{
  "chapter": 2,
  "lang": "ta",
  "verses": [
    {
      "id": "2.1",
      "translation": "இரக்கத்தால் மூழ்கியவனாய், கண்ணீர் நிறைந்து கலங்கிய கண்களுடன், துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அவனிடம், மதுசூதனர் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.",
      "explanation": "முதல் அத்தியாயத்தின் முடிவில் அர்ஜுனன் இருந்த நிலையை சஞ்சயன் திருதராஷ்டிர மன்னனுக்கு விவரிக்கிறான். அவன் தன் உறவினர்களுடன் போரிட வேண்டும் என்பதை எண்ணி இரக்கத்தாலும் துயரத்தாலும் வில்லைக் கீழே வைத்தான். மதுசூதனர் என்பது “மது என்ற அசுரனைக் கொன்றவர்” எனப் பொருள்படும் கிருஷ்ணரின் பெயர்; அவர் இப்போது பேசத் தொடங்குகிறார். கிருஷ்ணரின் உபதேசம் அடுத்த ஸ்லோகத்தில், அர்ஜுனனின் மனச்சோர்வைக் கண்டிப்பதுடன் தொடங்குகிறது."
    },
    {
      "id": "2.2",
      "translation": "அர்ஜுனா, இந்த நெருக்கடியான நேரத்தில் உனக்கு இந்தச் சோர்வு எங்கிருந்து வந்தது? இது உயர்ந்தோருக்குத் தகாதது, சொர்க்கத்துக்கு வழிவகுக்காதது, அவப்பெயரைத் தருவது.",
      "explanation": "துக்கத்தில் ஆழ்ந்த அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தன் பதிலைத் தொடங்குகிறார்; போர் தொடங்கப்போகும் இந்நேரத்தில் இந்தத் தடுமாற்றம் எங்கிருந்து வந்தது என்று கூர்மையாகக் கேட்கிறார். இதை மனச்சோர்வு அல்லது குழப்பம் (கஷ்மலம்) என்கிறார்; இது உயர்குணம் உடையவருக்கு (ஆர்யர்) தகாதது, நல்ல கதிக்கு (ஸ்வர்க்யம்) உதவாதது, அவப்பெயரை (அகீர்த்தி) தருவது. தொனி குறித்து மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: சிலர் அர்ஜுனனை எழுப்பும் கடுமையான கண்டனமாகக் கேட்கிறார்கள்; வேறு சிலர் அவன் உண்மையான சிக்கலை வெளிக்கொணர ஆசிரியர் தொடங்கும் உரையாடலாகக் காண்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "2.3",
      "translation": "பார்த்தா, கோழைத்தனத்திற்கு இடம் கொடாதே; இது உனக்குப் பொருந்தாது. இந்த அற்பமான இதய பலவீனத்தை விட்டுவிட்டு எழுந்திரு, பரந்தபா.",
      "explanation": "போர்க்களத்தில் மனம் உடைந்து சோர்ந்து விழுந்த அர்ஜுனனிடம் கிருஷ்ணர் பேசி, அவனது தயக்கத்தை உதறிவிடும்படி வலியுறுத்துகிறார். இதை அற்பமான இதய பலவீனம் (ஹ்ருதய-தௌர்பல்யம்) என்கிறார்; அர்ஜுனனைப் போன்ற வீரனுக்கு இது தகாதது. பார்த்தன் (பிருதையின், அதாவது குந்தியின் மகன்), பரந்தபன் (பகைவரை எரிப்பவன்) ஆகிய பெயர்கள் அவனது குலப்பெருமையையும் வலிமையையும் நினைவூட்டுகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.4",
      "translation": "மதுசூதனா, பகைவர்களை அழிப்பவனே! போரில் பீஷ்மரையும் துரோணரையும் நான் எப்படி அம்புகளால் எதிர்த்துப் போரிடுவேன்? அவர்கள் இருவரும் வணக்கத்துக்குரியவர்களாயிற்றே!",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர் கண்டித்ததற்கு அர்ஜுனன் இங்கே பதில் கூறுகிறான். தன் பாட்டனார் பீஷ்மரையும் ஆசிரியர் துரோணரையும் அம்புகளால் தாக்க தன்னால் முடியாது என்கிறான்; ஏனெனில் அவர்கள் மரியாதைக்கு உரியவர்கள், அம்புக்கு உரியவர்கள் அல்லர். அவனது தயக்கம் வெறும் பயத்தால் அல்ல, பெரியோர்மீதான மரியாதையாலும் கடமை உணர்வாலும் எழுகிறது; ஆனால் இதுவே சரியான பதிலா என்பதை கிருஷ்ணர் பின்னர் கேள்விக்கு உட்படுத்துவார்."
    },
    {
      "id": "2.5",
      "translation": "மேன்மைமிக்க இந்த குருமார்களைக் கொல்லாமல், இந்த உலகில் பிச்சை எடுத்து உண்டு வாழ்வதே மேலானது. செல்வத்தையும் இன்பத்தையும் விரும்பும் இந்தப் பெரியோர்களைக் கொன்றால், இங்கேயே இரத்தத்தில் தோய்ந்த இன்பங்களையே நான் அனுபவிப்பேன்.",
      "explanation": "போர்க்களத்தில் துயரத்தால் மூழ்கிய அர்ஜுனன், பீஷ்மர், துரோணர் போன்ற குருமார்களைக் கொல்வதைவிட பிச்சை எடுத்து உண்பதே மேல் என்று கிருஷ்ணரிடம் கூறுகிறான். அவர்களின் மரணத்தால் கிடைக்கும் இன்பங்கள் இரத்தக் கறை படிந்தவையாகவே இருக்கும் என்கிறான். “அர்த்தகாமான்” (செல்வத்தையும் இன்பத்தையும் விரும்புவோர்) என்ற சொல்லைப் பெரும்பாலான உரையாசிரியர்கள் குருமார்களின் அடைமொழியாகக் கொள்கிறார்கள்; வேறு சிலர் அதை அர்ஜுனன் அனுபவிக்கப்போகும் இன்பங்களின், அதாவது செல்வம் மற்றும் விருப்பப் பொருள்களின் விவரணையாகப் பொருள் கொள்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "2.6",
      "translation": "நமக்கு எது மேலானது என்பதும் நமக்குத் தெரியவில்லை: நாம் அவர்களை வெல்வதா, அல்லது அவர்கள் நம்மை வெல்வதா என்று. யாரைக் கொன்றுவிட்டு நாம் வாழவே விரும்ப மாட்டோமோ, அந்தத் திருதராஷ்டிரனின் மகன்களே நம் முன்னால் அணிவகுத்து நிற்கிறார்கள்.",
      "explanation": "போர்க்களத்தில் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரிடம் தன் குழப்பத்தைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துகிறான். வெற்றி நல்லதா தோல்வி நல்லதா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை; ஏனெனில் வெற்றி என்றால் தன் உறவினர்களான திருதராஷ்டிரனின் மகன்களை (கௌரவர்களை) கொல்வது, அதன்பின் வாழவே விரும்ப மாட்டான். இந்த மனக்குழப்பமே அடுத்த ஸ்லோகத்தில் அவன் கிருஷ்ணரிடம் வழிகாட்டுதல் கேட்கக் காரணமாகிறது."
    },
    {
      "id": "2.7",
      "translation": "இரக்கம் என்னும் பலவீனத்தின் குறையால் என் இயல்பே பாதிக்கப்பட்டுள்ளது; தர்மம் குறித்து என் மனம் குழம்பிப் போயிருக்கிறது. உன்னிடம் கேட்கிறேன்: எனக்கு உண்மையில் எது மிகச் சிறந்தது என்பதை உறுதியாகச் சொல். நான் உன் சீடன்; உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்த எனக்கு உபதேசித்தருள்.",
      "explanation": "அர்ஜுனன் தன் உறவினருடன் போரிட வேண்டிய நிலையால் மனம் தளர்ந்து, வாதிப்பதை நிறுத்தி, முதன்முறையாக கிருஷ்ணரிடம் வழிகாட்டுதல் கேட்கிறான். பலவீனமான இரக்கமும் (கார்பண்யம்) தர்மம், அதாவது கடமை மற்றும் நெறி பற்றிய குழப்பமும் தன் தீர்ப்பை மறைத்துவிட்டன என்று ஒப்புக்கொண்டு, உண்மையில் மிகச் சிறந்தது (ஷ்ரேயஸ்) எது என்று கேட்கிறான். தன்னை அடைக்கலம் புகுந்த சீடன் என்று கூறுவதால் உரையாடல் உபதேசமாக மாறுகிறது; இந்த இரக்கம் வழி தவறிய உயர்ந்த கருணையா அல்லது வெறும் பலவீனமா என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர், ஆனால் ஸ்லோகமே அதைக் குறை என்கிறது."
    },
    {
      "id": "2.8",
      "translation": "பூமியில் எதிரியே இல்லாத செழிப்பான அரசை அடைந்தாலும், தேவர்களுக்கே தலைமை பெற்றாலும், என் புலன்களை வற்றச் செய்யும் இந்தத் துயரத்தை நீக்கக்கூடியது எதையும் நான் காணவில்லை.",
      "explanation": "அர்ஜுனன் தனக்கு ஆசிரியராக இருக்குமாறு கிருஷ்ணரிடம் வேண்டிய பின், இங்கே அதன் காரணத்தைச் சொல்கிறான். அவனுடைய துயரம் (சோகம்) புலன்களையும் வலிமையையும் வற்றச் செய்யும் அளவுக்கு ஆழமானது. எதிரியற்ற அரசோ தேவர்கள்மீதான ஆட்சியோ கூட இந்தத் துயரத்தைத் தீர்க்காது என்கிறான்."
    },
    {
      "id": "2.9",
      "translation": "ஹ்ருஷீகேசரிடம் இவ்வாறு கூறியபின், பகைவரை எரிப்பவனே, குடாகேசன் கோவிந்தரிடம் “நான் போரிட மாட்டேன்” என்று சொல்லி, மௌனமாகிவிட்டான்.",
      "explanation": "அர்ஜுனன் தன் ஆசிரியர்களையும் உறவினர்களையும் எதிர்த்துப் போரிட வேண்டியிருப்பதால் துயரத்தில் மூழ்கி, போரில் ஈடுபட மறுத்ததை சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரனுக்கு விவரிக்கிறான். “பரந்தபா” (பகைவரை எரிப்பவனே) என்பது திருதராஷ்டிரனை அழைக்கும் விளிப்பு; “குடாகேசன்” என்பது அர்ஜுனனின் பெயர், இதற்கு தூக்கத்தை வென்றவன் அல்லது அடர்ந்த முடியுடையவன் என்று பொருள். அவனது மௌனம் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் தொடங்கும் கிருஷ்ணரின் உபதேசத்துக்கு வழிவகுக்கிறது."
