Bhagavad Gita

Chapitres

↑ ↓ naviguer ← → changer de colonne F favori U lu/non lu L écouter

Chapitre 10
1 भूय एव महाबाहो श्रृणु मे परमं वचः bhūya eva mahābāho śrṛṇu me paramaṃ vacaḥ 2 न मे विदुः सुरगणाः प्रभवं न महर्षयः na me viduḥ suragaṇāḥ prabhavaṃ na maharṣayaḥ 3 यो मामजमनादिं च वेत्ति लोकमहेश्वरम् yo māmajamanādiṃ ca vetti lokamaheśvaram 4 बुद्धिर्ज्ञानमसंमोहः क्षमा सत्यं दमः शमः buddhirjñānamasaṃmohaḥ kṣamā satyaṃ damaḥ śamaḥ 5 अहिंसा समता तुष्टिस्तपो दानं यशोऽयशः ahiṃsā samatā tuṣṭistapo dānaṃ yaśo'yaśaḥ 6 महर्षयः सप्त पूर्वे चत्वारो मनवस्तथा maharṣayaḥ sapta pūrve catvāro manavastathā 7 एतां विभूतिं योगं च मम यो वेत्ति तत्त्वतः etāṃ vibhūtiṃ yogaṃ ca mama yo vetti tattvataḥ 8 अहं सर्वस्य प्रभवो मत्तः सर्वं प्रवर्तते ahaṃ sarvasya prabhavo mattaḥ sarvaṃ pravartate 9 मच्चित्ता मद्गतप्राणा बोधयन्तः परस्परम् maccittā madgataprāṇā bodhayantaḥ parasparam 10 तेषां सततयुक्तानां भजतां प्रीतिपूर्वकम् teṣāṃ satatayuktānāṃ bhajatāṃ prītipūrvakam 11 तेषामेवानुकम्पार्थमहमज्ञानजं तमः teṣāmevānukampārthamahamajñānajaṃ tamaḥ 12 परं ब्रह्म परं धाम पवित्रं परमं भवान् paraṃ brahma paraṃ dhāma pavitraṃ paramaṃ bhavān 13 आहुस्त्वामृषयः सर्वे देवर्षिर्नारदस्तथा āhustvāmṛṣayaḥ sarve devarṣirnāradastathā 14 सर्वमेतदृतं मन्ये यन्मां वदसि केशव sarvametadṛtaṃ manye yanmāṃ vadasi keśava 15 स्वयमेवात्मनाऽत्मानं वेत्थ त्वं पुरुषोत्तम svayamevātmanā'tmānaṃ vettha tvaṃ puruṣottama 16 वक्तुमर्हस्यशेषेण दिव्या ह्यात्मविभूतयः vaktumarhasyaśeṣeṇa divyā hyātmavibhūtayaḥ 17 कथं विद्यामहं योगिंस्त्वां सदा परिचिन्तयन् kathaṃ vidyāmahaṃ yogiṃstvāṃ sadā paricintayan 18 विस्तरेणात्मनो योगं विभूतिं च जनार्दन vistareṇātmano yogaṃ vibhūtiṃ ca janārdana 19 हन्त ते कथयिष्यामि दिव्या ह्यात्मविभूतयः hanta te kathayiṣyāmi divyā hyātmavibhūtayaḥ 20 अहमात्मा गुडाकेश सर्वभूताशयस्थितः ahamātmā guḍākeśa sarvabhūtāśayasthitaḥ 21 आदित्यानामहं विष्णुर्ज्योतिषां रविरंशुमान् ādityānāmahaṃ viṣṇurjyotiṣāṃ raviraṃśumān 22 वेदानां सामवेदोऽस्मि देवानामस्मि वासवः vedānāṃ sāmavedo'smi devānāmasmi vāsavaḥ 23 रुद्राणां शङ्करश्चास्मि वित्तेशो यक्षरक्षसाम् rudrāṇāṃ śaṅkaraścāsmi vitteśo yakṣarakṣasām 24 पुरोधसां च मुख्यं मां विद्धि पार्थ बृहस्पतिम् purodhasāṃ ca mukhyaṃ māṃ viddhi pārtha bṛhaspatim 25 महर्षीणां भृगुरहं गिरामस्म्येकमक्षरम् maharṣīṇāṃ bhṛgurahaṃ girāmasmyekamakṣaram 26 