anudvegakaraṃ vākyaṃ satyaṃ priyahitaṃ ca yat |svādhyāyābhyasanaṃ caiva vāṅmayaṃ tapa ucyate ||
பிறருக்குத் துன்பம் தராததும், உண்மையானதும், இனிமையானதும், நன்மை தருவதுமான பேச்சும், வேதநூல்களை ஓதிப் பயிலும் பயிற்சியும் வாக்கின் தவம் எனப்படுகின்றன.
விளக்கம்
கிருஷ்ணர் மூன்று குணங்களின் (இயற்கையின் பண்புகள்) பின்னணியில் தவத்தின் வகைகளை விளக்குகிறார்; உடலின் தவத்திற்குப் பிறகு இங்கு வாக்கின் தவத்தைக் கூறுகிறார். பேச்சு பிறரைக் கலங்கடிக்காததாகவும், உண்மையாகவும், இனிமையாகவும், பயனுள்ளதாகவும் இருக்க வேண்டும்; அதனுடன் புனித நூல்களை ஓதிப் படிக்கும் ஸ்வாத்யாயமும் சேர வேண்டும். இந்த எல்லாப் பண்புகளும் ஒன்றாக அமைய வேண்டும் என்பதால், உண்மை மட்டும் போதாது.