    },
    {
      "id": "2.10",
      "translation": "பாரத குலத்தோனே, இரு படைகளுக்கும் நடுவே துயரத்தில் மூழ்கியிருந்த அவனிடம், ஹ்ருஷீகேசர் புன்னகைப்பது போல இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.",
      "explanation": "சஞ்சயன் மன்னன் திருதராஷ்டிரனுக்கு நடந்ததை விவரிக்கிறான்; அவனை “பாரத குலத்தோனே” என்று அழைக்கிறான். போரிட மாட்டேன் என்று கூறி அர்ஜுனன் மௌனமானதும், கிருஷ்ணர் (ஹ்ருஷீகேசர், அதாவது புலன்களின் தலைவர்) அவனுக்குப் பதில் சொல்லத் தொடங்குகிறார். “புன்னகைப்பது போல” என்ற சொல், அர்ஜுனனின் துயரத்தின் (விஷாதம்) முன்னும் அவர் அமைதியாகவும் மென்மையாகவும் இருந்ததைக் காட்டுகிறது. இந்த ஸ்லோகம் அறிமுகம் மட்டுமே; கிருஷ்ணரின் உபதேசம் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் தொடங்குகிறது."
    },
    {
      "id": "2.11",
      "translation": "துக்கப்படத் தகாதவர்களுக்காக நீ துக்கப்படுகிறாய்; ஞானச் சொற்களையும் பேசுகிறாய். இறந்தவர்களுக்காகவும் உயிருடன் இருப்பவர்களுக்காகவும் ஞானிகள் துக்கப்படுவதில்லை.",
      "explanation": "இரு படைகளுக்கு இடையே துயரத்தில் மூழ்கிய அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் இங்கே தம் உபதேசத்தைத் தொடங்குகிறார். கடமையையும் குடும்பத்தையும் பற்றி அவன் சற்று முன் பேசிய ஞானச் சொற்களுக்கு அவனது துக்கம் முரணாக இருப்பதை அவர் மென்மையாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஞானிகள் (பண்டிதர்கள்) அழியும் உடலுக்கு அப்பால் அழியாத ஆத்மாவைக் காண்பதால், இறந்தவருக்காகவோ உயிருடன் இருப்பவருக்காகவோ துக்கப்படுவதில்லை. “துக்கப்படத் தகாதவர்கள்” யார், ஏன் என்பதை அடுத்த ஸ்லோகங்கள் விளக்குகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.12",
      "translation": "நான் இல்லாத காலம் என்றுமே இருந்ததில்லை; நீயும் இல்லாமல் இருந்ததில்லை; இந்த மன்னர்களும் இல்லாமல் இருந்ததில்லை. இனிமேலும் நாம் எல்லோரும் இல்லாமல் போகும் காலம் ஒருபோதும் வராது.",
      "explanation": "தன் உறவினர்களைக் கொல்ல வேண்டுமே என்ற துயரத்தில் மூழ்கிய அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து உபதேசிக்கிறார். ஞானிகள் துயரப்படுவதில்லை என்று கூறிய பின், தாமும் அர்ஜுனனும் கூடியிருக்கும் மன்னர்களும் எப்போதும் இருந்தவர்கள், எப்போதும் இருப்பவர்கள் என்று கூறுகிறார். இங்கு குறிக்கப்படும் பன்மை பற்றி மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் ஆன்மாக்களின் வேறுபாட்டை சாதாரண அனுபவ நிலையில் மட்டுமே உண்மை என்கிறது; துவைதமும் விசிஷ்டாத்வைதமும் அதை நிலையான, உண்மையான வேறுபாடு என்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.13",
      "translation": "இந்த உடலில் உடல் கொண்டவன் குழந்தைப் பருவம், இளமை, முதுமை ஆகியவற்றை அடைவது போலவே, வேறொரு உடலையும் அடைகிறான். தெளிந்த அறிவுடையவன் இதில் மயங்குவதில்லை.",
      "explanation": "மரணத்துக்காகத் துயரப்படுவது ஏன் தகாது என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். உடல் கொண்டவன் (தேஹின்) குழந்தைப் பருவம், இளமை, முதுமை வழியாகச் செல்லும்போது அழிவதில்லை; அதேபோல் மரணத்தில் வேறொரு உடலுக்குச் செல்கிறான். ஆகவே மனம் தெளிந்த தீரன் இந்த மாற்றத்தில் மயங்குவதில்லை."
    },
    {
      "id": "2.14",
      "translation": "குந்தியின் மகனே, புலன்கள் அவற்றின் பொருட்களுடன் தொடர்பு கொள்வதால் குளிர், வெப்பம், இன்பம், துன்பம் ஆகியவை உண்டாகின்றன. அவை வருகின்றன, போகின்றன; நிலையற்றவை. பாரத குலத்தோனே, அவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்.",
      "explanation": "போருக்கு முன் துக்கத்திலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்ந்த அர்ஜுனனிடம் கிருஷ்ணர் பேசுகிறார். புலன் தொடர்பால் (மாத்ராஸ்பர்ஷ) வரும் குளிர், வெப்பம், இன்பம், துன்பம் ஆகியவை தற்காலிகமானவை; எனவே அவற்றுக்கு அடிமையாகாமல் பொறுமையாகத் தாங்கிக்கொள்ள (திதிக்ஷை) வேண்டும் என்கிறார். பொறுமையின் அவசியத்தில் மரபுகள் ஒத்துப்போகின்றன; அத்வைதம் இந்த மாறும் அனுபவங்களின் மெய்மையின்மையை வலியுறுத்துகிறது, பக்தி மரபுகளும் பிற மரபுகளும் உறுதியான கடமையையும் சமநிலையையும் வலியுறுத்துகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.15",
      "translation": "மனிதர்களில் சிறந்தவனே, இந்தத் தொடுதல்கள் எந்த மனிதனை வருத்துவதில்லையோ, துன்பத்திலும் இன்பத்திலும் சமநிலையுடன் உறுதியாக இருப்பவன் அழிவற்ற நிலைக்குத் தகுதியுடையவன் ஆகிறான்.",
      "explanation": "துயரத்தில் மூழ்கிய அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து அறிவுரை கூறுகிறார். குளிர், வெப்பம், இன்பம், துன்பம் ஆகிய உணர்வுகள் வந்து போகும் என்று சொன்ன பிறகு, அவற்றின் நடுவே சமநிலையுடன் இருக்கும் உறுதியுள்ளவன் (தீரன்) அழிவின்மைக்கு (அம்ருதத்வம்), அதாவது பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலைக்குத் தகுதி பெறுகிறான் என்கிறார். இந்த அழிவின்மை ஆத்ம ஞானத்தால் கிடைக்கும் முக்தியா, அல்லது பற்றற்ற செயலின் பயனா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; இந்த ஸ்லோகம் இரண்டு விளக்கங்களையும் ஏற்கிறது."