अश्वत्थः सर्ववृक्षाणां देवर्षीणां च नारदः aśvatthaḥ sarvavṛkṣāṇāṃ devarṣīṇāṃ ca nāradaḥ 27 उच्चैःश्रवसमश्वानां विद्धि माममृतोद्भवम् uccaiḥśravasamaśvānāṃ viddhi māmamṛtodbhavam 28 आयुधानामहं वज्रं धेनूनामस्मि कामधुक् āyudhānāmahaṃ vajraṃ dhenūnāmasmi kāmadhuk 29 अनन्तश्चास्मि नागानां वरुणो यादसामहम् anantaścāsmi nāgānāṃ varuṇo yādasāmaham 30 प्रह्लादश्चास्मि दैत्यानां कालः कलयतामहम् prahlādaścāsmi daityānāṃ kālaḥ kalayatāmaham 31 पवनः पवतामस्मि रामः शस्त्रभृतामहम् pavanaḥ pavatāmasmi rāmaḥ śastrabhṛtāmaham 32 सर्गाणामादिरन्तश्च मध्यं चैवाहमर्जुन sargāṇāmādirantaśca madhyaṃ caivāhamarjuna 33 अक्षराणामकारोऽस्मि द्वन्द्वः सामासिकस्य च akṣarāṇāmakāro'smi dvandvaḥ sāmāsikasya ca 34 मृत्युः सर्वहरश्चाहमुद्भवश्च भविष्यताम् mṛtyuḥ sarvaharaścāhamudbhavaśca bhaviṣyatām 35 बृहत्साम तथा साम्नां गायत्री छन्दसामहम् bṛhatsāma tathā sāmnāṃ gāyatrī chandasāmaham 36 द्यूतं छलयतामस्मि तेजस्तेजस्विनामहम् dyūtaṃ chalayatāmasmi tejastejasvināmaham 37 वृष्णीनां वासुदेवोऽस्मि पाण्डवानां धनंजयः vṛṣṇīnāṃ vāsudevo'smi pāṇḍavānāṃ dhanaṃjayaḥ 38 दण्डो दमयतामस्मि नीतिरस्मि जिगीषताम् daṇḍo damayatāmasmi nītirasmi jigīṣatām 39 यच्चापि सर्वभूतानां बीजं तदहमर्जुन yaccāpi sarvabhūtānāṃ bījaṃ tadahamarjuna 40 नान्तोऽस्ति मम दिव्यानां विभूतीनां परंतप nānto'sti mama divyānāṃ vibhūtīnāṃ paraṃtapa 41 यद्यद्विभूतिमत्सत्त्वं श्रीमदूर्जितमेव वा yadyadvibhūtimatsattvaṃ śrīmadūrjitameva vā 42 अथवा बहुनैतेन किं ज्ञातेन तवार्जुन athavā bahunaitena kiṃ jñātena tavārjuna

Chapitre 10, verset 2

Krishna

न मे विदुः सुरगणाः प्रभवं न महर्षयः ।अहमादिर्हि देवानां महर्षीणां च सर्वशः ॥

na me viduḥ suragaṇāḥ prabhavaṃ na maharṣayaḥ |ahamādirhi devānāṃ maharṣīṇāṃ ca sarvaśaḥ ||

Ni les cohortes des dieux ni les grands sages ne connaissent mon origine, car je suis, de toutes les manières, la source des dieux et des grands sages.

Explication

Krishna poursuit son discours à Arjuna sur sa nature suprême. Il dit que ni les dieux (deva) ni les grands sages (maharṣi) ne peuvent connaître pleinement son origine (prabhava), car il est la source dont ils proviennent eux-mêmes. Les traditions diffèrent par l'accent : les lectures dévotionnelles insistent sur Krishna comme Être suprême personnel, tandis que les lectures non dualistes voient en lui la Réalité unique derrière tous les êtres.