நீயே பரம பிரம்மன், நீயே பரம தாமம், நீயே மேலான தூய்மையாக்குபவன்; நீ நித்தியமான, தெய்வீகமான புருஷன், ஆதிதேவன், பிறப்பற்றவன், எங்கும் நிறைந்தவன்…
விளக்கம்
தன் மகிமையைப் பற்றிய கிருஷ்ணரின் உபதேசத்துக்குப் பதில் அளிக்கும் வகையில், அர்ஜுனன் இங்கே கிருஷ்ணர் யார் என்பதை உறுதிப்படுத்தத் தொடங்குகிறான். அவரைப் பரம பிரம்மன் (இறுதி உண்மை), பரம தாமம் (மேலான இருப்பிடம்), மேலான தூய்மைப்படுத்துபவர் (பவித்ரம்) என்கிறான். இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது; அங்கே முனிவர்களும் இதையே கூறுவதாக அர்ஜுனன் சேர்க்கிறான். இங்கே “பிரம்மன்” என்பது உருவமற்ற முழுமுதலையா, அல்லது தனிப்பட்ட பரம்பொருளான கிருஷ்ணரையா குறிக்கிறது என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஏனெனில் இந்த ஸ்லோகம் அவரைப் பிரம்மன் என்றும் புருஷன் என்றும் அழைக்கிறது.