शक्नोतीहैव यः सोढुं प्राक्शरीरविमोक्षणात् ।कामक्रोधोद्भवं वेगं स युक्तः स सुखी नरः ॥
śaknotīhaiva yaḥ soḍhuṃ prākśarīravimokṣaṇāt |kāmakrodhodbhavaṃ vegaṃ sa yuktaḥ sa sukhī naraḥ ||
உடலை விட்டுப் பிரிவதற்கு முன்பே, இங்கேயே, ஆசையிலிருந்தும் கோபத்திலிருந்தும் எழும் வேகத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள வல்லவன் எவனோ, அவனே யோகத்தில் நிலைத்தவன், அவனே மகிழ்ச்சியுள்ள மனிதன்.
விளக்கம்
புலன்களின் தொடர்பால் பிறக்கும் இன்பங்களுக்குத் தொடக்கமும் முடிவும் உண்டு, அவை துன்பத்தையே தருகின்றன என்று கிருஷ்ணர் முன்பு கூறினார். இங்கே, ஆசை (காமம்), கோபம் (க்ரோதம்) ஆகியவற்றின் வேகத்தில் அடித்துச் செல்லப்படாமல் அதைத் தாங்குபவனே உண்மையான மகிழ்ச்சியைப் பெறுகிறான் என்றும், அதையும் இந்த வாழ்க்கையிலேயே, பிற்காலத்தில் அல்ல, செய்ய வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார். “யுக்தன்” என்பது யோகத்தில், அதாவது உள்ளச் சமநிலையையும் இணைப்பையும் நாடும் பயிற்சியில், நிலைத்தவனைக் குறிக்கிறது.