ற கருவிகள் (கரணம்), பலவித முயற்சிகள் (சேஷ்டா), விதி (தைவம்). தைவம் என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகிறார்கள்: சிலர் அதை கடந்தகால கர்மத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத விளைவு அல்லது விதி என்கிறார்கள்; வேறு சிலர் புலன்களை இயக்கும் தெய்வ சக்திகள் என்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "18.15",
      "translation": "உடல், வாக்கு, மனம் ஆகியவற்றால் மனிதன் எந்தச் செயலைத் தொடங்கினாலும், அது நியாயமானதானாலும் முறையற்றதானாலும், இந்த ஐந்தும் அதற்குக் காரணங்கள்.",
      "explanation": "செயல் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குத் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். உடலாலோ வாக்காலோ மனத்தாலோ செய்யப்படும் எந்தக் கர்மமும், சரியானதோ தவறானதோ, முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறிய ஐந்து காரணிகளைச் சார்ந்தது: இருப்பிடம், செய்பவன், கருவிகள், பலவித முயற்சிகள், தெய்வம் (விதி). தன்னையே ஒரே செய்பவனாகக் கருதுவதைக் கண்டிக்கும் அடுத்த ஸ்லோகத்துக்கு இது வழிவகுக்கிறது."
    },
    {
      "id": "18.16",
      "translation": "இவ்வாறு இருக்கும்போது, பண்படாத புத்தியின் காரணமாக ஆன்மாவை மட்டுமே செய்பவனாகக் காண்பவன் உண்மையில் காண்பதில்லை; அவன் தெளிவற்ற மதி உடையவன்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகங்களில் எந்தச் செயலுக்கும் பின்னுள்ள ஐந்து காரணிகளை கிருஷ்ணர் கூறினார்: உடல், செய்பவன், கருவிகள், முயற்சிகள், தெய்வச் சக்தி அல்லது விதி. ஆன்மாவை (ஆத்மன்) மட்டுமே செய்பவனாகக் காண்பவனின் புத்தி பண்படாதது (அக்ருதபுத்தி) என்றும், அதனால் அவன் முழு உண்மையைக் காணத் தவறுகிறான் என்றும் இங்கே கூறுகிறார். மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைத விளக்கங்கள் தூய ஆன்மா எதையும் செய்வதே இல்லை என்பதை வலியுறுத்துகின்றன; பக்தி மரபு விளக்கங்கள் இறைவனும் காரணங்களுள் ஒருவர் என்பதை வலியுறுத்துகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.17",
      "translation": "“நானே செய்கிறேன்” என்ற உணர்வு எவனிடம் இல்லையோ, எவனுடைய புத்தி கறைபடுவதில்லையோ, அவன் இந்த உலகத்தாரைக் கொன்றாலும் கொல்வதில்லை; கட்டுப்படுவதும் இல்லை.",
      "explanation": "அர்ஜுனனின் போர் குறித்த அச்சத்திற்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து பதிலளிக்கிறார். முந்தைய ஸ்லோகத்தில் ஆன்மாவை மட்டுமே செய்பவனாகக் காண்பவனை அவர் குறைகூறினார்; இங்கே “நானே செய்பவன்” என்ற அகங்கார உணர்வு இல்லாதவனையும், பயனில் பற்றினால் புத்தி கறைபடாதவனையும் விவரிக்கிறார். அத்தகையவன் போர் போன்ற செயலிலும் கர்மத்தால், அதாவது செயலாலும் அதன் விளைவுகளாலும், கட்டுப்படுவதில்லை. மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் ஆன்மா செய்பவன் அல்ல என்ற அறிவை வலியுறுத்துகிறது; பக்தி மரபுகள் இறைவனின் கருவியாகச் செயல்படுவதை வலியுறுத்துகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.18",
      "translation": "அறிவு, அறியப்பட வேண்டியது, அறிபவன் – இவை மூன்றும் செயலுக்கான மூவகைத் தூண்டுதல். கருவி, செயல், செய்பவன் – இவை மூன்றும் செயலின் மூவகைத் தொகுப்பு.",
      "explanation": "ஆணவமற்றவனை அவன் செயல்கள் கட்டுப்படுத்தாது என்று கூறிய கிருஷ்ணர், இங்கே செயல் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை விளக்குகிறார். செயலைத் தூண்டுவன மூன்று: அறிவு (ஜ்ஞானம்), அறியப்படுவது (ஜ்ஞேயம்), அறிபவன் (பரிஜ்ஞாதா). செயலை உருவாக்கும் தொகுப்பும் மூன்று: கருவி (கரணம்), செயல் (கர்மம்), செய்பவன் (கர்த்தா)."
    },
    {
      "id": "18.19",
      "translation": "அறிவும் செயலும் செய்பவனும் குணங்களின் வேறுபாட்டால் மூவகையாகவே உள்ளன என்று குணங்களை எண்ணிப் பிரிக்கும் கோட்பாட்டில் கூறப்படுகிறது. அவற்றையும் உள்ளபடியே கேள்.",
      "explanation": "செயலின் உறுப்புகளை விளக்கிய பின், கிருஷ்ணர் இப்போது அவற்றை குணங்களின்படி வகைப்படுத்துகிறார். குணங்கள் என்பவை இயற்கையின் மூன்று இழைகள்: சத்வம், ரஜஸ், தமஸ். அறிவு (ஞானம்), செயல் (கர்மம்), செய்பவன் (கர்த்தா) ஒவ்வொன்றும் எந்த குணம் மேலோங்குகிறது என்பதைப் பொறுத்து மூன்று வகைப்படும். “குணசங்க்யானம்” என்பதை சிலர் சாங்கிய தத்துவத்தைக் குறிப்பதாகவும், சிலர் குணங்களை எண்ணிப் பிரிக்கும் முறையைக் குறிப்பதாகவும் பொருள்கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.20",
      "translation": "எல்லா உயிர்களிலும் அழிவற்ற ஒரே உண்மையை, பிரிந்திருப்பவற்றுள்ளும் பிரியாததாக எதன் மூலம் ஒருவன் காண்கிறானோ, அந்த அறிவை சாத்வீகம் என்று அறிந்துகொள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே அறிவை மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகையாகப் பிரித்துக் கூறத் தொடங்குகிறார். தெளிவும் சமநிலையும் கொண்ட சாத்வீக அறிவு (சத்வம்), வெளித்தோற்றத்தில் உயிர்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும் அனைத்திலும் அழிவற்ற, பிரிக்க முடியாத ஒரே உண்மையைக் காண்கிறது. அத்வைத விளக்கம் இதை ஒரே ஆத்மா அல்லது பிரம்மன் என்று கொள்கிறது; இறைவழிச் சம்பிரதாயங்கள் பெரும்பாலும் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஒரே தெய்வ இருப்பு அல்லது ஒரே வகையான ஆன்மா என்று கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.21",
      "translation": "ஆனால், எல்லா உயிர்களிலும் பலவகையான இருப்பு நிலைகளைக் காணும், அவை ஒவ்வொன்றும் மற்றதிலிருந்து தனித்தவை என்று பிரித்துப் பார்க்கும் அறிவு எதுவோ, அதை ராஜஸ அறிவு என்று அறிந்துகொள்.",
      "explanation": "இங்கே கிருஷ்ணர் இயற்கையின் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகை அறிவை விளக்குகிறார். முந்தைய ஸ்லோகம் எல்லா உயிர்களிலும் பிரிவற்ற ஒரே உண்மையைக் காணும் சாத்விக அறிவைப் போற்றியது. அமைதியற்ற ஆர்வத்தோடு (ரஜஸ்) தொடர்புடைய ராஜஸ அறிவோ பிரிவையும் பன்மையையும் மட்டுமே காண்கிறது; அவற்றின் அடியில் உள்ள ஒற்றுமையைத் தவறவிடுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.22",
      "translation": "ஆனால் எந்த அறிவு ஒரே ஒரு செயலில் அல்லது பொருளில், அதுவே எல்லாம் என்பது போலப் பற்றிக்கொள்கிறதோ, காரணமற்றதாகவும், உண்மைப் பொருளை உணராததாகவும், குறுகியதாகவும் இருக்கிறதோ, அது தாமசம் என்று கூறப்படுகிறது.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களுக்கு (இயற்கையின் முக்குணங்கள்) ஏற்ப மூன்று வகை அறிவை கிருஷ்ணர் விளக்கி வருகிறார். தாமச அறிவு மந்தமானதும் இருண்டதுமாகும்: அது ஒரே பொருளை அல்லது செயலை எல்லாமாக எண்ணிப் பற்றிக்கொள்கிறது, காரணம் காட்டுவதில்லை, பொருட்களின் உண்மை இயல்பையும் தவறவிடுகிறது. இது முந்தைய இரு ஸ்லோகங்களில் கூறப்பட்ட சாத்விக, ராஜச அறிவுகளிலிருந்து வேறுபடுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.23",
      "translation": "விதிக்கப்பட்ட கடமையான செயல், பற்று இல்லாமல், விருப்பு வெறுப்பு இன்றி, பலனை நாடாதவனால் செய்யப்படுமானால், அது சாத்விகம் என்று சொல்லப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே இயற்கையின் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப செயல்களின் வகைகளை விளக்குகிறார். இந்த ஸ்லோகத்தில் சாத்விகச் செயலை (தெளிவான, சமநிலையான செயல்) வரையறுக்கிறார்: பற்று (சங்கம்) இல்லாமல், விருப்பு வெறுப்பால் (ராகம், துவேஷம்) தூண்டப்படாமல், பலனை ஆசைப்படாமல் செய்யும் கடமை. “நியதம்” என்பது சாஸ்திரம் விதித்த கடமையையோ ஒருவரின் வாழ்க்கை நிலைக்குரிய கடமையையோ குறிக்கலாம்; உரையாசிரியர்கள் ஏதேனும் ஒன்றைச் சார்ந்து விளக்குகின்றனர், இரண்டும் இங்கு பொருந்தும்."