    },
    {
      "id": "2.16",
      "translation": "இல்லாததற்கு இருப்பு என்பது இல்லை; உள்ளதற்கு இல்லாமை என்பது இல்லை. இவ்விரண்டின் முடிவான உண்மையை, பொருட்களின் இயல்பைக் காண்பவர்கள் கண்டுள்ளனர்.",
      "explanation": "துயரத்தில் இருக்கும் அர்ஜுனனுக்கு, நிலைத்திருப்பதையும் நிலைக்காததையும் பிரித்தறியும் வழியை கிருஷ்ணர் கற்பிக்கிறார். உண்மையற்றது (அசத்) என்பது உடல் போல மாறி அழிவது; உண்மையானது (சத்) என்பது ஒருபோதும் இல்லாமல் போகாதது, அதை அடுத்த ஸ்லோகங்கள் ஆத்மா என்று காட்டுகின்றன. அத்வைத மரபு இதை இறுதி உண்மை பற்றிய கூற்றாகக் கொள்கிறது; மற்ற மரபுகள் நித்தியமான ஆத்மாவையும் மாறும் பொருளையும் பிரித்துக் காட்டுவதாகக் கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.17",
      "translation": "ஆனால் இவை அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கும் அதுவே அழிவற்றது என்று அறிந்துகொள். குறையற்றதும் அழியாததுமான இதற்கு அழிவை ஏற்படுத்த யாராலும் முடியாது.",
      "explanation": "துயரத்தில் ஆழ்ந்த அர்ஜுனனுக்கு, எது உண்மையானதும் நிலையானதும், எது மறைந்துபோவது என்பதை கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார். உலகம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கும் அழிவற்ற பொருளை (அவிநாசி) அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; அதை யாராலும் அழிக்க முடியாது. பெரும்பாலான மரபுகள் இதை ஆத்மா என்று கொள்கின்றன; அத்வைதம் இதை அனைத்திலும் உள்ள ஒரே பிரம்மன் என்று காண்கிறது, ஆனால் இறைவனை ஏற்கும் மரபுகள் தனி ஆத்மா பரம்பொருளிடமிருந்து வேறுபட்டது, அதைச் சார்ந்தது என்று கருதுகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.18",
      "translation": "அழிவற்றவனும் அளவிட முடியாதவனுமான, உடலில் வாழும் நித்திய ஆத்மாவின் இந்த உடல்கள் முடிவுடையவை என்று கூறப்படுகின்றன. ஆகையால், பாரதனே, போர் செய்.",
      "explanation": "போரிட தயங்கும் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தம் உபதேசத்தைத் தொடர்கிறார். அழியும் உடலையும், அதில் வாழும் ஆத்மாவையும் (ஷரீரின்) அவர் பிரித்துக் காட்டுகிறார்; ஆத்மா நித்தியமானது, அளவிட முடியாதது; ஆகவே மரணத்துக்காக வருந்துவது பொருத்தமற்றது. இதன் அடிப்படையில் கடமையைச் செய்து போரிடுமாறு அவர் தூண்டுகிறார்; இது முக்கியமாக தர்மக் கடமைக்கான அழைப்பா அல்லது ஆத்மஞானத்தைச் சுட்டுவதா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன, பலர் இரண்டையும் காண்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.19",
      "translation": "இந்த ஆத்மா கொல்கிறது என்று நினைப்பவனும், இது கொல்லப்படுகிறது என்று நினைப்பவனும் ஆகிய இருவருமே உண்மையை அறியவில்லை. இது கொல்வதும் இல்லை; கொல்லப்படுவதும் இல்லை.",
      "explanation": "கொல்வதற்குப் பயந்து போரிடத் தயங்கும் அர்ஜுனனுக்குக் கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து உபதேசிக்கிறார். உணர்வுள்ள உள்ளார்ந்த இருப்பான ஆத்மா கொல்வதும் இல்லை, கொல்லப்படுவதும் இல்லை; எனவே தன்னைக் கொல்பவனாகவோ பலியாவனாகவோ காண்பது தவறான புரிதல் என்கிறார். ஆத்மா பரம்பொருளுடன் கொண்டுள்ள உறவை அத்வைதம் இறுதியில் பிரம்மத்திலிருந்து வேறல்லாதது என்றும், துவைதமும் விசிஷ்டாத்வைதமும் வேறானது அல்லது சார்ந்தது என்றும் விளக்குகின்றன. ஆயினும் கொல்லும் செயல் ஆத்மாவைத் தொடுவதில்லை என்பதில் அனைத்தும் ஒத்துப்போகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.20",
      "translation": "அது எப்போதும் பிறப்பதும் இல்லை, இறப்பதும் இல்லை; ஒருமுறை தோன்றிய பின் மீண்டும் இல்லாமல் போவதும் இல்லை. பிறப்பற்றது, நிலையானது, என்றும் உள்ளது, தொன்மையானது; உடல் கொல்லப்படும்போது அது கொல்லப்படுவதில்லை.",
      "explanation": "துயரத்தில் இருக்கும் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து ஆத்மாவைப் பற்றி, அதாவது உள்ளிருக்கும் உணர்வுள்ள சுயத்தைப் பற்றி, விளக்குகிறார்; அது பிறப்பும் இறப்பும் அற்றது, தொன்மையானது என்கிறார். போரில் தாக்கப்படுவது உடல் மட்டுமே; ஆத்மாவை எதுவும் தீண்டுவதில்லை. “தோன்றிய பின் இல்லாமல் போவதில்லை” என்பதை, ஆத்மா தோன்றுவதே இல்லை என்று சிலரும், தோன்றிய பின் அழிவதில்லை என்று சிலரும் பொருள்கொள்கின்றனர்; ஆத்மா அழிவற்றது என்பதில் இருவரும் ஒன்றுபடுகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.21",
      "translation": "அழிவற்றதும், நித்தியமானதும், பிறப்பற்றதும், மாறாததுமான இந்த ஆன்மாவை அறிந்தவன், பார்த்தனே, யாரையாவது எப்படிக் கொல்லச் செய்வான்? யாரையாவது எப்படிக் கொல்வான்?",
      "explanation": "போரில் உறவினர்களைக் கொல்லத் தயங்கும் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் கூறுகிறார். ஆன்மா (ஆத்மன்) பிறப்பும் இறப்பும் அற்றது என்று விளக்கிய பின், இங்கு முடிவைச் சொல்கிறார்: இதை உண்மையாக அறிந்தவன் தன்னைக் கொல்பவனாகவோ கொல்லச் செய்பவனாகவோ காண மாட்டான். இதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைத வாசிப்பு ஆன்மா உண்மையில் எந்தச் செயலையும் செய்வதில்லை என்கிறது; மற்றவை பலனில் பற்றின்றி செயல்படுவதைக் கற்பிப்பதாகக் கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.22",
      "translation": "மனிதன் பழைய ஆடைகளை விட்டு விலக்கிவிட்டு வேறு புதிய ஆடைகளை அணிவது போல, உடலுடையவன் பழைய உடல்களை விட்டுவிட்டு வேறு புதிய உடல்களில் புகுகிறான்.",
      "explanation": "தன் உறவினர்களைக் கொல்ல வேண்டுமே என்ற துயரத்தில் மூழ்கிய அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் ஆறுதல் கூறுகிறார். உடல்கள் மாறுவதை ஆடைகள் மாறுவதற்கு ஒப்பிடுகிறார்: உடலுடையவன் (தேஹின், உடலில் வாழும் ஆத்மா) நிலைத்திருக்கிறான், உடல் மட்டுமே மாற்றப்படுகிறது. இந்த ஸ்லோகம் மறுபிறவிக் கோட்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது; இதில் மரபுகள் பொதுவாக ஒத்துப்போகின்றன, ஆனால் ஆத்மா முழுமையாக பிரம்மனுடன் ஒன்றானதா அல்லது அதிலிருந்து வேறுபட்டதா என்பதில் அவை மாறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.23",
      "translation": "ஆயுதங்கள் இந்த ஆத்மாவை வெட்டுவதில்லை; நெருப்பு இதை எரிப்பதில்லை; நீர் இதை நனைப்பதில்லை; காற்று இதை உலர்த்துவதில்லை.",
      "explanation": "துயரத்தில் ஆழ்ந்த அர்ஜுனனுக்கு ஆறுதல் கூறும் கிருஷ்ணர், முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறியபடி உடலிலிருந்து உடலுக்குச் செல்லும் உள்ளார்ந்த உயிரான ஆத்மாவை விவரிக்கிறார். ஆயுதம், நெருப்பு, நீர், காற்று ஆகியவை அதற்குத் தீங்கு செய்ய முடியாது என்கிறார். ஆத்மா பருப்பொருள் அல்ல; அதனால் பருப்பொருள் சக்திகள் அதை அழிக்க இயலாது. ஆத்மாவுக்கும் இறைவனுக்குமான இறுதி உறவை மரபுகள் வெவ்வேறாக விளக்கினாலும், இந்த ஸ்லோகம் ஆத்மாவின் அழியாமையைக் கூறுகிறது என்பதில் அனைத்தும் ஒன்றுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.24",
      "translation": "இந்த ஆத்மாவை வெட்ட முடியாது, எரிக்க முடியாது, நனைக்க முடியாது, உலர்த்தவும் முடியாது. இது நித்தியமானது, எங்கும் பரவியது, நிலையானது, அசையாதது, என்றும் உள்ளது.",
      "explanation": "போரில் உறவினர்களைக் கொல்ல வேண்டுமே என்று துயருறும் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து ஆறுதல் கூறுகிறார். உயிரின் உள்ளிருக்கும் சாட்சியும் உணர்வின் மையமுமான ஆத்மாவை, எந்தப் பூதமும் தீங்கு செய்ய முடியாதது என்றும், நித்தியமானது (நித்ய), மாறாதது என்றும் விவரிக்கிறார். “எங்கும் பரவியது” என்பதற்கு மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம், ஆத்மா பிரம்மத்துடன் ஒன்றாக இருப்பதால் எங்கும் உள்ளது என்கிறது; விசிஷ்டாத்வைதமும் துவைதமும், ஒவ்வொரு தனி ஆத்மாவும் இறைவனிடமிருந்து வேறுபட்டிருந்தாலும் எந்த வகை உடலிலும் புக வல்லது என்று பொருள் கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.25",
      "translation": "இந்த ஆன்மா புலன்களுக்குத் தெரியாதது, சிந்தனைக்கு எட்டாதது, மாற்றமடையாதது என்று கூறப்படுகிறது. ஆகவே, இதை இவ்வாறு அறிந்தபின் நீ துயரப்படுவது தகாது.",
      "explanation": "போருக்கு முன் துயரத்தில் மூழ்கிய அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து உபதேசிக்கிறார். ஆன்மா (ஆத்மன்) புலன்களால் உணரப்படாதது (அவ்யக்தம்), சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டது (அசிந்த்யம்), மாறாதது (அவிகார்யம்) என்று அவர் விளக்குகிறார். இதிலிருந்து, உடல் இறப்புக்காகத் துயரப்படுவது பொருத்தமற்றது என்று முடிக்கிறார்."
