ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते ।आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः ॥
ye hi saṃsparśajā bhogā duḥkhayonaya eva te |ādyantavantaḥ kaunteya na teṣu ramate budhaḥ ||
புலன்களின் தொடர்பால் பிறக்கும் இன்பங்கள் உண்மையில் துன்பத்தின் பிறப்பிடங்களே. குந்தியின் மகனே, அவற்றுக்குத் தொடக்கமும் முடிவும் உண்டு; அறிவுடையவன் அவற்றில் மகிழ்வதில்லை.
விளக்கம்
கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் வெளிப்புற இன்பத்துக்கும் உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்துக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைத் தொடர்ந்து கூறுகிறார். புலன்கள் தம் பொருட்களுடன் தொடர்புகொள்வதால் (சம்ஸ்பர்ச) வரும் இன்பங்கள் தொடங்கி முடிபவை, துன்பத்தின் பிறப்பிடங்கள்; அதனால் அறிவுடையோர் அவற்றில் மகிழ்வதில்லை. அத்வைத மரபு ஆத்மாவின் ஆனந்தமே நிலையானது என்று இதைப் பொருள் கொள்கிறது; பக்தி மரபுகள் புலன்களை இறைவனை நோக்கித் திருப்புவதை வலியுறுத்துகின்றன.