    },
    {
      "id": "18.24",
      "translation": "ஆனால் ஆசைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ள விரும்புபவனால், அல்லது அகங்காரத்துடன், மிகுந்த சிரமத்தோடு செய்யப்படும் செயல் ராஜஸம் என்று சொல்லப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இயற்கையின் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப செயல்களின் வகைகளை விளக்கி வருகிறார். முந்தைய ஸ்லோகத்தில் சாத்விக செயலைக் கூறியபின், இங்கே ஆசையாலும் (காமம்) அகங்காரத்தாலும் தூண்டப்படும் ராஜஸ செயலை விவரிக்கிறார். பலனையும் தன்னை உயர்வாகக் காட்டிக்கொள்வதையும் எப்போதும் துரத்துவதால் இத்தகைய செயல் அமைதியற்றதாகவும் களைப்பூட்டுவதாகவும் இருக்கிறது."
    },
    {
      "id": "18.25",
      "translation": "விளைவையும், இழப்பையும், பிறருக்கு ஏற்படும் தீங்கையும், தன் ஆற்றலையும் எண்ணிப் பார்க்காமல், மயக்கத்தால் தொடங்கப்படும் செயல் தாமசம் எனப்படுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே இயற்கையின் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப செயல்களின் வகைகளை விளக்கி வருகிறார். இந்த ஸ்லோகம் தாமச செயலைப் பற்றியது; அது மயக்கத்திலிருந்து (மோகம்) பிறந்து, விளைவு (அனுபந்தம்), இழப்பு (க்ஷயம்), தீங்கு (ஹிம்சை), செய்பவரின் ஆற்றல் (பௌருஷம்) ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை. “பௌருஷம்” என்பதைப் பெரும்பாலோர் செய்பவரின் சொந்த ஆற்றல் என்று பொருள் கொள்வர்; சிலர் அதை மனித முயற்சி அல்லது திறன் என்று பொதுவாகப் புரிந்துகொள்வர்."
    },
    {
      "id": "18.26",
      "translation": "பற்றிலிருந்து விடுபட்டவன், தற்பெருமை பேசாதவன், உறுதியும் உற்சாகமும் கொண்டவன், வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் மாறாதவன் — அத்தகைய செய்பவன் சாத்விகன் என்று கூறப்படுகிறான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே இயற்கையின் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகையான செய்பவர்களை விளக்குகிறார். இது தெளிவும் சமநிலையும் கொண்ட சாத்விக செய்பவன்: பற்று (சங்கம்) இல்லாதவன், அகங்காரம் இல்லாதவன், உறுதியும் ஊக்கமும் உடையவன், செயல் வெற்றி பெற்றாலும் தோற்றாலும் மனம் சமமாக இருப்பவன். இங்கே முக்கியம் செய்பவனின் உள்மனப்பான்மையே, செயலின் வகை அல்ல."
    },
    {
      "id": "18.27",
      "translation": "ஆசையில் பற்றுடையவன், செயலின் பலனை விரும்புபவன், பேராசைக்காரன், பிறருக்குத் தீங்கு செய்யும் இயல்புடையவன், தூய்மையற்றவன், மகிழ்ச்சியிலும் துயரிலும் ஆட்படுபவன் — இத்தகைய செய்பவன் ராஜஸன் என்று கூறப்படுகிறான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகைச் செய்பவர்களை (கர்த்தா) விவரித்து வருகிறார். முந்தைய ஸ்லோகத்தில் சாத்விகனைக் கூறியபின், இங்கே ஆர்வவேகமான ரஜஸ் குணத்தால் உந்தப்பட்ட ராஜஸனை விளக்குகிறார். இவன் பற்று (ராகம்) கொண்டவன், செயல்பலனை நாடுபவன், பேராசையும் தீங்கு செய்யும் இயல்பும் உடையவன், தூய்மையற்றவன் (அசுசி) — இதை உள்ளத்திலோ ஒழுக்கத்திலோ தூய்மை குறைவு என்று பொதுவாகப் பொருள்கொள்வர். வெற்றியில் மகிழ்ச்சியும் தோல்வியில் துயரமும் அவனை அலைக்கழிக்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.28",
      "translation": "கட்டுப்பாடற்றவன், பண்பாடற்றவன், பிடிவாதக்காரன், வஞ்சகன், பிறருக்குக் கேடு விளைவிப்பவன், சோம்பேறி, சோர்ந்து புலம்புபவன், செயல்களைத் தள்ளிப்போடுபவன் — இத்தகைய செய்பவன் தாமசன் எனப்படுகிறான்.",
      "explanation": "இந்த ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர் செய்பவனின் (கர்த்தா) மூன்று வகைகளை குணங்களின் அடிப்படையில் விளக்கி முடிக்கிறார். தாமச குணம் (தமஸ்) என்பது மந்தநிலையும் இருளும்; அதனால் இவனிடம் கட்டுப்பாடின்மை, பிடிவாதம், வஞ்சகம், சோம்பல், சோர்வு, தள்ளிப்போடுதல் ஆகியவை தென்படுகின்றன. “பிராகிருத” என்றால் பண்படாத அல்லது பயிற்சியற்றவன்; “தீர்க்கசூத்ரி” என்றால் நேரடிப் பொருளில் காரியங்களை இழுத்தடிப்பவன்."
    },
    {
      "id": "18.29",
      "translation": "தனஞ்ஜயா, புத்தியின் மூன்று வகைகளையும், உறுதியின் (திருதி) மூன்று வகைகளையும் குணங்களுக்கு ஏற்ப நான் முழுமையாகவும் தனித்தனியாகவும் சொல்கிறேன்; கேள்.",
      "explanation": "செயல்புரிபவரின் மூன்று வகைகளை விளக்கிய கிருஷ்ணர், இப்போது மேலும் இரு உள்ளாற்றல்களுக்குச் செல்கிறார்: பகுத்தறியும் ஆற்றலான புத்தி, ஒருவரைத் தன் செயல்வழியில் நிலைநிறுத்தும் உறுதியான திருதி. தனஞ்ஜயன் என்று அழைக்கப்படும் அர்ஜுனனிடம், இவை ஒவ்வொன்றும் இயற்கையின் மூன்று இழைகளான குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகைப்படும் என்கிறார்: சத்துவம் (தெளிவு), ரஜஸ் (ஆர்வவேகம்), தமஸ் (மந்தநிலை). இந்த ஸ்லோகம் ஓர் அறிமுகம்; வகைகள் அடுத்த ஸ்லோகங்களில் விளக்கப்படுகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.30",
      "translation": "செயலில் ஈடுபடுவதையும் அதிலிருந்து விலகுவதையும், செய்யத்தக்கதையும் செய்யத்தகாததையும், அஞ்சத்தக்கதையும் அஞ்சத்தகாததையும், பந்தத்தையும் விடுதலையையும் எந்தப் புத்தி அறிகிறதோ, அந்தப் புத்தி, பிருதையின் மகனே, சாத்விகமானது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே இயற்கையின் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகையான புத்தியை (பகுத்தறியும் அறிவை) விளக்குகிறார். இது தெளிவும் சமநிலையும் கொண்ட சாத்விக புத்தி. எப்போது செயலில் ஈடுபடுவது (பிரவிருத்தி), எப்போது விலகுவது (நிவிருத்தி), எது சரி எது தவறு, எது உண்மையான ஆபத்து எது அடிப்படையற்ற பயம், எது பந்தம், எது மோட்சம் என்பதை அது பகுத்தறிகிறது. இந்த இணைகள் உலக வாழ்வின் தீர்மானத்தையா, ஆன்மிக நெறியையா அதிகம் குறிக்கின்றன என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்; பலர் இரண்டையும் காண்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.31",
      "translation": "தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும், செய்யத்தக்கதையும் செய்யத்தகாததையும் எந்த புத்தியால் ஒருவன் உள்ளபடி அல்லாமல் தவறாகவே அறிகிறானோ, அந்த புத்தி, பார்த்தா, ரஜஸ் தன்மை கொண்டது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப புத்தியின் வகைகளை விவரிக்கிறார்; முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தெளிவான சாத்விக புத்தியைச் சொன்னார். இங்கே ரஜஸ் புத்தி என்பது தர்மம் (அறம்) எது, அதர்மம் எது, செய்யத்தக்கது எது, தகாதது எது என்பதை உள்ளபடி காணாமல் குழப்பிக்கொள்வது. ஆசையும் அமைதியின்மையும் அதன் தீர்ப்பை மங்கச் செய்வதே பொதுவான காரணம்."