    },
    {
      "id": "2.26",
      "translation": "இந்த ஆன்மா எப்போதும் பிறந்து கொண்டே இருக்கிறது, அல்லது எப்போதும் இறந்து கொண்டே இருக்கிறது என்று நீ நினைத்தாலும், பெருந்தோளனே, நீ இவ்வாறு வருந்தக் கூடாது.",
      "explanation": "துயரத்தில் இருக்கும் அர்ஜுனனிடம் கிருஷ்ணர் பேசுகிறார். ஆன்மா (ஆத்மன்) பிறப்பற்றது, நித்தியமானது என்று உபதேசித்த பின், வாதத்துக்காக எதிர்க்கருத்தையும் ஏற்கிறார்: ஆன்மா மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறந்தாலும் வருந்துவது பொருந்தாது. ஏன் என்பதை அடுத்த ஸ்லோகம் விளக்குகிறது: பிறப்பும் இறப்பும் தவிர்க்க முடியாதவாறு ஒன்றையொன்று தொடர்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.27",
      "translation": "பிறந்தவனுக்கு மரணம் உறுதி; இறந்தவனுக்குப் பிறப்பும் உறுதி. ஆகையால், தவிர்க்க முடியாத ஒன்றுக்காக நீ வருந்தக் கூடாது.",
      "explanation": "உறவினர்களுடன் போரிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தால் துயரத்தில் மூழ்கிய அர்ஜுனனிடம் கிருஷ்ணர் பேசுகிறார். ஆத்மா மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறப்பதாகக் கருதினாலும் துயரம் தேவையற்றது என்று கூறிய அவர், இங்கே பிறப்பு இறப்பு என்ற சுழற்சியின் (சம்சாரம்) உறுதியைச் சுட்டுகிறார். தவிர்க்க முடியாத ஒன்றுக்காக வருந்துவதால் பயனில்லை. இங்கே சில உரையாசிரியர்கள் மறுபிறப்புக் கோட்பாட்டை வலியுறுத்துகின்றனர்; வேறு சிலர் மாற்றம் தவிர்க்க முடியாதது என்ற பொது உண்மையை வலியுறுத்துகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.28",
      "translation": "பாரதனே, உயிர்கள் தொடக்கத்தில் வெளிப்படாதவை, நடுவில் வெளிப்பட்டுத் தெரிபவை, முடிவில் மீண்டும் வெளிப்படாதவை. அப்படியிருக்க இதில் புலம்புவதற்கு என்ன இருக்கிறது?",
      "explanation": "உறவினர்களுடன் போரிட வேண்டியிருப்பதால் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து ஆறுதல் கூறுகிறார். உயிர்கள் பிறப்பதற்கு முன் வெளிப்படாதவை (அவ்யக்தம்), நடுவில் சிறிது காலம் மட்டுமே தெரிபவை, இறந்த பின் மீண்டும் வெளிப்படாதவை என்கிறார். இதுவே எல்லா உயிர்களின் இயல்பான போக்கு என்பதால், இதற்காகத் துயருவதில் பயனில்லை. சில மரபுகள் இதை நிலையாமையை நினைவூட்டுவதாகக் காண்கின்றன; வேறு சில, வெளித்தெரியும் நிலைக்குப் பின்னால் உள்ள மாறாத உண்மையைச் சுட்டுவதாகக் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.29",
      "translation": "ஒருவன் இந்த ஆத்மாவை ஓர் அற்புதமாகக் காண்கிறான்; இன்னொருவன் அதை அற்புதமாகப் பேசுகிறான்; மற்றொருவன் அதை அற்புதமாகக் கேட்கிறான். ஆனாலும் கேட்ட பிறகும் எவனும் இதை உண்மையாக அறிவதில்லை.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் ஆத்மாவைப் பற்றிப் பேசுகிறார்; அது பிறப்பற்றது, அழியாதது என்று அவர் இப்போதுதான் விளக்கினார். அது மிக நுட்பமானதும் வியப்பூட்டுவதுமாக இருப்பதால், அதைக் காண்பதும் விளக்குவதும் கேட்பதும் அற்புதமாகத் தோன்றுகின்றன; முழுமையான புரிதல் அரிது என்கிறார். கடைசி வரிக்கு, யாரும் அதை முழுமையாக அறிவதில்லை என்று சில உரையாசிரியர்களும், மிகச் சிலரே அதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள் என்று வேறு சிலரும் பொருள் கொள்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "2.30",
      "translation": "பாரதனே, எல்லோருடைய உடலிலும் உறையும் இந்த ஆத்மா என்றும் கொல்லப்பட முடியாதது. ஆகையால், எந்த உயிருக்காகவும் நீ துயரப்படத் தகாது.",
      "explanation": "உறவினர்களுடன் போரிட வேண்டியிருப்பதால் துயரத்தில் மூழ்கிய அர்ஜுனனுக்கு, கிருஷ்ணர் தம் முதல் வாதத்தை இங்கே நிறைவு செய்கிறார். எல்லா உடலிலும் உள்ள உடல்வாசியான ஆன்மா (தேஹி) கொல்லப்பட முடியாதது; ஆகவே எந்த உயிருக்காகவும் வருந்த வேண்டியதில்லை என்கிறார். உடலில் வாழ்பவன் தீங்குக்கு அப்பாற்பட்டவன் என்பதே இங்கு கூறப்படுகிறது; மரணமும் இழப்பும் வலி தருபவை என்பதை மறுப்பது இதன் பொருள் அல்ல."
    },
    {
      "id": "2.31",
      "translation": "உன் சொந்த தர்மத்தையும் கருத்தில் கொண்டு நீ தயங்கக் கூடாது. தர்மத்துக்கு ஏற்ற போரை விட க்ஷத்திரியனுக்கு வேறு சிறந்தது எதுவும் இல்லை.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இப்போது ஆத்மாவின் இயல்பிலிருந்து அர்ஜுனனின் சொந்தப் பங்குக்குத் திரும்புகிறார். அர்ஜுனன் ஒரு க்ஷத்திரியன்; மக்களைக் காப்பதும் நீதியை நிலைநாட்டுவதும் அவனுடைய சொந்த தர்மம் (ஸ்வதர்மம்). நீதியான, தர்மத்துக்கு உட்பட்ட போர் (தர்ம்யம்) ஒரு வீரனுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மை (ஸ்ரேயஸ்) தரும் என்கிறார். ஸ்வதர்மத்தை ஒருவரின் நிலைக்கு ஏற்ற கடமை என்று மரபுகள் பொதுவாகப் புரிந்துகொள்கின்றன; ஆனால் அர்ஜுனனின் சூழலுக்கு அப்பால் இது எவ்வளவு பொருந்தும் என்பதில் அவை மாறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.32",
      "translation": "பார்த்தனே, தானாகவே வந்து அமைந்த, சொர்க்கத்தின் திறந்த வாசலாக விளங்கும் இத்தகைய போரைப் பெறும் க்ஷத்திரியர்கள் மகிழ்ச்சியுடையவர்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனைப் போரிடுமாறு தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறார்; இங்கே க்ஷத்திரியனின் தர்மத்தின் நோக்கில் பேசுகிறார். தேடாமலேயே தானாக வந்த போர் (யத்ருச்சா) அரிய வாய்ப்பு, சொர்க்கத்தின் (ஸ்வர்கம்) திறந்த வாசல் போன்றது என்கிறார். மரபு விளக்கங்கள் வேறுபடுகின்றன: சிலர் இதைச் சொர்க்கப் பலனுக்கான வாக்குறுதியாகக் காண்கின்றனர்; வேறு சிலர் பலனை நாடாமல் செய்யும் நீதியான கடமையைச் சுட்டுவதாகக் காண்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.33",
      "translation": "ஆனால் தர்மத்துக்கு இசைந்த இந்தப் போரை நீ செய்யாவிட்டால், உன் சொந்த கடமையையும் புகழையும் கைவிட்டு பாவத்தை அடைவாய்.",
      "explanation": "துக்கத்தாலும் குழப்பத்தாலும் வில்லைக் கீழே வைத்த அர்ஜுனனை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து தூண்டுகிறார். தர்மத்துக்கு உட்பட்ட (தர்ம்யம்) இந்தப் போரை மறுத்தால், போர்வீரனாகிய தன் சொந்த கடமையையும் (ஸ்வதர்மம்) புகழையும் (கீர்த்தி) இழந்து பாவத்தை (பாபம்) அடைவான் என்று எச்சரிக்கிறார். இது க்ஷத்ரியனுக்கான குறிப்பிட்ட கடமையா, அல்லது தன் பங்கிலிருந்து தப்பாமல் செயல்படுவதற்கான பொதுவான பாடமா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஆனால் இந்த ஸ்லோகம் அர்ஜுனனின் நிலையையே குறிக்கிறது."
    },
    {
      "id": "2.34",
      "translation": "மக்கள் உன்னுடைய அழியாத அவப்பெயரையும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். மதிப்புப் பெற்றவனுக்கு அவப்பெயர் மரணத்தைவிடக் கொடியது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனைப் போரிடத் தொடர்ந்து தூண்டுகிறார்; இப்போது அவனுடைய புகழையும் மதிப்பையும் சுட்டிக் காட்டுகிறார். அவன் போரைக் கைவிட்டால் மக்கள் நீண்ட காலம் அவனை அவப்புகழுடன் (அகீர்த்தி) நினைவில் வைப்பார்கள். மதிப்புள்ள வீரனுக்கு அது மரணத்தைவிடக் கொடியது என்று கிருஷ்ணர் கூறுகிறார். இது, தன் கடமையை (ஸ்வதர்மம்) விட்டால் பாவம் வரும் என்ற அவருடைய முந்தைய எச்சரிக்கையின் தொடர்ச்சி."
    },
    {
      "id": "2.35",
      "translation": "பெரிய தேர்வீரர்கள், நீ பயத்தினால் போரிலிருந்து விலகினாய் என்று நினைப்பார்கள். உன்னை மிகவும் மதித்தவர்களே உன்னை அற்பமாகக் கருதுவார்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனைப் போரிட வற்புறுத்துவதைத் தொடர்ந்து, இங்கே அவனது புகழைப் பற்றிப் பேசுகிறார். அவனை மதித்த மகாரதர்கள், அவன் இரக்கத்தால் அல்ல, பயத்தால் போரை விட்டு விலகினான் என்று எண்ணுவார்கள். சமூக மதிப்பின் அடிப்படையில் வாதிடும் கிருஷ்ணர், பின்னர் தர்மம் பற்றிய ஆழமான போதனைகளுக்குச் செல்கிறார்."
    },
    {
      "id": "2.36",
      "translation": "உன் பகைவர்கள் உன் திறமையை இகழ்ந்து, சொல்லத்தகாத பல வார்த்தைகளைக் கூறுவார்கள். இதைவிட துயரமானது வேறு என்ன இருக்கிறது?",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனைப் போரிடத் தொடர்ந்து தூண்டுகிறார்; போரிலிருந்து விலகினால் வரும் அவமானத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறார். பகைவர்கள் அவனது வலிமையையும் திறனையும் சொல்லத்தகாத வசைகளால் இகழ்வார்கள்; இதைவிட வேதனை எது என்று அவர் கேட்கிறார். ஆழ்ந்த போதனைகளுக்குச் செல்லும் முன், போர்வீரனுக்கான மானத்தையும் தர்மத்தையும் இங்கே அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்."
    },
    {
      "id": "2.37",
      "translation": "நீ கொல்லப்பட்டால் சொர்க்கத்தை அடைவாய்; வென்றால் பூமியை அனுபவிப்பாய். ஆகையால் குந்தியின் மகனே, போரிட உறுதி கொண்டு எழுந்திரு.",
      "explanation": "போர்க்களத்தில் தயங்கி நிற்கும் அர்ஜுனனிடம் கிருஷ்ணர் பேசுகிறார். போர்வீரனின் கடமையை (க்ஷத்திரிய தர்மம்) முன்வைத்து, இரு விளைவுகளும் நன்மையே என்கிறார்: இறந்தால் சொர்க்கம் (ஸ்வர்கம்), வென்றால் பூமியின் ஆட்சி. ஆகவே உறுதியான தீர்மானத்துடன் (நிச்சயம்) எழுந்து போரிடுமாறு தூண்டுகிறார். இங்கே வாதம் உலகியல் மற்றும் கடமை அடிப்படையிலானது; பற்றின்றிச் செயல்படுவது பற்றிய ஆழ்ந்த உபதேசம் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் தொடர்கிறது."
