ब्रह्मणो हि प्रतिष्ठाऽहममृतस्याव्ययस्य च ।शाश्वतस्य च धर्मस्य सुखस्यैकान्तिकस्य च ॥
brahmaṇo hi pratiṣṭhā'hamamṛtasyāvyayasya ca |śāśvatasya ca dharmasya sukhasyaikāntikasya ca ||
ஏனெனில் அழிவில்லாததும் மாறாததுமான பிரம்மத்திற்கும், என்றும் நிலைத்த தர்மத்திற்கும், முழுமையான இன்பத்திற்கும் நானே அடித்தளம்.
விளக்கம்
மூன்று குணங்களைப் (இயற்கையின் தன்மைகள்) பற்றிய அத்தியாயத்தை முடிக்கும் இந்த ஸ்லோகத்தில், தம்மீதான பக்தி ஏன் ஒருவரை அவற்றைக் கடக்கச் செய்கிறது என்பதைக் கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார். அழிவில்லாத, மாறாத பிரம்மத்திற்கும், என்றும் நிலைத்த தர்மத்திற்கும் (வாழ்வைத் தாங்கும் ஒழுங்கு), முழுமையான இன்பத்திற்கும் (சுகம்) தாமே அடிப்படை (பிரதிஷ்டா) என்கிறார். இங்கே “பிரம்மம்” என்பதை அத்வைத மரபு, கிருஷ்ணரின் உண்மை இயல்பே ஆன உருவற்ற பரம்பொருள் என்று கொள்கிறது; பக்தி மரபுகள், பிரம்மம் ஓர் அம்சமாக விளங்கும் உயர்ந்த மூலமே கிருஷ்ணர் என்று கொள்கின்றன.