    },
    {
      "id": "18.32",
      "translation": "இருளால் சூழப்பட்டு, அதர்மத்தையே தர்மம் என்று எண்ணி, எல்லாப் பொருட்களையும் தலைகீழாகக் காணும் புத்தி, பார்த்தனே, தாமசமானது.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களுக்கு (இயற்கையின் மூன்று இழைகள்) ஏற்ப புத்தியின் (பகுத்தறியும் திறன்) வகைகளை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். தர்மம், அதர்மம் ஆகியவற்றைத் தவறாக உணரும் ராஜச புத்தியைக் கூறிய பின், இப்போது தாமச புத்தியைக் கூறுகிறார். தமஸ் (அறியாமை, இருள்) முழுமையாகச் சூழ்ந்திருப்பதால் இது சரியையும் தவறையும் தலைகீழாக்கி, மற்ற எல்லாவற்றையும் கூடத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறது."
    },
    {
      "id": "18.33",
      "translation": "எந்த உறுதியால் ஒருவன் மனம், பிராணன், புலன்கள் இவற்றின் செயல்பாடுகளை யோகத்தின் மூலம் தடுமாற்றமின்றித் தாங்கி நிறுத்துகிறானோ, பார்த்தா, அந்த உறுதி சாத்விகமானது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அறிவுத் திறன்களின் மூவகைப் பகுப்பைத் தொடர்கிறார்; இங்கே முயற்சி சரிந்துவிடாமல் காக்கும் உள்ளார்ந்த ஆற்றலான உறுதியை (திருதி) பற்றிக் கூறுகிறார். தெளிவின் குணமான சத்துவத்தைச் சேர்ந்த இவ்வுறுதி, யோகம் எனும் ஒழுங்கான பயிற்சியால் மனம், பிராணன், புலன்களை நிலையாகக் கட்டுப்படுத்துகிறது. இங்கு யோகம் என்பது குறிப்பாக தியானத்தையா, அல்லது பொதுவான சீரிய சுயஒழுக்கத்தையா குறிக்கிறது என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்; இந்த ஸ்லோகம் இரு பொருளையும் தாங்கும்."
    },
    {
      "id": "18.34",
      "translation": "ஆனால், அர்ஜுனா, எந்த உறுதியினால் ஒருவன் தர்மம், இன்பம், செல்வம் ஆகியவற்றைப் பற்றுடன் பற்றிக்கொண்டு, அவற்றின் பலனை விரும்புகிறானோ, பார்த்தா, அந்த உறுதி ராஜஸமானது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கே த்ருதி எனப்படும் உறுதியின் வகைகளை விளக்குகிறார்; இது ஒருவனைத் தன் குறிக்கோள்களில் நிலைநிறுத்தும் மன உறுதி. இது ராஜஸ வகை உறுதி; தர்மம், இன்பம் (காமம்), செல்வம் (அர்த்தம்) ஆகிய மூன்று உலக நோக்கங்களோடு இணைந்தது. இத்தகையவன் பற்றினாலும் பலனை விரும்பும் ஆசையாலும் அவற்றைப் பற்றிக்கொள்கிறான்; இதனால் முந்தைய ஸ்லோகத்தின் அமைதியான சாத்விக உறுதியிலிருந்து இது வேறுபடுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.35",
      "translation": "எந்த உறுதியால் மந்தபுத்தி உடையவன் தூக்கம், பயம், துக்கம், மனச்சோர்வு, செருக்கு ஆகியவற்றை விட்டுவிடாமல் இருக்கிறானோ, பார்த்தனே, அந்த உறுதி தாமசமானது.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களுக்கு ஏற்ப மூன்று வகையான உறுதியை (திருதி) கிருஷ்ணர் விளக்கி வருகிறார்; இங்கே மிகத் தாழ்ந்ததான தாமச உறுதியைக் கூறுகிறார். தமஸ் என்பது மந்தத்தன்மையும் சோம்பலும் கொண்ட குணம். தூக்கம், பயம், துக்கம், மனச்சோர்வு, செருக்கு ஆகியவற்றைப் பிடிவாதமாகப் பற்றிக்கொண்டு அவற்றைக் கடக்க மறுப்பதே இது. சிலர் இதைத் தீய பழக்கங்களில் விடாப்பிடியாக நிற்பது என்கின்றனர்; மற்றவர் அவற்றைக் கடக்க முடியாதபடி மனம் மங்கியிருப்பது என்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.36",
      "translation": "இப்போது, பரதர்களில் சிறந்தவனே, மூன்று வகையான சுகத்தைப் பற்றி என்னிடமிருந்து கேள்: எதில் ஒருவன் தொடர்ந்த பயிற்சியால் மகிழ்கிறானோ, எதன் மூலம் துன்பத்தின் முடிவை அடைகிறானோ அந்த சுகம்…",
      "explanation": "மூன்று குணங்களின்படி மூன்று வகையான உறுதியை (திருதி) கிருஷ்ணர் விளக்கி முடித்தார். இப்போது அவர் சுகத்தையும் (சுக) மூன்று வகையாகப் பிரிக்கிறார். முதலில், தொடர்ந்த பயிற்சியால் (அப்யாச) வளர்ந்து துன்பத்தை முடிக்கும் சுகத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது; அதில் இது சாத்விக சுகம் எனக் கூறப்படுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.37",
      "translation": "தொடக்கத்தில் விஷம் போலவும், முடிவில் அமிர்தம் போலவும் இருக்கும் அந்த இன்பம் சாத்விகம் என்று கூறப்படுகிறது; அது ஆத்மாவை நோக்கிய புத்தியின் தெளிவிலிருந்து பிறக்கிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் மூன்று வகையான இன்பத்தை (சுகம்) விளக்குகிறார்; முதலில் சாத்விக இன்பத்தைக் கூறுகிறார், அது தெளிவும் சமநிலையும் கொண்ட குணமான சத்துவத்தைச் சார்ந்தது. அதற்கு ஒழுக்கப் பயிற்சி தேவைப்படுவதால் தொடக்கத்தில் கசப்பாகத் தோன்றும், ஆனால் நிலையான மகிழ்ச்சியாகக் கனியும். அதன் மூலம் ஆத்மாவுடன் தொடர்புடைய புத்தியின் தெளிவு (பிரசாதம்); “ஆத்ம-புத்தி” என்பதை சிலர் தெளிந்த தன் மனம் என்றும், சிலர் ஆத்மாவை நோக்கிய புரிதல் என்றும் பொருள் கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.38",
      "translation": "புலன்கள் தம் விஷயங்களோடு சேர்வதால் பிறந்து, தொடக்கத்தில் அமிர்தம் போலவும் முடிவில் நஞ்சு போலவும் இருக்கும் அந்த இன்பம் ராஜஸம் என்று கூறப்படுகிறது.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களுக்கு (குணம் – இயற்கையின் தன்மைகள்) ஏற்ப மூவகை இன்பங்களை கிருஷ்ணர் விளக்கி வருகிறார். இங்கே ராஜஸ இன்பம் (ரஜஸ் – ஆசை, துடிப்பு) என்பது புலன்கள் விரும்பியதைப் பெறும்போது கிடைக்கும் இன்பம்; அது தொடக்கத்தில் இனிமையாகத் தோன்றினாலும் பின்னர் சோர்வு, தாகம் அல்லது வருத்தத்தைத் தருகிறது. இது முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறிய சாத்விக இன்பத்துக்கு நேர்மாறானது; அது தொடக்கத்தில் கசப்பாகவும் முடிவில் இனிப்பாகவும் இருக்கும்."