    },
    {
      "id": "2.38",
      "translation": "சுகத்தையும் துக்கத்தையும், லாபத்தையும் நஷ்டத்தையும், வெற்றியையும் தோல்வியையும் சமமாகக் கருதி, பிறகு போருக்குத் தயாராகு. இவ்வாறு செய்தால் உனக்குப் பாவம் வராது.",
      "explanation": "போரிட தயங்கும் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் அறிவுரை கூறுகிறார். சுகம்–துக்கம், லாபம்–நஷ்டம், வெற்றி–தோல்வி ஆகியவற்றை ஒரே சமநிலை மனத்துடன் (சமத்துவம்) எதிர்கொண்டு, தன் தர்மமாகப் போரிடச் சொல்கிறார். பலனை விரும்பாமல் இந்தச் சமநிலையிலிருந்து செயல்படுவதால் அவனுக்குப் பாவம் ஒட்டாது. இது அடுத்த ஸ்லோகங்களில் வரும் கர்ம யோகம், அதாவது பற்றற்ற செயலின் பயிற்சி, என்பதற்கு முன்னுரையாகும்."
    },
    {
      "id": "2.39",
      "translation": "சாங்கியத்தில் இந்த அறிவு உனக்குக் கூறப்பட்டது. இப்போது யோகத்தில் இதைக் கேள், பார்த்தா. இந்த அறிவைக் கொண்டால், கர்மத்தின் பந்தத்தை நீ விட்டுவிடுவாய்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் இப்போது சாங்கியம் என்ற பெயரில் கூறிய ஆத்ம உபதேசத்திலிருந்து, யோகம் என்ற செயல்முறை வழிக்குத் திரும்புகிறார். இங்கே “அறிவு” (புத்தி) என்பது நிலையான, தெளிவான நிதானம். இதனுடன் செயல்பட்டால் கர்மபந்தத்திலிருந்து, அதாவது செயல்கள் பலன்களோடு மனிதனைக் கட்டுவதிலிருந்து, அர்ஜுனன் விடுபடுவான் என்று அவர் உறுதியளிக்கிறார். “சாங்கியம்” என்பதை சிலர் ஞானத்தின் தத்துவம் என்றும், சிலர் வெறும் “நியாயமான விளக்கம்” என்றும் கொள்வர்; எவ்வாறாயினும் இந்த ஸ்லோகம் கர்ம யோக உபதேசத்தைத் தொடங்கி வைக்கிறது."
    },
    {
      "id": "2.40",
      "translation": "இந்தப் பாதையில் தொடங்கிய முயற்சி வீணாவதில்லை; இதில் தீங்கும் ஏற்படுவதில்லை. இந்த தர்மத்தின் சிறிதளவும் பெரும் அச்சத்திலிருந்து காக்கிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், உறுதியான புரிதலுடன் செயல்படும் புத்தி யோகத்தை எடுத்துரைத்த பிறகு இதைக் கூறுகிறார். இந்தப் பாதையில் செய்த தொடக்கம் வீணாவதில்லை, அதனால் தீய விளைவும் (ப்ரத்யவாயம்) வருவதில்லை என்று அவர் உறுதியளிக்கிறார்; இந்தத் தர்மத்தின், அதாவது இந்த யோகப் பாதையின், சிறிதளவும் பெரும் அச்சத்திலிருந்து காக்கும். அந்தப் பெரும் அச்சம் எது என்பதில் உரையாசிரியர்களிடையே வேறுபாடு உண்டு: பலர் அதைப் பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சி என்கின்றனர், சிலர் பாவம் அல்லது கடமையில் தவறுவதைப் பற்றிய அச்சம் என்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.41",
      "translation": "இங்கே, குரு குலத்தின் மகிழ்ச்சியே, உறுதியான புத்தி ஒன்றே. உறுதியற்றவர்களின் எண்ணங்களோ பல கிளைகளாகப் பிரிந்து முடிவற்றவை.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் கர்ம யோகத்தைப் (செயலின் யோகம்) பற்றிப் பேசுகிறார்; அது சிறிதளவாயினும் காக்கும் என்று அவர் முன்பு கூறினார். ஒரே தெளிவான குறிக்கோளைப் பற்றிய உறுதியான புத்தியையும், எண்ணற்ற திசைகளில் இழுபடும் உறுதியற்றவர்களின் சிதறிய புத்தியையும் அவர் ஒப்பிடுகிறார். அந்த ஒரே குறிக்கோள் எது என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்: பலர் அதை விடுதலை அல்லது ஆத்மாவில் நிலைத்த உறுதி என்கின்றனர்; மற்றவர் பற்றின்றி கடமையைச் செய்யும் உறுதியான தீர்மானம் என்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.42",
      "translation": "பார்த்தா, விவேகம் இல்லாதவர்கள் வேதங்களின் சொற்களிலேயே மகிழ்ந்து, “இதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை” என்று கூறி, அலங்காரமான மலர்ச்சொற்களைப் பேசுகிறார்கள்…",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், சிதறிய மனம் கொண்டவர்களைப் பற்றிக் கூறுகிறார்; முந்தைய ஸ்லோகத்தில் சொன்ன உறுதியான ஒருமுக புத்தியுடன் (வியவசாயாத்மிகா புத்தி) இதை ஒப்பிடுகிறார். விவேகம் குறைந்தவர்கள் (அவிபஷ்சித்) வேதச் சொற்களில் (வேதவாதம்) மூழ்கி, பலன்களைப் பற்றிய அலங்காரப் பேச்சைப் புகழ்ந்து, இதைவிட உயர்ந்தது இல்லை என்று வலியுறுத்துகிறார்கள். இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது. இது வேதத்தின் கர்மப் பகுதியையே விமர்சிக்கிறதா, அல்லது பலன் நாடும் குறுகிய பயன்பாட்டை மட்டுமா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.43",
      "translation": "ஆசைகள் நிறைந்த மனம் கொண்டவர்கள், சொர்க்கமே தங்கள் உயர்ந்த இலக்காகக் கொண்டவர்கள்; செயல்களின் பலனாகப் பிறவியைத் தரும் அவர்களின் சொற்கள், இன்பத்தையும் அதிகாரத்தையும் அடைவதற்கான பல விரிவான சடங்குகளால் நிறைந்தவை…",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் குறிப்பிட்ட அறிவற்றவர்களைப் பற்றி கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து கூறுகிறார்; இவர்கள் வேதத்தின் சடங்குப் பகுதிகளின் அலங்காரச் சொற்களைப் புகழ்பவர்கள். இங்கே அவர்களை ஆசை (காமம்) இயக்குகிறது என்றும், சொர்க்கமே (ஸ்வர்கம்) அவர்களின் இலக்கு என்றும் கூறுகிறார். அவர்களின் போதனை, மறுபிறவி, இன்பம், அதிகாரம் தரும் விரிவான சடங்குகளை (கிரியை) மையமாகக் கொண்டது; இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது."
    },
    {
      "id": "2.44",
      "translation": "இன்பத்திலும் அதிகாரத்திலும் பற்றுக்கொண்டு, அந்த மலர்ச்சொற்களால் மனம் கவரப்பட்டவர்களிடம், உறுதியான நிச்சயபுத்தி சமாதியில் நிலைபெறுவதில்லை.",
      "explanation": "சொர்க்கம், இன்பம், அதிகாரம் ஆகியவற்றை வாக்களிக்கும் சடங்குகளின் அலங்காரச் சொற்களையே பின்பற்றுவோரைப் பற்றி முந்தைய ஸ்லோகங்களில் தொடங்கிய வாக்கியத்தை கிருஷ்ணர் இங்கே முடிக்கிறார். அந்த ஆசைகள் அவர்களுடைய மனத்தை இழுத்துச் செல்வதால், சமாதியில் நிலைக்கும் உறுதியான, ஒருமுகப்பட்ட புத்தி (வியவசாயாத்மிகா புத்தி) அவர்களிடம் உருவாவதில்லை. சில உரையாசிரியர்கள் இங்கே சமாதியை ஆத்மாவிலோ இறைவனிலோ நிலைத்த மனம் என்று கொள்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் அதை மனத்தின் பொதுவான உள் அமைதி என்று கொள்கிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "2.45",
      "translation": "வேதங்கள் மூன்று குணங்களுக்கு உட்பட்டவற்றையே பேசுகின்றன. அர்ஜுனா, நீ மூன்று குணங்களைக் கடந்தவனாக ஆகு; இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டவனாக, எப்போதும் சத்துவத்தில் நிலைத்தவனாக, பெறுவது காப்பது பற்றிய கவலை இல்லாதவனாக, ஆத்மாவில் நிலைபெற்றவனாக இரு.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் இன்பத்தையும் அதிகாரத்தையும் வாக்களிக்கும் அலங்கார வேத வாக்குகளில் பற்றுக் கொண்டவர்களை கிருஷ்ணர் கண்டித்தார். இங்கே அர்ஜுனனை குணங்களை (இயற்கையின் மூன்று பண்புகள்: சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்) கடக்கவும், இன்பம்–துன்பம் போன்ற இருமைகளை (த்வந்த்வம்) கடக்கவும், பெறுவதும் காப்பதும் பற்றிய கவலையை (யோகக்ஷேமம்) கடக்கவும் சொல்கிறார். வேதத்தின் சடங்குப் பகுதியையே இது விமர்சிக்கிறது என்று சில உரையாசிரியர்களும், அதை உலகப் பயனுக்காகப் பயன்படுத்துவோரின் பார்வையை மட்டுமே விமர்சிக்கிறது என்று மற்றவர்களும் விளக்குகிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "2.46",
