तस्माच्छास्त्रं प्रमाणं ते कार्याकार्यव्यवस्थितौ ।ज्ञात्वा शास्त्रविधानोक्तं कर्म कर्तुमिहार्हसि ॥
tasmācchāstraṃ pramāṇaṃ te kāryākāryavyavasthitau |jñātvā śāstravidhānoktaṃ karma kartumihārhasi ||
ஆகவே, செய்யத் தக்கது எது, செய்யத் தகாதது எது என்பதை நிர்ணயிப்பதில் சாஸ்திரமே உனக்கு ஆதாரமாக இருக்கட்டும். சாஸ்திர விதிகள் கூறுவதை அறிந்து, இந்த உலகில் அதற்கேற்ப கர்மத்தைச் செய்வதே உனக்குத் தகும்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில், ஆசையை (காமம்) மட்டுமே பின்பற்றிச் செயல்படுபவன் வெற்றியையும் மகிழ்ச்சியையும் அடைவதில்லை என்று கூறப்பட்டது; அதிலிருந்து கிருஷ்ணர் இந்த அத்தியாயத்தை முடிக்கிறார். சரியான செயலையும் தவறான செயலையும் பிரித்தறிய சாஸ்திரத்தை வழிகாட்டியாகக் கொள்ளும்படி அர்ஜுனனுக்குக் கூறுகிறார். இங்கு சாஸ்திரம் எதைக் குறிக்கிறது என்பதில் விளக்கவுரையாளர்களுக்குள் வேறுபாடு உண்டு: சிலர் வேத விதிகளையும் கடமை நியமங்களையும் வலியுறுத்துகின்றனர்; வேறு சிலர் தர்மம் பற்றிய கீதையின் போதனை அல்லது பொதுவான நெறிவழிகாட்டுதல் என்று விரிவாகப் பொருள் கொள்கின்றனர்.