    },
    {
      "id": "18.39",
      "translation": "தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் ஒருவனை மயக்குவதும், தூக்கம், சோம்பல், கவனமின்மை ஆகியவற்றிலிருந்து எழுவதுமான சுகம் தாமசம் என்று கூறப்படுகிறது.",
      "explanation": "சாத்விக, ராஜச சுகங்களைத் தொடர்ந்து, மூன்று வகை சுகம் (சுக) பற்றிய உரையை கிருஷ்ணர் இங்கு நிறைவு செய்கிறார். தாமச சுகம் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை மயக்கத்தை (மோஹ) தருகிறது; அது தூக்கம், சோம்பல் (ஆலஸ்ய), கவனமின்மை (பிரமாத) ஆகியவற்றிலிருந்து பிறக்கிறது. தமஸ் என்பது இயற்கையின் மூன்று குணங்களில் ஒன்று; அது சோர்வு, அறியாமை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது."
    },
    {
      "id": "18.40",
      "translation": "பூமியிலோ, வானுலகில் தேவர்களிடையேயோ, இயற்கையிலிருந்து பிறந்த இந்த மூன்று குணங்களிலிருந்தும் விடுபட்ட உயிர் எதுவும் இல்லை.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் மூன்று வகை இன்பங்களை விவரித்து வந்தார்; இங்கே அதை விரிவுபடுத்துகிறார்: மனிதர்களாயினும் தேவர்களாயினும் எல்லா உயிர்களும் இயற்கையின் மூன்று குணங்களால் உருவாகின்றன. அவை சத்துவம் (தெளிவு), ரஜஸ் (ஆசை, செயலூக்கம்), தமஸ் (மந்தம், மயக்கம்). இந்த ஸ்லோகத்தில் “சத்துவம்” என்ற சொல் குணத்தைக் குறிக்காமல் “உயிர்” அல்லது “ஜீவன்” என்ற பொருளில் வருகிறது. இது அடுத்த ஸ்லோகத்தில் கடமைகள் இந்த குணங்களின்படி பகுக்கப்படுவதற்கு அடிப்படையாகிறது."
    },
    {
      "id": "18.41",
      "translation": "பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் ஆகியோரின் கடமைகள், பகைவரை வாட்டுபவனே, அவரவர் இயல்பிலிருந்து தோன்றும் குணங்களின் அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.",
      "explanation": "மூன்று குணங்களை (சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் இயற்கையின் இழைகள்) பற்றிய உபதேசத்தை கிருஷ்ணர் முடிக்கிறார்; அவற்றை நான்கு வர்ணங்களுக்கும் அவற்றின் கடமைகளுக்கும் (கர்மம்) பொருத்திக் காட்டுகிறார். ஒருவரின் சுயஇயல்பில் (ஸ்வபாவம்) வேரூன்றிய குணங்களால் கடமைகள் வகுக்கப்படுகின்றன என்கிறார். பாரம்பரிய உரையாசிரியர்கள் பலர் இதைப் பிறப்புடன் இணைந்த சமூக அமைப்பாகப் படிக்கின்றனர்; வேறு சிலர் இது பிறப்பால் வரும் நிலையை அல்ல, இயல்பான திறனையும் மனப்பாங்கையும் குறிக்கிறது என்று வலியுறுத்துகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.42",
      "translation": "அமைதி, புலனடக்கம், தவம், தூய்மை, பொறுமை, நேர்மை, ஞானம், அனுபவ அறிவு, இறைநம்பிக்கை – இவையே பிராமணனின் செயல்கள்; இவை அவனுடைய இயல்பிலிருந்தே பிறந்தவை.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு, ஒருவரின் இயல்பில் உள்ள குணங்களுக்கு ஏற்ப கடமைகள் (கர்மம்) எவ்வாறு பகுக்கப்படுகின்றன என்பதை விளக்குகிறார். இங்கே பிராமணப் பணியின் அடையாளமான பண்புகளை அவர் வரிசைப்படுத்துகிறார்: அமைதி (சமம்), புலனடக்கம் (தமம்), தவம் (தபஸ்), தூய்மை, பொறுமை, நேர்மை, ஞானம், அனுபவத்தால் உணர்ந்த அறிவு (விஞ்ஞானம்), நம்பிக்கை (ஆஸ்திக்யம்). பாரம்பரிய உரையாசிரியர்கள் இதைப் பிறவி இயல்பின்படி அமைந்த பகுப்பாகப் பொதுவாகக் கருதுகின்றனர்; சில நவீன வாசகர்கள், இது பிறப்பால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நிலையை அல்ல, குணநலன்களையே விவரிக்கிறது என்று வலியுறுத்துகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.43",
      "translation": "வீரம், ஒளிமிக்க ஆற்றல், உறுதி, திறமை, போரிலும் புறமுதுகிடாமை, கொடைத்தன்மை, ஆளும் தன்மை – இவை க்ஷத்திரியனின் செயல்கள்; அவனது இயல்பிலிருந்து பிறந்தவை.",
      "explanation": "நான்கு சமூகப் பணிகளைப் (வர்ணம்) பற்றிய தம் விளக்கத்தைத் தொடர்ந்து, போர்வீரர்களும் ஆட்சியாளர்களுமான க்ஷத்திரியரின் இயல்பிலிருந்து (ஸ்வபாவம்) எழும் கடமைகளை கிருஷ்ணர் பட்டியலிடுகிறார். துணிவு, உறுதி, திறமை, கொடை, வழிநடத்தும் ஆற்றல் ஆகியவை இவற்றில் அடங்கும். பாரம்பரிய உரையாசிரியர்கள் இதைப் பிறப்பால் அமையும் வர்ண முறையாகக் கொள்கின்றனர்; பல நவீன வாசகர்கள் இதை மனப்பாங்கு மற்றும் தகுதியின் விளக்கமாகக் காண்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.44",
      "translation": "உழவு, பசுக்களைக் காத்தல், வணிகம் ஆகியவை வைசியனின் தொழில்; அது அவனது இயல்பிலிருந்து பிறந்தது. சேவையை இயல்பாகக் கொண்ட தொழில் சூத்திரனுக்கும் உரியது; அதுவும் அவனது இயல்பிலிருந்து பிறந்தது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இங்கு நான்கு வர்ணங்களைப் பற்றிய தம் விளக்கத்தை முடிக்கிறார்; அவை மூன்று குணங்களால் உருவாகும் இயல்பான குணநலன்களுடன் (ஸ்வபாவம்) தொடர்புடையவை. பிராமணர், க்ஷத்திரியர் கடமைகளுக்குப் பிறகு வைசியரின் தொழிலையும் (வேளாண்மை, பசு காத்தல், வணிகம்) சூத்திரரின் தொழிலையும் (சேவை, பரிசர்யா) குறிப்பிடுகிறார். பாரம்பரிய உரையாசிரியர்கள் பலர் இவற்றைப் பிறப்பால் அமைந்த தொழில்களாகக் கருதுகின்றனர்; சில நவீன வாசகர்கள், இந்த ஸ்லோகம் ஒருவரின் இயல்பிலிருந்து எழும் தொழிலைப் பற்றியதே தவிர, அவரது மதிப்பைப் பற்றியதல்ல என்று வலியுறுத்துகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.45",
      "translation": "தனக்குரிய செயலில் ஈடுபட்டிருக்கும் மனிதன் முழுமையான நிறைவை அடைகிறான். தன் செயலில் நிலைத்திருப்பவன் அந்த நிறைவை எவ்வாறு அடைகிறான் என்பதைக் கேள்.",
      "explanation": "நான்கு சமூகப் பிரிவுகளின் (வர்ணம்) கடமைகளை கிருஷ்ணர் விளக்கினார்; அவை ஒவ்வொருவரின் இயல்பிலிருந்து (ஸ்வபாவம்) எழுபவை எனக் கூறப்பட்டன. இங்கே, தனக்குரிய செயலில் (கர்மம்) ஈடுபடுவது முழுமையான நிறைவுக்கு (ஸம்ஸித்தி) வழிவகுக்கிறது என்கிறார். அது எப்படி என்பதை விளக்குவதாக வாக்களிக்கிறார்; அடுத்த ஸ்லோகம் செயலின் வழியாக இறைவனை வழிபடுவதைச் சுட்டி அதற்குப் பதிலளிக்கிறது."