      "translation": "எல்லாப் பக்கமும் நீர் பெருக்கெடுத்து நிறைந்திருக்கும்போது ஒரு சிறு கிணற்றால் கிடைக்கும் பயன் எவ்வளவோ, உண்மையை அறிந்த பிராமணனுக்கு எல்லா வேதங்களாலும் கிடைக்கும் பயனும் அவ்வளவே.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் வேதங்கள் பேசும் மூன்று குணங்களைக் கடந்து உயரும்படி கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குக் கூறினார்; இங்கே அதைத் தொடர்ந்து ஓர் உவமை தருகிறார். எங்கும் நீர் நிறைந்திருக்கும்போது சிறு கிணறோ குளமோ தரும் பயன் குறைவே. அதுபோல உண்மையை அறிந்த பிராமணனுக்கு வேதங்களின் சடங்குப் பகுதிகள் தரும் பயன் வரம்புடையதே. சிலர் இதை ஆத்ம ஞானம் சடங்குகளைக் கடந்தது என்றும், வேறு சிலர் வேதங்கள் அந்த ஞானத்திலேயே நிறைவு பெறுகின்றன என்றும் விளக்குகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.47",
      "translation": "செயலில் மட்டுமே உனக்கு உரிமை உண்டு; அதன் பலன்களில் ஒருபோதும் இல்லை. செயலின் பலனே உன் நோக்கமாக இருக்க வேண்டாம்; செயலற்றிருப்பதிலும் உனக்குப் பற்று இருக்க வேண்டாம்.",
      "explanation": "போரிடத் தயங்கும் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் அறிவுரை கூறுகிறார்: பலன்கள் பல காரணிகளைச் சார்ந்தவை, நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை; எனவே கடமையைச் (கர்மம், செயல்) செய்வதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். சுகத்தின் மீதான பற்றாலோ அச்சத்தாலோ செயலின்மைக்குள் (அகர்மம்) விலகிவிடவும் கூடாது என்றும் எச்சரிக்கிறார். சிலர் இதைப் பற்றற்ற செயலின் (கர்ம யோகம்) அடிப்படையாகக் காண்கின்றனர்; வேறு சிலர் இது ஞானத்திற்கு மனதைத் தயாரிப்பதாக வலியுறுத்துகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.48",
      "translation": "யோகத்தில் நிலைபெற்று, தனஞ்சயா, பற்றை விட்டு, வெற்றி தோல்வியில் சமநிலையுடன் இருந்து உன் செயல்களைச் செய். மனச் சமநிலையே யோகம் எனப்படுகிறது.",
      "explanation": "தயங்கும் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தன் அறிவுரையைத் தொடர்கிறார்; யோகத்தில் நிலைத்து, செயலின் பலனில் உள்ள பற்றை (சங்கம்) விட்டுச் செயல்படச் சொல்கிறார். இங்கே யோகம் என்பது சமநிலை (சமத்துவம்) என்றே வரையறுக்கப்படுகிறது; செயல் வெற்றி பெற்றாலும் தோற்றாலும் மனம் சமமாக இருப்பதாகும். உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்: சிலர் இதை இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கும் ஒழுக்கமான செயல் என்றும், சிலர் ஆத்ம ஞானத்தில் நிலைத்த புத்தியின் உறுதி என்றும் காண்கின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.49",
      "translation": "தனஞ்சயனே, புத்தி யோகத்தை விட வெறும் செயல் மிகவும் தாழ்ந்தது. புத்தியிலேயே அடைக்கலம் தேடு; பலனை நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்படுபவர்கள் பரிதாபத்துக்குரியவர்கள்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் சமநிலையுடன் செயல்படச் சொன்னதன் தொடர்ச்சியாக கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு அறிவுரை கூறுகிறார். தெளிவான, உறுதியான புத்தியுடன் செயல்படும் புத்தி யோகத்தை விட, பலனை நாடிச் செய்யும் வெறும் செயல் மிகவும் தாழ்ந்தது; எனவே அர்ஜுனன் அந்தப் புத்தியில் அடைக்கலம் தேட வேண்டும். பலனால் தூண்டப்படுபவர்களை கிருபணர் என்கிறார்; இச்சொல்லுக்கு நேர்ப்பொருள் கஞ்சர் அல்லது பரிதாபத்துக்குரியவர் என்பதாகும். புத்தி யோகம் என்பது ஞானப் பயிற்சியா அல்லது பற்றற்ற செயலா என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்; ஆனால் பலனை நாடும் செயலுக்கு அது எதிரானது என்பதில் அனைவரும் ஒத்துப்போகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.50",
      "translation": "புத்தியில் உறுதியாக நிலைத்தவன் இந்த வாழ்விலேயே நல்ல செயல், தீய செயல் இரண்டையும் விட்டுவிடுகிறான். ஆகவே யோகத்தில் ஈடுபடு; யோகம் என்பது செயல்களில் திறமை.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குத் தொடர்ந்து அறிவுரை கூறுகிறார்; பலனுக்காக அல்லாமல் உறுதியான புத்தியுடன் செயல்படுவது (புத்தி யோகம்) என்ற முந்தைய ஸ்லோகத்தின் கருத்தையே இது தொடர்கிறது. இந்தச் சமநிலையுடன் செயல்படுபவன் நல்ல செயல் (சுகிருதம்), தீய செயல் (துஷ்கிருதம்) ஆகிய இரண்டின் பலன்களாலும் கட்டுப்படுவதில்லை. பின்னர் கிருஷ்ணர் யோகத்தைச் செயல்களில் திறமை (கர்மஸு கௌசலம்) என வரையறுக்கிறார். இத்திறமை என்பது பலனில் பற்றின்றிச் செயல்படுவதா, இறைவனுக்கு அர்ப்பணமாகச் செயல்படுவதா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    },
    {
      "id": "2.51",
      "translation": "ஞானத்தில் நிலைபெற்ற அறிவுடைய முனிவர்கள் செயலில் பிறக்கும் பலனைத் துறந்து, பிறவிப் பிணைப்பிலிருந்து விடுபட்டு, துன்பமற்ற நிலையை அடைகிறார்கள்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு சமநிலையான அறிவுடன் செயல்படுவதை (புத்தி யோகம்) தொடர்ந்து விளக்குகிறார். ஞானிகள் செயல் செய்கிறார்கள், ஆனால் அதன் பலனை (பலம்) துறப்பதால், அவர்களின் செயல்கள் பிறவிச் சுழற்சியில் (ஜன்மபந்தம்) அவர்களைக் கட்டுவதில்லை. அவர்கள் துன்பமோ நோயோ இல்லாத நிலையை (அனாமயம்) அடைகிறார்கள்; மரபுகள் இதை பொதுவாக விடுதலை (மோட்சம்) என்று புரிந்துகொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.52",
      "translation": "உன் புத்தி மயக்கத்தின் அடர்ந்த காட்டைக் கடக்கும்போது, இனிமேல் கேட்கவேண்டியவற்றிலும் ஏற்கெனவே கேட்டவற்றிலும் உனக்குப் பற்றின்மை ஏற்படும்.",
      "explanation": "செயலின் பலனில் பற்று வைக்காதவனின் தெளிந்த, நிலையான மனநிலையைப் பற்றி கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் பேசுகிறார். புத்தி, மோகம் என்ற மயக்கத்தைக் கடந்தவுடன், ஏற்கெனவே கேட்டவையோ இனி கேட்கப்போகும் போதனைகளோ எதுவானாலும் அவற்றில் அர்ஜுனனுக்கு ஆர்வம் அற்றுப்போகும் என்கிறார். சில உரையாசிரியர்கள் இதை வேத விதிகள், சடங்கு போதனைகளைச் சார்ந்திருப்பதிலிருந்து விடுதலை என்று விளக்குகின்றனர்; மற்றவர்கள் இதை முரண்பட்ட கருத்துகளின் இழுப்பிலிருந்து விலகுதல் என்று கொள்கின்றனர், கற்றலை நிராகரிப்பதாக அல்ல."
    },
    {
      "id": "2.53",
      "translation": "கேட்டவற்றால் குழம்பிய உன் புத்தி, சமாதியில் அசையாமல் உறுதியாக நிலைபெறும்போது, அப்போது நீ யோகத்தை அடைவாய்.",
      "explanation": "அர்ஜுனனின் குழப்பம் எப்படி நீங்கும் என்பதை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். “கேட்டவை” (ஶ்ருதி) என்பது அவன் கேள்விப்பட்ட பல உபதேசங்களும் சடங்கு விதிகளும் என்று பொதுவாகக் கொள்ளப்படுகிறது; சில உரையாசிரியர்கள் குறிப்பாக வேத நூல்கள் என்று பொருள் கொள்வர். அவனது புத்தி சமாதியில், அதாவது ஆழ்ந்த தியான ஒன்றிப்பில் அல்லது ஆத்மாவில் உறுதியான கவனத்தில், நிலைபெறும்போது அவன் யோகத்தை, இங்கே உள்ளார்ந்த ஒன்றிணைவும் சமநிலையும் என்ற பொருளில், அடைவான்."
    },
    {
      "id": "2.54",
      "translation": "கேசவா, ஞானம் நிலைபெற்று சமாதியில் நிற்பவனின் அடையாளம் என்ன? அந்த நிலைத்த புத்தியுடையவன் எப்படிப் பேசுவான், எப்படி அமர்வான், எப்படி நடப்பான்?",
      "explanation": "புத்தி சமாதியில் (ஆழ்ந்த தியான ஒன்றுதலில்) உறுதியாக நிற்கும்போது யோகத்தை அடைவாய் என்று கிருஷ்ணர் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறினார். இப்போது அர்ஜுனன், நிலைத்த ஞானம் உடையவனை (ஸ்திதப்பிரக்ஞன்) அவனுடைய பேச்சு, அமர்வு, நடத்தை ஆகியவற்றால் எப்படி அறிவது என்று கேட்கிறான். இந்தக் கேள்வியிலிருந்தே அத்தியாயத்தின் மீதியில் நிலைத்த ஞானியைப் பற்றிய கிருஷ்ணரின் நீண்ட விளக்கம் தொடங்குகிறது."
