nādatte kasyacitpāpaṃ na caiva sukṛtaṃ vibhuḥ |ajñānenāvṛtaṃ jñānaṃ tena muhyanti jantavaḥ ||
எங்கும் நிறைந்த இறைவன் யாருடைய பாவத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; யாருடைய புண்ணியத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. ஞானம் அறியாமையால் மூடப்பட்டிருக்கிறது; அதனால் உயிர்கள் மயக்கமடைகின்றன.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் இறைவன் உலகுக்குச் செயல்படும் தன்மையையும் செயல்களையும் படைப்பதில்லை என்று கிருஷ்ணர் கூறினார்; அதையே அவர் தொடர்கிறார். எங்கும் நிறைந்தவன் (விபு) யாருடைய பாவத்தையும் (பாப) புண்ணியத்தையும் (சுக்ருத) தன்மேல் ஏற்பதில்லை என்கிறார். அறியாமை (அஜ்ஞானம்) ஞானத்தை மூடுவதால் உயிர்கள் மயங்குகின்றன. “விபு” என்பதை சில உரையாசிரியர்கள் பரமாத்மாவாகவும், வேறு சிலர் செயலால் தீண்டப்படாத ஆத்மாவாகவும் கொள்கின்றனர்.