अक्षराणामकारोऽस्मि द्वन्द्वः सामासिकस्य च ।अहमेवाक्षयः कालो धाताऽहं विश्वतोमुखः ॥
akṣarāṇāmakāro'smi dvandvaḥ sāmāsikasya ca |ahamevākṣayaḥ kālo dhātā'haṃ viśvatomukhaḥ ||
எழுத்துகளில் நான் “அ” என்னும் எழுத்து; கூட்டுச்சொற்களில் நான் துவந்துவம். அழியாத காலமும் நானே; எல்லாத் திசைகளிலும் முகம் கொண்ட தாதாவும் நானே.
விளக்கம்
கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் தம் தெய்வீக வெளிப்பாடுகளை (விபூதி) தொடர்ந்து கூறி, ஒவ்வொரு வகையிலும் சிறந்ததைக் குறிப்பிடுகிறார். “அ” என்பது சமஸ்கிருதத்தின் முதல் அடிப்படை ஒலி; துவந்துவம் என்பது “பகலும் இரவும்” போல உறுப்புகளைச் சமமாக இணைக்கும் கூட்டுச்சொல். அவரே அழியாத காலமும், எல்லாத் திசையிலும் முகம் கொண்ட தாதாவும் ஆவார்; சில உரையாசிரியர்கள் தாதாவைப் படைப்பவர் அல்லது செயல்களின் பலனை அளிப்பவர் என்றும், மற்றவர்கள் உலகைத் தாங்குபவரான இறைவன் என்றும் விளக்குகின்றனர்.