    },
    {
      "id": "2.55",
      "translation": "மனதில் எழும் அனைத்து ஆசைகளையும் ஒருவன் முற்றிலும் விட்டுவிட்டு, பார்த்தா, ஆத்மாவிலேயே ஆத்மாவினால் மனநிறைவு கொள்ளும்போது, அப்போது அவன் நிலைத்த ஞானம் உடையவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தில் அர்ஜுனன் கேட்ட, நிலைத்த ஞானி (ஸ்திதப்ரஜ்ஞன்) எப்படி அறியப்படுகிறான் என்ற கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் இங்கே பதில் கூறுகிறார். மனதில் எழும் அனைத்து ஆசைகளையும் (காமம்) விட்டவன், வெளிப்பொருட்களில் அல்ல, தனக்குள் உள்ள ஆத்மாவிலேயே மனநிறைவு காண்கிறான். ஆத்மாவைப் பற்றிய விளக்கம் மரபுகளில் வேறுபடுகிறது: அத்வைதம் அதை ஒருவனின் உண்மை இயல்பாகக் காண்கிறது; பக்தி மரபுகள் இறைவனுடனான உறவில் ஆனந்தம் காணும் ஜீவாத்மாவாகக் காண்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.56",
      "translation": "துன்பங்களில் மனம் கலங்காதவனும், இன்பங்களில் ஆசை இல்லாதவனும், பற்று, பயம், கோபம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டவனுமான முனி, நிலைத்த அறிவுடையவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.",
      "explanation": "நிலைத்த ஞானம் உடையவனைப் பற்றிய அர்ஜுனனின் கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து பதிலளிக்கிறார். இங்கே சிந்தனையுள்ள மனிதனான முனியை, துன்பத்திலும் இன்பத்திலும் சமநிலையுடன் இருப்பவனாகவும், பற்று (ராகம்), பயம், கோபம் (க்ரோதம்) ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டவனாகவும் விவரிக்கிறார். இது உள்ளார்ந்த நிலைத்தன்மையையே குறிக்கிறது, உணர்ச்சியற்ற தன்மையை அல்ல; வெளிச்சூழல்கள் மனதை ஆட்டிப்படைப்பதில்லை."
    },
    {
      "id": "2.57",
      "translation": "எங்கும் எதிலும் பற்றில்லாதவன், நல்லதோ கெட்டதோ எது வந்து சேர்ந்தாலும் மகிழ்வதுமில்லை, வெறுப்பதுமில்லை; அவனுடைய ஞானம் நிலைபெற்றுள்ளது.",
      "explanation": "நிலைத்த ஞானம் கொண்டவனைப் (ஸ்திதப்ரஜ்ஞன்) பற்றி அர்ஜுனன் 2.54-இல் கேட்ட கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்கம் கூறுகிறார். அத்தகையவன் பற்றிலிருந்தும் (ஸ்னேஹம், பாசத்தால் ஒட்டிக்கொள்ளுதல்) விடுபட்டவன்; இனிய, இன்னாத நிகழ்வுகளை ஒரே சமநிலையுடன் எதிர்கொண்டு, அவற்றைக் கொண்டாடுவதுமில்லை, வெறுப்பதுமில்லை. இங்கே ஞானம் (ப்ரஜ்ஞா) என்பது அசைக்க முடியாத, நிலைபெற்ற புரிதலைக் குறிக்கிறது."
    },
    {
      "id": "2.58",
      "translation": "ஆமை தன் உறுப்புகளை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் உள்ளிழுத்துக் கொள்வது போல, ஒருவன் தன் புலன்களைப் புலன்நுகர் பொருள்களிலிருந்து முழுமையாகப் பின்வாங்கிக் கொள்ளும்போது, அவனுடைய ஞானம் உறுதியாக நிலைபெற்றது.",
      "explanation": "ஸ்திதப்ரஜ்ஞன் பற்றிய அர்ஜுனனின் கேள்விக்குக் கிருஷ்ணர் இங்கே பதிலளிக்கிறார். ஆமை தன் உறுப்புகளை உள்ளிழுப்பது போல, அத்தகையவன் தன் புலன்களை (இந்திரியங்களை) விரும்பும்போது புலன்நுகர் பொருள்களிலிருந்து திரும்பப் பெற முடியும். புலன்கள் இவ்வாறு உள்ளார்ந்த கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்போது ஞானம் (பிரஜ்ஞா) உறுதியாக நிலைக்கிறது. இது வெளிப்புறக் கட்டுப்பாடா, ஆசையிலிருந்து உள்ளார்ந்து விலகுவதா என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்; ஆனால் இது வெறும் அடக்குதல் அன்றி, தேர்ச்சி என்பதில் அனைவரும் ஒத்துப்போகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.59",
      "translation": "புலன்நுகர்ச்சிப் பொருட்களிலிருந்து விலகியிருக்கும் உடல்தாங்கியவனிடமிருந்து அந்தப் பொருட்கள் விலகிவிடுகின்றன; ஆனால் அவற்றின் மீதான சுவை நாட்டம் மட்டும் எஞ்சி நிற்கிறது. உயர்ந்த ஒன்றைக் கண்டவனுக்கு அந்தச் சுவையும் மறைந்துவிடுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் உறுதியான ஞானம் கொண்டவனை (ஸ்திதப்ரஜ்ஞன்) அர்ஜுனனுக்கு விவரிக்கிறார். புலன்பொருட்களை (விஷயம்) விட்டு விலகியிருப்பது மட்டும் போதாது; ஏனெனில் உள்ளிருக்கும் ஆசை, அதாவது சுவை (ரஸம்), எஞ்சியிருக்கும். உயர்ந்த ஒன்றை (பரம்) நேரடியாக உணர்வதே அந்த ஆசையையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவரும். “உயர்ந்தது” என்பதை அத்வைதம் ஆத்மா அல்லது பிரம்மன் என்றும், பக்திமரபுகள் இறைவன் என்றும் கொள்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.60",
      "translation": "குந்தியின் மகனே, முயன்றுகொண்டே இருக்கும் விவேகமுள்ள மனிதனுடைய மனதையும் கொந்தளிக்கும் புலன்கள் வலிந்து இழுத்துச் சென்றுவிடுகின்றன.",
      "explanation": "நிலையான ஞானமுள்ளவனைப் பற்றி கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்கும்போது, புலனடக்கம் எளிதல்ல என்று இங்கே எச்சரிக்கிறார். உண்மையாக முயலும் விவேகமுள்ள (விபஸ்சித்) மனிதனுடைய மனதையும், கலக்கம் தரும் புலன்கள் (இந்திரியங்கள்) இழுத்துச் சென்றுவிட முடியும். இதற்கான தீர்வு, புலன்களை அடக்கி கிருஷ்ணரிடம் பக்தி கொள்வதே என்று அடுத்த ஸ்லோகம் கூறுகிறது."
    },
    {
      "id": "2.61",
      "translation": "அவற்றையெல்லாம் அடக்கி, என்னையே மேலான இலக்காகக் கொண்டு, யோகத்தில் நிலைத்து அமர வேண்டும். யாருடைய புலன்கள் அவனது கட்டுப்பாட்டில் உள்ளனவோ, அவனுடைய ஞானம் உறுதியாக நிலைபெற்றிருக்கும்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் நிலையான ஞானம் உடையவனைப் பற்றி அர்ஜுனனுக்குத் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். அடங்காத புலன்கள் முயற்சி செய்பவனின் மனத்தையும் இழுத்துச் செல்லும் என்று எச்சரித்த பிறகு, அவற்றை அடக்கி (சம்யமம்), யோகத்தில் நிலைத்து, தம்மையே மேலான இலக்காகக் கொள்வதே தீர்வு என்கிறார். “என்னை” என்பதை சிலர் தனிப்பெருங்கடவுளான கிருஷ்ணர்மீது பக்தி என்றும், வேறு சிலர் கிருஷ்ணரின் இயல்பான ஆத்மா அல்லது பரம்பொருள் என்றும் விளக்குகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.62",
      "translation": "புலன் பொருள்களையே எண்ணிக்கொண்டிருப்பவனுக்கு அவற்றின் மீது பற்று உண்டாகிறது. பற்றிலிருந்து ஆசை பிறக்கிறது; ஆசையிலிருந்து கோபம் எழுகிறது.",
      "explanation": "உறுதியான ஞானமுடையவன் புலன்களை அடக்கி வைத்திருப்பான் என்று கிருஷ்ணர் இப்போதுதான் விளக்கினார். இங்கே மனம் அந்த உறுதியிலிருந்து எப்படி நழுவுகிறது என்பதைக் கூறுகிறார். புலன் பொருள்களைப் பற்றியே இடைவிடாது எண்ணுவது பற்றை (சங்கம்) உண்டாக்குகிறது; பின் ஆசையாக (காமம்) மாறுகிறது; ஆசை தடைபடும்போது கோபம் (க்ரோதம்) எழுகிறது என்று பொதுவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது."
    },
    {
      "id": "2.63",
      "translation": "கோபத்திலிருந்து மயக்கம் உண்டாகிறது; மயக்கத்திலிருந்து நினைவு தடுமாறுகிறது; நினைவு தடுமாறுவதால் பகுத்தறிவு அழிகிறது; பகுத்தறிவு அழிவதால் மனிதன் முற்றிலும் அழிந்துபோகிறான்.",
      "explanation": "புலன் பொருள்களையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் மனம் எப்படிக் கீழிறங்குகிறது என்பதை அர்ஜுனனுக்குக் கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்குகிறார்: ஆசை கோபத்துக்கு வழிவகுக்கிறது, கோபம் அடுத்தடுத்த வீழ்ச்சிக்கு இட்டுச் செல்கிறது. கோபம் தெளிந்த தீர்ப்பை மறைக்கிறது (சம்மோஹம்); அதனால் ஒருவன் தன் மதிப்புகளையும் கற்ற பாடங்களையும் மறக்கிறான் (ஸ்மிருதி), பிறகு சரி தவறைப் பிரித்தறியும் ஆற்றலை இழக்கிறான் (புத்தி). கடைசிச் சொல்லான பிரணஷ்யதி என்பது பொதுவாக முழு அழிவு என்று பொருள்படுத்தப்படுகிறது; அது ஆன்மிக வீழ்ச்சியா அல்லது வாழ்வின் உண்மையான நோக்கத்தை இழப்பதா என்பதில் உரையாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு."