    },
    {
      "id": "18.46",
      "translation": "உயிர்கள் எவரிடமிருந்து தோன்றுகின்றனவோ, இவை அனைத்திலும் எவர் நிறைந்திருக்கிறாரோ, அவரைத் தனக்குரிய செயலால் வழிபட்டு மனிதன் நிறைவை அடைகிறான்.",
      "explanation": "தனக்குரிய கடமையில் ஈடுபடுவதன் மூலம் ஒருவன் சித்தியை எப்படி அடைகிறான் என்ற கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் இங்கே பதிலளிக்கிறார். உயிர்கள் அனைத்தின் மூலமாகவும், அனைத்திலும் நிறைந்தவராகவும் இருப்பவரை, ஒருவன் தனது சொந்த கர்மத்தின் (ஸ்வகர்மம்) வழியாக வழிபடலாம் என்கிறார். இவ்வாறு அர்ப்பணிக்கப்படும் செயல் வெறும் வாழ்வாதாரமாக இல்லாமல் வழிபாடாகிறது. “அவர்” என்பது தனிப்பட்ட இறைவனா அல்லது எங்கும் நிறைந்த பிரம்மமா என்பதில் உரையாசிரியர்களிடம் கருத்து வேறுபாடு உண்டு; ஆனால் செயலை அர்ப்பணிப்பதே முக்கியம் என்பதில் அனைவரும் ஒத்துப்போகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.47",
      "translation": "நன்றாகச் செய்யப்பட்ட பிறர் தர்மத்தைவிட, குறையுடையதாயினும் தனது சொந்த தர்மமே சிறந்தது. தன் இயல்பால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட கர்மத்தைச் செய்பவன் பாவத்தை அடைவதில்லை.",
      "explanation": "ஒவ்வொருவரின் செயலும் மூன்று குணங்களால் உருவான அவரவர் இயல்பைப் பின்பற்றுகிறது என்ற போதனையை கிருஷ்ணர் தொடர்கிறார். தன் சொந்த தர்மம், அதாவது தனக்குரிய கடமை (ஸ்வதர்மம்), குறையுடையதாக இருந்தாலும், பிறர் தர்மம் நன்றாகச் செய்யப்பட்டதாக இருந்தாலும், தன் தர்மமே சிறந்தது என்கிறார். இயல்பால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட கர்மம் பாவத்தைத் தருவதில்லை. இந்த இயல்பு முக்கியமாகப் பிறப்பால் அமைகிறதா, அல்லது உள் மனப்பாங்கு மற்றும் குணங்களால் அமைகிறதா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.48",
      "translation": "குந்தியின் மகனே, இயல்பாகவே அமைந்த கர்மம் குறையுள்ளதாக இருந்தாலும் அதை விட்டுவிடக் கூடாது. ஏனெனில் நெருப்பைப் புகை சூழ்ந்திருப்பதுபோல, எல்லா முயற்சிகளையும் குறை சூழ்ந்திருக்கிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு, தன் இயல்புக்கும் (ஸ்வபாவம்) கடமைக்கும் (தர்மம்) ஏற்பச் செயல்படுமாறு தொடர்ந்து அறிவுரை கூறுகிறார். நெருப்புடன் புகை இருப்பதுபோல ஒவ்வொரு செயலிலும் ஏதாவது குறை இருக்கும்; ஆகவே குறை இருப்பதாலேயே இயல்பான பணியை விடக் கூடாது. “சஹஜம்” என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்: சிலர் பிறப்பால் வரும் வர்ணக் கடமை என்றும், சிலர் ஒருவரின் உள்ளார்ந்த குணத்துக்குப் பொருந்தும் பணி என்றும் கொள்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.49",
      "translation": "எங்கும் பற்றற்ற அறிவுடையவன், தன்னை வென்றவன், ஆசையற்றவன் துறவின் மூலம் செயலின் பிணைப்பிலிருந்து விடுபடும் உயர்ந்த நிறைநிலையை அடைகிறான்.",
      "explanation": "செயலைக் கைவிடாமலேயே அதன் பிணைக்கும் விளைவிலிருந்து (நைஷ்கர்ம்யம்) ஒருவன் எப்படி விடுபடலாம் என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். பற்றற்ற புத்தி (அசக்த புத்தி), தன்னடக்கம், ஆசை (ஸ்பிருஹா) இன்மை ஆகியவையே திறவுகோல்; இந்த உள்ளார்ந்த துறவு (சந்நியாசம்) உயர்ந்த நிறைநிலையைத் தருகிறது. இங்கு மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் இதை ஞானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட துறவின் பலனாகக் காண்கிறது; வேறு மரபுகள் செயலைத் தொடர்ந்தபடியே பலன்மீதான பற்றைத் துறப்பதாகக் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.50",
      "translation": "குந்தியின் மகனே, முழுநிறைவை அடைந்தவன் பிரம்மத்தை எவ்வாறு அடைகிறான் என்பதை என்னிடமிருந்து சுருக்கமாகக் கேள்; அதுவே ஞானத்தின் உயர்ந்த நிறைவுநிலை.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறிய பற்றற்ற செயலின் மூலம் சித்தி என்னும் முழுநிறைவை அடைந்தவன் பரம உண்மையான பிரம்மத்தை எவ்வாறு அடைகிறான் என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குச் சுருக்கமாகச் சொல்லத் தொடங்குகிறார். அதுவே “ஞானத்தின் உயர்ந்த நிறைவுநிலை”; அதாவது ஆன்மாவை அறிவதில் இறுதியான உறுதிப்பாடு. இந்த ஸ்லோகம் அடுத்த ஸ்லோகங்களில் வரும் விளக்கத்துக்கு முன்னுரையாகும்; இந்த நிறைவுநிலை தூய ஞானமா, அல்லது பக்தியுடன் இணைந்த ஞானமா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன, ஸ்லோகமே அதைத் திறந்தபடி விடுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.51",
      "translation": "தூய்மையான புத்தியுடன் கூடியவனாய், உறுதியால் தன்னை அடக்கி, ஒலி முதலான புலன் விஷயங்களை விட்டு, விருப்பையும் வெறுப்பையும் ஒதுக்கி…",
      "explanation": "செயலில் பூரணநிலை அடைந்தவன் பிரம்மத்தை, அதாவது உயர்ந்த மெய்ப்பொருளை, எப்படி அடைகிறான் என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார்; இந்த விளக்கம் இந்த ஸ்லோகத்திலிருந்து அடுத்த இரண்டு ஸ்லோகங்கள் வரை தொடர்கிறது. இங்கே முதல் தகுதிகள் கூறப்படுகின்றன: தூய புத்தி, தன்னை அடக்கும் உறுதி (திருதி), ஒலி போன்ற புலன் விஷயங்களிலிருந்து விலகுதல், விருப்பு (ராகம்), வெறுப்பு (த்வேஷம்) ஆகியவற்றை விடுதல். புலன் விஷயங்களை “விடுதல்” என்பது வெளிப்படையான துறவா, அல்லது அவற்றின் மீதான ஆசையிலிருந்து விடுபடுதலா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஸ்லோகம் இதைத் தீர்மானிப்பதில்லை."
