Bhagavad Gita

Chapters

↑ ↓ move ← → switch column F favorite U read/unread L listen

Chapter 5
1 संन्यासं कर्मणां कृष्ण पुनर्योगं च शंससि saṃnyāsaṃ karmaṇāṃ kṛṣṇa punaryogaṃ ca śaṃsasi 2 संन्यासः कर्मयोगश्च निःश्रेयसकरावुभौ saṃnyāsaḥ karmayogaśca niḥśreyasakarāvubhau 3 ज्ञेयः स नित्यसंन्यासी यो न द्वेष्टि न काङ्क्षति jñeyaḥ sa nityasaṃnyāsī yo na dveṣṭi na kāṅkṣati 4 सांख्ययोगौ पृथग्बालाः प्रवदन्ति न पण्डिताः sāṃkhyayogau pṛthagbālāḥ pravadanti na paṇḍitāḥ 5 यत्सांख्यैः प्राप्यते स्थानं तद्योगैरपि गम्यते yatsāṃkhyaiḥ prāpyate sthānaṃ tadyogairapi gamyate 6 संन्यासस्तु महाबाहो दुःखमाप्तुमयोगतः saṃnyāsastu mahābāho duḥkhamāptumayogataḥ 7 योगयुक्तो विशुद्धात्मा विजितात्मा जितेन्द्रियः yogayukto viśuddhātmā vijitātmā jitendriyaḥ 8 नैव किंचित्करोमीति युक्तो मन्येत तत्त्ववित् naiva kiṃcitkaromīti yukto manyeta tattvavit 9 प्रलपन्विसृजन्गृह्णन्नुन्मिषन्निमिषन्नपि pralapanvisṛjangṛhṇannunmiṣannimiṣannapi 10 ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः brahmaṇyādhāya karmāṇi saṅgaṃ tyaktvā karoti yaḥ 11 कायेन मनसा बुद्ध्या केवलैरिन्द्रियैरपि kāyena manasā buddhyā kevalairindriyairapi 12 युक्तः कर्मफलं त्यक्त्वा शान्तिमाप्नोति नैष्ठिकीम् yuktaḥ karmaphalaṃ tyaktvā śāntimāpnoti naiṣṭhikīm 13 सर्वकर्माणि मनसा संन्यस्यास्ते सुखं वशी sarvakarmāṇi manasā saṃnyasyāste sukhaṃ vaśī 14 न कर्तृत्वं न कर्माणि लोकस्य सृजति प्रभुः na kartṛtvaṃ na karmāṇi lokasya sṛjati prabhuḥ 15 नादत्ते कस्यचित्पापं न चैव सुकृतं विभुः nādatte kasyacitpāpaṃ na caiva sukṛtaṃ vibhuḥ 16 ज्ञानेन तु तदज्ञानं येषां नाशितमात्मनः jñānena tu tadajñānaṃ yeṣāṃ nāśitamātmanaḥ 17 तद्बुद्धयस्तदात्मानस्तन्निष्ठास्तत्परायणाः tadbuddhayastadātmānastanniṣṭhāstatparāyaṇāḥ 18 विद्याविनयसंपन्ने ब्राह्मणे गवि हस्तिनि vidyāvinayasaṃpanne brāhmaṇe gavi hastini 19 इहैव तैर्जितः सर्गो येषां साम्ये स्थितं मनः ihaiva tairjitaḥ sargo yeṣāṃ sāmye sthitaṃ manaḥ 20 न प्रहृष्येत्प्रियं प्राप्य नोद्विजेत्प्राप्य चाप्रियम् na prahṛṣyetpriyaṃ prāpya nodvijetprāpya cāpriyam 21 बाह्यस्पर्शेष्वसक्तात्मा विन्दत्यात्मनि यत्सुखम् bāhyasparśeṣvasaktātmā vindatyātmani yatsukham 22 ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते ye hi saṃsparśajā bhogā duḥkhayonaya eva te 23 शक्नोतीहैव यः सोढुं प्राक्शरीरविमोक्षणात् śaknotīhaiva yaḥ soḍhuṃ prākśarīravimokṣaṇāt 24 योऽन्तःसुखोऽन्तरारामस्तथान्तर्ज्योतिरेव यः yo'ntaḥsukho'ntarārāmastathāntarjyotireva yaḥ 25 लभन्ते ब्रह्मनिर्वाणमृषयः क्षीणकल्मषाः labhante brahmanirvāṇamṛṣayaḥ kṣīṇakalmaṣāḥ 26 कामक्रोधवियुक्तानां यतीनां यतचेतसाम् kāmakrodhaviyuktānāṃ yatīnāṃ yatacetasām 27 स्पर्शान्कृत्वा बहिर्बाह्यांश्चक्षुश्चैवान्तरे भ्रुवोः sparśānkṛtvā bahirbāhyāṃścakṣuścaivāntare bhruvoḥ 28 यतेन्द्रियमनोबुद्धिर्मुनिर्मोक्षपरायणः yatendriyamanobuddhirmunirmokṣaparāyaṇaḥ 29 भोक्तारं यज्ञतपसां सर्वलोकमहेश्वरम् bhoktāraṃ yajñatapasāṃ sarvalokamaheśvaram

Chapter 5, verse 4

Krishna

सांख्ययोगौ पृथग्बालाः प्रवदन्ति न पण्डिताः ।एकमप्यास्थितः सम्यगुभयोर्विन्दते फलम् ॥

sāṃkhyayogau pṛthagbālāḥ pravadanti na paṇḍitāḥ |ekamapyāsthitaḥ samyagubhayorvindate phalam ||

It is the immature, not the wise, who speak of sankhya and yoga as separate. Someone who is truly established in even one of them gains the fruit of both.

Explanation

Krishna is answering Arjuna's question about whether renouncing action or practicing selfless action is better. Here sankhya (sāṅkhya) means the path of knowledge and renunciation, and yoga means the discipline of acting without attachment. He says only the immature see them as rivals, because properly followed, either path leads to the same fruit, liberation. Traditions differ on how far the two are really the same, but all read this verse as rejecting a strict opposition between them.