यतेन्द्रियमनोबुद्धिर्मुनिर्मोक्षपरायणः ।विगतेच्छाभयक्रोधो यः सदा मुक्त एव सः ॥
yatendriyamanobuddhirmunirmokṣaparāyaṇaḥ |vigatecchābhayakrodho yaḥ sadā mukta eva saḥ ||
புலன்களையும் மனத்தையும் புத்தியையும் அடக்கி, விடுதலையையே இலக்காகக் கொண்டு, ஆசை, பயம், கோபம் ஆகியவற்றை நீக்கிய முனிவன் எப்போதும் விடுதலை பெற்றவனே.
விளக்கம்
தியானப் பயிற்சியைப் பற்றிய முந்தைய வரிகளில் நிலையான பார்வையையும் சீரான மூச்சையும் கூறிய கிருஷ்ணர், இங்கே அதை நிறைவு செய்கிறார். புலன்கள், மனம், புத்தி ஆகியவற்றை அடக்கி, மோக்ஷத்தை, அதாவது விடுதலையை, இலக்காகக் கொண்டு, ஆசை, பயம், கோபம் ஆகியவற்றைக் கடந்த முனிவரை அவர் விவரிக்கிறார். அத்தகையவர் இறப்புக்குப் பிறகு மட்டுமல்ல, இப்போதே விடுதலை பெற்றவர் என்று கருதப்படுகிறார்.