    },
    {
      "id": "18.52",
      "translation": "தனிமையான இடத்தில் வசித்து, அளவோடு உண்டு, பேச்சு, உடல், மனம் ஆகியவற்றை அடக்கி, எப்போதும் தியான யோகத்தில் ஈடுபட்டு, பற்றின்மையில் உறுதியாக நிலைத்து…",
      "explanation": "பிரம்மத்துடன் (மேலான உண்மையுடன்) ஒன்றுவதற்குத் தகுதி பெறும் மனிதரை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விவரிக்கிறார்; இந்த ஸ்லோகம் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தொடங்கிய பட்டியலைத் தொடர்கிறது. வெளிப்புற, உள்ளார்ந்த ஒழுக்கங்கள் இதில் கூறப்படுகின்றன: அமைதியான இடம், அளவான உணவு, பேச்சு, உடல், மனக் கட்டுப்பாடு, நிலையான தியானம் (தியான யோகம் – ஒருமுகப்பட்ட சிந்தனைப் பயிற்சி), பற்றின்மை (வைராக்கியம் – ஆசையிலிருந்து விடுபடுதல்). இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது; அங்கு அத்தகையவர் எவற்றை விட்டுவிடுகிறார் என்பது கூறப்படுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.53",
      "translation": "அகங்காரம், வலிமை, செருக்கு, ஆசை, கோபம், பற்றிக்கொள்ளும் உடைமை உணர்வு ஆகியவற்றை விட்டு, “என்னுடையது” என்ற எண்ணமின்றி அமைதியுடன் இருப்பவன் பிரம்மத்துடன் ஒன்றாகும் தகுதி பெறுகிறான்.",
      "explanation": "முக்திக்குத் தயாரான மனிதனைப் பற்றிய விளக்கத்தை கிருஷ்ணர் இங்கே நிறைவு செய்கிறார். அத்தகையவன் அகங்காரம் (அஹங்காரம்), வலிமை (பலம்), செருக்கு (தர்பம்), ஆசை (காமம்), கோபம் (க்ரோதம்), உடைமைப் பற்று (பரிக்ரஹம்) ஆகியவற்றை விடுகிறான். பிரம்மம் என்பது முடிவான உண்மை; அத்வைத மரபு “பிரம்மத்துடன் ஒன்றாதல்” (பிரம்மபூயம்) என்பதை அதனுடன் தன் அடையாளத்தை உணர்தல் என்கிறது; பக்தி மரபுகள் அடுத்த ஸ்லோகம் குறிப்பிடுவது போல பக்திக்கு இட்டுச்செல்லும் தூய ஆத்ம நிலையை அடைதல் என்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.54",
      "translation": "பிரம்மமாகியவன், தெளிந்த மனம் கொண்டவன், துயரப்படுவதும் இல்லை, ஆசைப்படுவதும் இல்லை. எல்லா உயிர்களிடத்திலும் சமநோக்கு கொண்ட அவன் என்மீதான உயர்ந்த பக்தியை அடைகிறான்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் அகங்காரம், கோபம், உடைமைப்பற்றை விட்டவரை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விவரிக்கிறார். பிரம்மமாகிய நிலையை (பிரம்மபூதம்) அடைந்தவன் அமைதியாக இருப்பான்; துயரமும் (சோகம்) ஆசையும் (காங்க்ஷை) அவனுக்கு இல்லை; எல்லா உயிர்களையும் சமமாகப் பார்க்கிறான். அத்வைத மரபு இந்த உயர்ந்த பக்தியை (பரா பக்தி) ஞானத்தின் முதிர்ச்சியாகக் காண்கிறது; பக்தி மரபுகள் அதை முக்தியையும் கடந்த கிருஷ்ணர்மீதான அன்பாகக் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.55",
      "translation": "பக்தியால் நான் எவ்வளவு பெரியவன், நான் யார் என்பதை அவன் உண்மையாக அறிகிறான். பின்னர் என்னை உண்மையாக அறிந்து, அதன் பிறகு என்னுள் நுழைகிறான்.",
      "explanation": "அமைதியடைந்து உயர்ந்த பக்தியை அடைந்தவரைப் பற்றி கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து கூறுகிறார். அத்தகைய பக்தியால் மட்டுமே தம்முடைய பெருமையையும் தாம் யார் என்பதையும் உண்மையாக அறிய முடியும் என்கிறார். அந்த உண்மை அறிவுக்குப் பிறகு அவரிடம் “நுழைதல்” நிகழ்கிறது; சில அத்வைத உரையாசிரியர்கள் இதை இரண்டற்ற ஒன்றிப்பாகக் கொள்கின்றனர், பக்தி மரபுகள் அவரது சன்னிதியில் சேர்தல் அல்லது அவருக்கு அருகில் இருத்தல் என்று கொள்கின்றன; இதை ஸ்லோகம் தானே தீர்மானிக்கவில்லை."
    },
    {
      "id": "18.56",
      "translation": "எப்போதும் எல்லாச் செயல்களையும் செய்துகொண்டிருந்தாலும், என்னையே புகலிடமாகக் கொண்டவன் என் அருளால் அழிவற்ற நித்திய நிலையை அடைகிறான்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பக்தி கிருஷ்ணரை உண்மையாக அறிய வழிவகுக்கும் என்று கூறப்பட்டது; அதன் தொடர்ச்சியாக அவர் இங்கே பேசுகிறார். தன்னிடம் புகலிடம் அடைவது (மத்வியபாஸ்ரயம்) செயல்களைத் துறப்பதைக் குறிக்காது; ஒருவன் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக்கொண்டே அவரது அருளால் (பிரசாதம்) அழிவற்ற நித்திய நிலையை அடையலாம். அந்த நிலையைச் சில மரபுகள் தனிப்பட்ட இறைவனுடன் ஒன்றிப்பு என்றும், வேறு சில மரபுகள் பிரம்மத்தில் அடையும் முக்தி என்றும் விளக்குகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.57",
      "translation": "எல்லாச் செயல்களையும் மனத்தால் எனக்கு அர்ப்பணித்து, என்னையே உயர்ந்த இலக்காகக் கொண்டு, புத்தி யோகத்தைச் சார்ந்து, எப்போதும் உன் சிந்தையை என்னிடமே நிலைநிறுத்து.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் எல்லாச் செயல்களிலும் தன்னைச் சார்ந்திருப்பது பற்றிச் சொன்ன கிருஷ்ணர், அதைத் தொடர்ந்து அர்ஜுனனுக்கு அறிவுரை கூறுகிறார். செயல்களை உள்ளத்தால் தமக்கு அர்ப்பணிக்கவும், மனத்தைத் தம்மிடம் நிலைநிறுத்தவும் சொல்கிறார்; இங்கு சன்னியாசம் என்பது செயலைத் துறப்பதல்ல, இந்த உள்ளார்ந்த அர்ப்பணிப்பே. புத்தி யோகம் என்பது செயலில் அறிவை உறுதியாகவும் ஞானத்துடனும் பயன்படுத்துவது; சில மரபுகள் இதை ஞானத்தால் வழிநடத்தப்படும் தன்னலமற்ற செயல் என்றும், மற்றவை பக்தி அல்லது தியான ஒருமுகப்பாடு என்றும் பொருள்கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.58",
      "translation": "என்னிடம் மனத்தை நிலைநிறுத்தினால், என் அருளால் எல்லாத் தடைகளையும் கடந்து விடுவாய். ஆனால் அகங்காரத்தால் நீ கேட்காவிட்டால், அழிந்துபோவாய்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தொடங்கிய அறிவுரையை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் தொடர்கிறார். தம்மிடம் மனம் பதித்தவன் அவருடைய அருளால் (பிரசாதம்) எல்லாத் தடைகளையும் (துர்காணி) கடப்பான் என்று உறுதியளிக்கிறார்; “நானே செய்பவன்” என்ற உணர்வான அகங்காரம் அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் என்றும் எச்சரிக்கிறார். “வினங்க்ஷ்யஸி” (அழிவாய்) என்பதை சில மரபுகள் முழுமையான அழிவாகவும், மற்றவை உண்மையான நன்மையை இழப்பதாகவும் விளக்குகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.59",
      "translation": "அகங்காரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு “நான் போரிட மாட்டேன்” என்று நீ நினைத்தால், உன்னுடைய அந்தத் தீர்மானம் பொய்யானது; உன் இயல்பே உன்னைப் போரில் ஈடுபடுத்தும்.",
      "explanation": "போரிடத் தயங்கும் அர்ஜுனனிடம் கிருஷ்ணர் பேசுகிறார். அகங்காரத்தை (அஹங்காரம், “நானே செய்பவன்” என்ற உணர்வு) அடிப்படையாகக் கொண்ட மறுப்பு உண்மையான முடிவு அல்ல; ஏனெனில் அவனுடைய இயல்பு (பிரகிருதி) எப்படியும் அவனைச் செயலில் இழுத்துவிடும். இங்கே பிரகிருதியைச் சிலர் அவனுடைய பிறவி வீரத் தன்மை என்றும், வேறு சிலர் எல்லாச் செயலையும் இயக்கும் இயற்கையின் குணங்கள் என்றும் விளக்குகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.60",
      "translation": "குந்தியின் மகனே, உன் இயல்பில் பிறந்த உன் சொந்தச் செயலால் நீ கட்டுண்டிருக்கிறாய். மயக்கத்தால் எதைச் செய்ய விரும்பவில்லையோ, அதை உன் விருப்பத்திற்கு மாறாகவும் நீ செய்வாய்.",
      "explanation": "போரைத் தவிர்க்க விரும்பிய அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து பதிலளிக்கிறார். போர்வீரனாகப் பிறவியிலேயே அமைந்த அவனது இயல்பு (ஸ்வபாவம்) அவனைத் தன் கடமையான செயலுடன் (கர்மம்) பிணைக்கிறது என்கிறார். ஆகவே மயக்கத்தால் (மோஹம்) எழுந்த அவனது மறுப்பு நிலைக்காது; விருப்பமின்றியாவது அவன் செயல்படுவான்."