    },
    {
      "id": "2.64",
      "translation": "ஆனால் விருப்பும் வெறுப்பும் நீங்கிய, தன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள புலன்களுடன் புலன்பொருட்களிடையே இயங்குபவன், தன்னடக்கம் உடைய மனத்தினன், தெளிவையும் அமைதியையும் அடைகிறான்.",
      "explanation": "புலன்பொருட்களையே எண்ணிக்கொண்டிருப்பது அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் என்று கிருஷ்ணர் கூறிய பின், இங்கே அதற்கு எதிரான நிலையை விளக்குகிறார். புலன்கள் விருப்பு (ராகம்), வெறுப்பு (த்வேஷம்) ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, ஆன்மாவின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தால், புலன்பொருட்களிடையே வாழ்ந்தாலும் தீங்கு நேராது. அதன் பலன் தெளிந்த, நிலையான மன அமைதி (பிரசாதம்). இங்கே “ஆத்மா” என்பது கட்டுப்பாடுடைய மனத்தையா அல்லது உள்ளார்ந்த ஆன்மாவையா குறிக்கிறது என்பதில் உரையாசிரியர்கள் சற்று வேறுபடுகின்றனர்; ஆனால் உலகைத் தவிர்ப்பதல்ல, உள்ளார்ந்த ஒழுக்கமே முக்கியம் என்பதில் அனைவரும் ஒத்துப்போகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.65",
      "translation": "உள்ளத் தெளிவு உண்டானால் ஒருவனுடைய எல்லாத் துன்பங்களும் ஒழிந்துவிடுகின்றன. தெளிந்த மனம் கொண்டவனின் புத்தி விரைவிலேயே உறுதியாக நிலைபெறுகிறது.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் நிலைத்த ஞானம் கொண்டவனின் இயல்பைத் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். புலன்களை வசப்படுத்துவது உள்ளத் தெளிவை (பிரசாதம்) தரும் என்று முன்பு கூறியவர், இந்தத் தெளிவு எல்லாத் துன்பத்தையும் (துக்கம்) போக்கி, பகுத்தறியும் திறனாகிய புத்தியை விரைவில் நிலைபெறச் செய்கிறது என்கிறார். இந்தத் தெளிவு முக்கியமாக ஒழுக்கமான செயல், பக்தி ஆகியவற்றின் பயனா, அல்லது ஆத்ம ஞானத்தின் பயனா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; இந்த ஸ்லோகம் அதை முடிவு செய்யவில்லை."
    },
    {
      "id": "2.66",
      "translation": "கட்டுப்பாடற்றவனுக்கு உறுதியான ஞானம் இல்லை; கட்டுப்பாடற்றவனுக்கு ஆழ்ந்த தியானமும் இல்லை. தியானம் இல்லாதவனுக்கு அமைதி இல்லை; அமைதியற்றவனுக்கு மகிழ்ச்சி எப்படி வரும்?",
      "explanation": "புலன்களை அடக்குவது ஏன் முக்கியம் என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். யோகத்தில் இணையாதவன் (அயுக்தன்), அதாவது கட்டுப்பாடும் ஆத்மாவில் நிலைப்பும் இல்லாதவன், உறுதியான புத்தியையும் தொடர்ந்த பாவனையையும் இழக்கிறான். அவை இல்லாவிட்டால் சாந்தி இல்லை; சாந்தி இல்லாவிட்டால் சுகமும் இல்லை. பாவனைக்கு ஆத்மத் தியானம் என்றும், உறுதியான பக்தி அல்லது உள்ளத் தீர்மானம் என்றும் உரையாசிரியர்கள் வேறுபட்டுப் பொருள் கூறுகிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "2.67",
      "translation": "அலைந்து திரியும் புலன்களின் பின்னால் மனம் செல்லும்போது, காற்று நீரில் படகை இழுத்துச் செல்வது போல, அது ஒருவனின் விவேகத்தை இழுத்துச் சென்றுவிடுகிறது.",
      "explanation": "ஒழுக்கமற்றவனுக்கு ஏன் அமைதி கிடைப்பதில்லை என்பதைக் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். புலன்கள் தம் விஷயங்களில் அலையும்போது மனம் அவற்றைப் பின்தொடர்ந்தால், வலிய காற்று படகை வழிதவறச் செய்வது போல விவேகம் (பிரஜ்ஞை) அடித்துச் செல்லப்படுகிறது. இந்த உவமை அடுத்த ஸ்லோகத்துக்கு இட்டுச் செல்கிறது; அங்கே புலன்களை அடக்குவதால் நிலையான ஞானம் உண்டாகிறது என்று கூறப்படுகிறது."
    },
    {
      "id": "2.68",
      "translation": "ஆகையால், பெருந்தோள்களை உடையவனே, யாருடைய புலன்கள் அவற்றின் விஷயங்களிலிருந்து எல்லா வகையிலும் அடக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அவனுடைய ஞானம் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.",
      "explanation": "முந்தைய ஸ்லோகத்தின் கருத்தை முடித்து, கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் பேசுகிறார்: அலையும் புலன்களைப் பின்தொடரும் மனம், காற்றில் அலைக்கழிக்கப்படும் படகைப் போல, விவேகத்தை இழக்கிறது. புலன்களை (இந்திரியங்களை) அவற்றின் விஷயங்களிலிருந்து எல்லா வகையிலும் அடக்கியவனுக்கு ஞானம் (பிரக்ஞை) உறுதியாக நிலைக்கும் என்று இங்கே கூறுகிறார். இந்த அடக்கம் முயற்சியுடன் கூடிய கட்டுப்பாடா, அல்லது உள்ளுணர்வோடு இயல்பாக வரும் விலகலா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஆனால் உறுதியான ஞானமே அதன் பலன் என்பதை இரண்டும் ஏற்கின்றன."
    },
    {
      "id": "2.69",
      "translation": "எல்லா உயிர்களுக்கும் எது இரவோ, அதில் தன்னை அடக்கியவன் விழித்திருக்கிறான். எல்லா உயிர்களும் எதில் விழித்திருக்கின்றனவோ, அது உண்மையைக் காணும் முனிவருக்கு இரவாகும்.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு நிலையான ஞானம் கொண்டவனை (ஸ்திதப்ரஜ்ஞன்) விவரிக்கிறார். “இரவு” என்பது பெரும்பாலானோர் கவனிக்காததைக் குறிக்கும் உவமை: தன்னை அடக்கியவன் (சம்யமீ) மற்றவர்கள் காணாத ஆத்மாவின் உண்மைக்கு விழித்திருக்கிறான்; மற்றவர்கள் விழிப்புடன் ஈடுபடும் புலனின்பங்களையும் உலகத் தேடல்களையும் முனிவர் ஒரு வகைத் தூக்கமாகவே காண்கிறார். இந்த இரு நிலைகளையும் பாரம்பரிய உரையாசிரியர்கள் பொதுவாக ஆத்ம ஞானம், உலக வாழ்வு என்று விளக்குகின்றனர்; முனிவரின் விழிப்புணர்வை விவரிப்பதில் அவர்களிடையே சிறு வேறுபாடுகள் உண்டு."
    },
    {
      "id": "2.70",
      "translation": "எப்போதும் நிரப்பப்பட்டுக்கொண்டிருந்தும் தன் இடத்தில் அசையாமல் நிலைத்திருக்கும் கடலுக்குள் நீர் புகுவதைப் போல, எல்லா ஆசைகளும் எவனுக்குள் புகுந்தும் அவன் நிலைத்திருக்கிறானோ, அவன் அமைதியை அடைகிறான்; ஆசைகளை நாடுபவன் அடைவதில்லை.",
      "explanation": "கிருஷ்ணர் நிலையான ஞானம் கொண்டவனை விவரிப்பதைத் தொடர்கிறார். ஆறுகள் பாய்ந்தாலும் கடல் கலங்காதது போல, எழும் ஆசைகள் (காமம்) நிலைத்த மனிதனை அசைப்பதில்லை; அதனால் அவன் அமைதியை (சாந்தி) அடைகிறான். ஆசைகளைத் தொடர்ந்து துரத்துபவன் அதை அடைவதில்லை. சில உரையாசிரியர்கள் ஆசைகள் எந்த எதிர்வினையும் இன்றி உள்வாங்கப்படுகின்றன என்றும், மற்றவர்கள் அவை புலன் தொடர்பால் மட்டுமே எழுந்து ஒருபோதும் பற்றிக்கொள்வதில்லை என்றும் விளக்குகிறார்கள்."
    },
    {
      "id": "2.71",
      "translation": "எல்லா ஆசைகளையும் விட்டு, ஏக்கமின்றி, “என்னுடையது” என்ற உணர்வின்றி, அகங்காரமின்றி நடமாடும் மனிதன் அமைதியை அடைகிறான்.",
      "explanation": "நிலைத்த அறிவுடையவன் (ஸ்திதப்ரஜ்ஞன்) பற்றிய விளக்கத்தை அர்ஜுனனுக்குக் கிருஷ்ணர் இங்கே நிறைவு செய்கிறார். ஆசைகளைத் துரத்துபவன் அமைதி காண மாட்டான் என்று சொன்ன பின், இப்போது அதன் எதிரானதைக் கூறுகிறார்: ஏக்கம் (ஸ்ப்ருஹா), “என்னுடையது” என்ற உடைமை உணர்வு (மமகாரம்), அகங்காரம் ஆகியவற்றை விடுவதிலேயே அமைதி வருகிறது. இது வெளிப்படையான துறவா, அல்லது செயலில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதே உள்ளார்ந்த விடுதலையா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஆனால் உள்ளார்ந்த விடுதலையே அதன் மையம் என்பதில் அனைவரும் ஒப்புகின்றனர்."
    },
    {
      "id": "2.72",
      "translation": "பார்த்தனே, இதுவே பிரம்ம நிலை. இதை அடைந்தவன் மயங்குவதில்லை. மரண வேளையிலும் இதில் நிலைத்திருப்பவன் பிரம்ம நிர்வாணத்தை அடைகிறான்.",
      "explanation": "இரண்டாம் அத்தியாயத்தின் முடிவில், ஆசை, உடைமை உணர்வு, அகங்காரம் இல்லாத நிலைத்த அறிவுடையவனைப் (ஸ்திதப்ரஜ்ஞன்) பற்றிய விளக்கத்தைக் கிருஷ்ணர் சுருக்கமாக முடிக்கிறார். இதுவே “பிரம்ம நிலை” (ப்ராஹ்மீ ஸ்திதி), அதாவது பரம உண்மையான பிரம்மத்தில் நிலைபெற்ற வாழ்க்கை. இதை அடைந்தவனுக்கு மயக்கம் (மோகம்) வருவதில்லை; வாழ்வின் கடைசி நேரத்திலாவது இதில் நிலைத்தவன் பிரம்ம நிர்வாணத்தை, அதாவது பிரம்மத்தில் கலந்து அமைதியாக நிலைத்தலை, அடைகிறான். இது உருவமற்ற பரம்பொருளுடன் ஒன்றுதலா, அல்லது இறைவனிடம் பக்தியுடன் பெறும் விடுதலையா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன."
    }
  ]
}