मच्चित्ता मद्गतप्राणा बोधयन्तः परस्परम् ।कथयन्तश्च मां नित्यं तुष्यन्ति च रमन्ति च ॥
maccittā madgataprāṇā bodhayantaḥ parasparam |kathayantaśca māṃ nityaṃ tuṣyanti ca ramanti ca ||
என்னிடமே மனத்தை நிறுத்தி, உயிரை எனக்கே அர்ப்பணித்து, ஒருவருக்கொருவர் தெளிவை ஊட்டி, எப்போதும் என்னைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டு, அவர்கள் நிறைவடைகிறார்கள், மகிழ்கிறார்கள்.
விளக்கம்
தாமே அனைத்தின் மூலம் என்று அறிந்து தம்மை வழிபடும் ஞானிகளைப் பற்றி கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து கூறுகிறார். அவர்களின் சித்தமும் (மனம்) பிராணனும் (உயிர்மூச்சு) அவரிடமே திரும்பியுள்ளன; ஒருவருக்கொருவர் அறிவைப் பகிர்ந்து அவரைப் பற்றிப் பேசுவதிலேயே அவர்கள் நிறைவு காண்கிறார்கள். “உயிர்மூச்சு அவரிடம் சென்றது” என்பதை, உயிர் அவரிடமே நிலைத்திருக்கிறது என்றும், வாழ்க்கை முழுவதும் அவருக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்றும் உரையாசிரியர்கள் விளக்குகிறார்கள்.