    },
    {
      "id": "18.61",
      "translation": "அர்ஜுனா, ஈஸ்வரன் எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் வீற்றிருக்கிறார்; இயந்திரத்தில் ஏறியிருக்கும் எல்லா உயிர்களையும் தம் மாயையால் சுழலச் செய்கிறார்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில், மோகத்தால் மறுத்தாலும் அர்ஜுனனின் இயல்பே அவனைப் போரிடத் தூண்டும் என்று கிருஷ்ணர் கூறினார். இங்கே ஈஸ்வரன் ஒவ்வொரு உயிரின் இதயத்திலும் உறைந்து, இயந்திரத்தில் ஏறியவர்களைப் போல உயிர்களைத் தம் மாயையால், அதாவது மயக்கும் படைப்பாற்றலால், இயக்குகிறார் என்கிறார். அத்வைத மரபு இந்த ஈஸ்வரனை மாயையின் மூலம் செயல்படும் உள்ளுறை ஆத்மாவாகக் காண்கிறது; பக்தி மரபுகள் உயிர்களின் கர்மத்திற்கேற்ப வழிநடத்தும் தனிப்பட்ட இறைவனாகக் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.62",
      "translation": "பாரதனே, எல்லா வகையிலும் முழு மனதுடன் அவனையே சரணடை. அவனுடைய அருளால் உயர்ந்த அமைதியையும் நிலையான இருப்பிடத்தையும் அடைவாய்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் ஈஸ்வரன் எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் இருக்கிறான் என்று கிருஷ்ணர் கூறினார். இங்கே அந்த ஈஸ்வரனிடம் முழு மனதுடன், எல்லா வகையிலும் (சர்வ பாவம்) சரணடையுமாறு அர்ஜுனனுக்குச் சொல்கிறார். அவனுடைய அருளால் (பிரசாதம்) உயர்ந்த அமைதியும் (சாந்தி) நிலையான நிலையும் கிடைக்கும். “அவன்” யார் என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: சில வேதாந்த விளக்கங்கள் அவனை உள்ளுறை ஆத்மா அல்லது பிரம்மன் என்கின்றன; பக்தி மரபுகள் தனி இறைவனான கிருஷ்ணர் என்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.63",
      "translation": "இவ்வாறு ரகசியங்களிலெல்லாம் மிக ரகசியமான இந்த ஞானத்தை உனக்கு நான் எடுத்துரைத்தேன். இதை முழுமையாக ஆராய்ந்து சிந்தித்து, பிறகு நீ விரும்பியபடி செய்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கான தமது முக்கிய உபதேசத்தை இங்கே நிறைவு செய்கிறார்; முந்தைய ஸ்லோகத்தில் இறைவனிடம் சரணடையுமாறு வலியுறுத்தியிருந்தார். இந்த ஞானத்தை (ஜ்ஞானம்) ரகசியங்களில் மிக ரகசியம் என்று கூறி, முழுமையாக எடைபோட்டுப் பார்க்கச் சொல்கிறார். இறுதித் தேர்வை அர்ஜுனனிடமே விடுவது, கீதை கண்மூடித்தனமான ஏற்பை அல்ல, சுதந்திரமான சிந்தனையையே மதிக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.64",
      "translation": "எல்லா ரகசியங்களிலும் மிக ரகசியமான என் உயர்ந்த வார்த்தையை மீண்டும் கேள். நீ எனக்கு உறுதியாக அன்பானவன்; ஆகவே உனக்கு நன்மை தருவதை நான் சொல்கிறேன்.",
      "explanation": "அர்ஜுனன் சிந்தித்துத் தானே தேர்ந்தெடுக்கலாம் என்று சுதந்திரம் அளித்தபின், கிருஷ்ணர் இப்போது மிக ரகசியமான கடைசி உபதேசத்தைச் சேர்க்கிறார். அர்ஜுனன் மீதுள்ள அன்பாலும் அவனது நன்மை (ஹிதம்) குறித்த அக்கறையாலும் இதைச் சொல்வதாகக் கூறுகிறார். உபதேசம் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் வருகிறது."
    },
    {
      "id": "18.65",
      "translation": "உன் மனத்தை என்னிடம் வை; என் பக்தனாக இரு; என்னை வழிபடு; எனக்கு வணக்கம் செலுத்து. நீ என்னையே வந்தடைவாய்; இதை உனக்கு உண்மையாக வாக்களிக்கிறேன், ஏனெனில் நீ எனக்கு அன்பானவன்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் அர்ஜுனனுக்கு வாக்களித்த “மிக ரகசியமான” உபதேசத்தை கிருஷ்ணர் தொடர்கிறார். மனத்தை அவரிடம் நிலைநிறுத்துதல், பக்தி, வழிபாடு (யஜனம்), பணிந்து வணங்குதல் (நமஸ்காரம்) என நான்கு எளிய பயிற்சிகளை அவர் கூறுகிறார். அர்ஜுனன் மீதுள்ள அன்பால், பக்தன் தம்மை அடைவான் என்ற தனிப்பட்ட வாக்குறுதியுடன் முடிக்கிறார்."
    },
    {
      "id": "18.66",
      "translation": "எல்லா தர்மங்களையும் விட்டுவிட்டு, என்னை மட்டுமே அடைக்கலமாக அடை. நான் உன்னை எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பேன்; வருந்தாதே.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் தம் உபதேசத்தை உறுதிமொழியுடன் முடித்து அர்ஜுனனிடம் பேசுகிறார். எல்லா தர்மங்களையும், அதாவது கடமைகளையும் சமய நெறிமுறைகளையும், விட்டுவிட்டு தம்மையே அடைக்கலமாக (சரணம்) அடையச் சொல்லி, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பதாக வாக்களிக்கிறார்; ஆகவே அர்ஜுனன் வருந்த வேண்டியதில்லை. “எல்லா தர்மங்களையும் விடு” என்பதை அத்வைத உரையாசிரியர்கள் செயல்களின் செய்பவன் என்ற உணர்வைத் துறப்பதாகக் கொள்கிறார்கள்; வைணவ மரபுகள் பிற வழிகளையும் கடமைகளையும் விட்டு கிருஷ்ணரிடம் முழுமையாகச் சரணடைவதாகக் கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.67",
      "translation": "தவம் இல்லாதவனுக்கும், பக்தி இல்லாதவனுக்கும், கேட்க விருப்பமில்லாதவனுக்கும், என்னைப் பழிப்பவனுக்கும் இதை ஒருபோதும் சொல்லக் கூடாது.",
      "explanation": "கீதையின் முடிவுக்கு அருகே, இந்த உபதேசத்தை யாருக்குச் சொல்லக்கூடாது என்று கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் கூறுகிறார். தவம் (தபஸ்) எனும் சுயக்கட்டுப்பாடு இல்லாதவன், பக்தி இல்லாதவன், கேட்க விரும்பாதவன், கிருஷ்ணரை வெறுப்பவன் ஆகிய நால்வரை அவர் குறிப்பிடுகிறார். திறந்த மனமும் மரியாதையும் உள்ள இடத்தில்தான் இந்த உபதேசம் பலன் தரும் என்பது பொதுவான பொருள்; இந்த நிபந்தனைகளை எவ்வளவு கண்டிப்பாகப் பின்பற்றுவது என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "18.68",
      "translation": "என் பக்தர்களிடையே இந்த மேலான ரகசியத்தை எடுத்துரைப்பவன், என்மீது உயர்ந்த பக்தியை வைத்து, சந்தேகமின்றி என்னையே வந்தடைவான்.",
      "explanation": "யார் இந்த உபதேசத்தைக் கேட்கத் தகாதவர் என்று கிருஷ்ணர் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறினார்; இங்கே அதைத் தம் பக்தர்களுக்கு எடுத்துரைப்பவருக்குக் கிடைக்கும் பலனைக் கூறுகிறார். உயர்ந்த பக்தியுடன் இதைச் செய்பவர் சந்தேகமின்றி கிருஷ்ணரை அடைவார். “இந்த மேலான ரகசியம்” என்பது பொதுவாக கீதையின் உபதேசம் முழுவதையும் குறிப்பதாகக் கொள்ளப்படுகிறது; சில மரபுகள் அதை சரணடைதல் பற்றிய இறுதி உபதேசம் என்று குறுகிய பொருளில் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "18.69",
      "translation": "மனிதர்களில் அவனை விட எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்பவன் வேறு யாரும் இருக்கப் போவதில்லை; பூமியில் அவனை விட எனக்கு அன்பானவன் வேறொருவனும் இருக்கப் போவதில்லை.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறியபடி, இந்த உயர்ந்த ரகசியத்தைத் தம் பக்தர்களிடம் எடுத்துரைப்பவனைப் பற்றி கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து பேசுகிறார். அவனை விட தமக்கு விருப்பமானதைச் செய்பவனும் (ப்ரியகிருத்), தமக்கு அன்பானவனும் மனிதர்களில் வேறு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள் என்கிறார். கீதையின் உபதேசத்தைத் தகுந்தவர்களுக்குப் பகிர்வதே இறைவனுக்குச் செய்யும் மிகப் பெரிய தொண்டு என்பது இதன் பொருள்."
    },
    {
      "id": "18.70",
      "translation": "தர்மத்துடன் பொருந்திய நம் இருவரின் இந்த உரையாடலை யார் கற்பானோ, அவன் ஞான வேள்வியால் என்னை வழிபட்டவனாவான் என்பது என் கருத்து.",
      "explanation": "தம் உபதேசத்தை முடிக்கும் கிருஷ்ணர், இந்த உரையாடலைக் கற்பவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பலனை இங்கே கூறுகிறார். இந்த உரையாடல் தர்மத்துடன், அதாவது நேர்மையான கடமையுடன், பொருந்தியது என்றும், அதைக் கற்பதே “ஞான வேள்வி” (ஞான யஜ்ஞம்) என்றும், அதன் மூலம் தாம் வழிபடப்படுவதாகவும் அவர் சொல்கிறார். அடுத்த ஸ்லோகம், நம்பிக்கையுடன் இதைக் கேட்பவருக்கான பலனைக் கூறுகிறது."
    },
    {
      "id": "18.71",
      "translation": "நம்பிக்கையுடனும் குறை காணாத மனத்துடனும் இதைக் கேட்கும் மனிதனும் கூட விடுபட்டு, புண்ணியச் செயல்கள் புரிந்தவர்களின் மங்கலமான உலகங்களை அடைவான்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் கீதையின் உபதேசத்தை நிறைவு செய்து, அதைக் கேட்பதன் பயனை அர்ஜுனனிடம் கூறுகிறார். வெறுமனே கேட்பவராயினும், நம்பிக்கையுடனும் (ஷ்ரத்தா) பொறாமை, குறை காணும் மனப்பான்மை (அசூயை) இன்றியும் கேட்பவர் பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, புண்ணியச் செயல்களால் கிடைக்கும் இனிய உலகங்களை அடைவார் என்று சொல்லப்படுகிறது. “விடுபட்டு” என்பது பாவங்களிலிருந்தும் தீய கர்மத்திலிருந்தும் விடுதலையா, அல்லது இறுதி முக்தியா (மோக்ஷம்) என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "18.72",
      "translation": "பார்த்தா, இதை நீ ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன் கேட்டாயா? தனஞ்செயா, அறியாமையால் உண்டான உன் மயக்கம் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டதா?",
      "explanation": "உபதேசத்தை முடித்தவுடன், கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் இரண்டு நேரடிக் கேள்விகளைக் கேட்கிறார்: முழு கவனத்துடன் கேட்டானா, அறியாமையால் (அஜ்ஞானம்) வந்த அவனது மயக்கம் (மோகம்) நீங்கியதா என்று. போர் தொடங்கும் நேரத்தில் அர்ஜுனனுக்கு ஏற்பட்ட குழப்பமே இந்த முழு உரையாடலுக்கும் காரணம் என்பதால் இது கீதையின் திருப்புமுனை. அர்ஜுனன் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் பதிலளிக்கிறான்."
    },
    {
      "id": "18.73",
      "translation": "அச்யுதனே, உன் அருளால் என் மயக்கம் அகன்றது; தெளிந்த நினைவை நான் மீண்டும் பெற்றேன். சந்தேகம் நீங்கி உறுதியாக நிற்கிறேன்; உன் சொல்படியே செய்வேன்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர் அவனுடைய மயக்கம் நீங்கியதா என்று கேட்டார்; அதற்கு அர்ஜுனன் இங்கே பதிலளிக்கிறான். தன் மோகம் அகன்றது என்றும், தான் யார், தன் தர்மம் என்ன என்ற தெளிவு மீண்டது என்றும், இனி சந்தேகம் இல்லை என்றும் கூறி, கிருஷ்ணரின் உபதேசப்படி செயல்படத் தயாராகிறான். இங்கே மீண்ட “நினைவு” (ஸ்ம்ருதி) என்பது ஆத்ம ஞானமா, தன் கடமையைப் பற்றிய அறிவா என்பதில் உரையாசிரியர்களிடையே வேறுபாடு உண்டு; ஆனால் அவன் செயல்படத் தயாராகிவிட்டான் என்பதில் அனைவரும் ஒன்றுபடுகிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "18.74",
      "translation": "இவ்வாறு வாசுதேவருக்கும் மகாத்மாவான பார்த்தனுக்கும் இடையிலான இந்த அற்புதமான, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் உரையாடலை நான் கேட்டேன்.",
      "explanation": "போரை குருட்டு மன்னன் திருதராஷ்டிரனுக்கு விவரித்து வரும் சஞ்சயன் இங்கே தன் நிறைவுரையைத் தொடங்குகிறான். வாசுதேவர் என்பவர் கிருஷ்ணர்; பார்த்தன் (பிருதையாகிய குந்தியின் மகன்) என்பவன் அர்ஜுனன். இந்த உரையாடல் மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் (ரோமஹர்ஷணம்) அளவுக்கு வியப்பூட்டியது என்கிறான்; இது பிரமிப்பின் பாரம்பரிய அடையாளம்."
    },
    {
      "id": "18.75",
      "translation": "வியாசரின் அருளால், இந்த உயர்ந்த ரகசியமான யோகத்தை, யோகேஸ்வரரான கிருஷ்ணரிடமிருந்தே, அவர் நேரில் உரைக்கும்போது நான் கேட்டேன்.",
      "explanation": "திருதராஷ்டிர மன்னனுக்குப் போரை விவரித்து வரும் சஞ்சயன், இந்த உரையாடலைத் தான் எப்படிக் கேட்க முடிந்தது என்பதைச் சொல்கிறான்: முனிவர் வியாசர் அந்த ஆற்றலை அவனுக்கு அளித்தார். இந்தப் போதனையை உயர்ந்த ரகசியம் (குஹ்யம்) என்றும், தெய்வத்துடன் இணையும் பயிற்சியான யோகம் என்றும் கூறுகிறான்; யோகேஸ்வரரான (யோகத்தின் தலைவரான) கிருஷ்ணரிடமிருந்தே நேரடியாகக் கேட்டதாகச் சொல்கிறான்."
    },
    {
      "id": "18.76",
      "translation": "அரசே, கேசவருக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையே நடந்த இந்த அற்புதமான, புனிதமான உரையாடலை மீண்டும் மீண்டும் நினைவு கூர்ந்து, நான் திரும்பத் திரும்ப மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.",
      "explanation": "போரை விவரித்து வரும் சஞ்சயன் மன்னன் திருதராஷ்டிரனிடம் பேசுகிறான். கிருஷ்ணருக்கும் (கேசவர்) அர்ஜுனனுக்கும் இடையிலான உரையாடலை நினைத்தாலே தனக்கு மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ச்சி பெருகுகிறது என்கிறான். கேட்பவரைத் தூய்மைப்படுத்துவதால் அதைப் புண்ணியம் என்று அழைக்கிறான்; அதை நேரடியாகக் கேட்கும் அரிய வாய்ப்புக்கான நன்றியும் இதில் தெரிகிறது."
    },
    {
      "id": "18.77",
      "translation": "ஹரியின் அந்த மிக அற்புதமான வடிவத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கும்போது, அரசே, எனக்கு மிகுந்த வியப்பு உண்டாகிறது; நான் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்கிறேன்.",
      "explanation": "போரின் செய்தியை முடிக்கும் சஞ்சயன் அரசர் திருதராஷ்டிரனிடம் பேசுகிறான். “ஹரியின் வடிவம்” (ஹரி என்பது கிருஷ்ணரின் மற்றொரு பெயர்) என்பது அத்தியாயம் 11-இல் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குக் காட்டிய விஸ்வரூபம். அதை நினைக்கும்போது தனக்கு வியப்பும் (விஸ்மயம்) மகிழ்ச்சியும் பெருகுவதாக சஞ்சயன் கூறுகிறான்."
    },
    {
      "id": "18.78",
      "translation": "யோகத்தின் தலைவரான கிருஷ்ணர் எங்கே இருக்கிறாரோ, வில்லேந்திய பார்த்தன் எங்கே இருக்கிறானோ, அங்கே செல்வமும் வெற்றியும் வளமும் நிலையான நீதியும் இருக்கும். இதுவே என் உறுதியான கருத்து.",
      "explanation": "சஞ்சயன் தன் உரையை முடிக்கும்போது, போரைப் பற்றிய தன் சொந்தத் தீர்ப்பை மன்னன் திருதராஷ்டிரனிடம் கூறுகிறான். யோகேஸ்வரர் (யோகத்தின் தலைவர், ஆன்மிகப் பயிற்சியில் தேர்ந்தவர்) என அழைக்கப்படும் கிருஷ்ணரும், வில்வீரனான அர்ஜுனனும் சேர்ந்து, செயலுடன் இணைந்த ஞானத்தைக் குறிக்கின்றனர். செல்வம், வெற்றி, வளம், நல்லொழுக்கம் (நீதி) அவர்கள் பக்கமே இருக்கும் என்று சஞ்சயன் முடிவு செய்கிறான். சிலர் இதைப் போரின் முடிவைப் பற்றிய முன்னறிவிப்பாகவும், சிலர் வாழ்க்கை முழுவதற்குமான பொதுக் கருத்தாகவும் கொள்கின்றனர்."
    }
  ]
}