வேதங்களைக் கற்பதற்கும், வேள்விகளுக்கும், தவங்களுக்கும், தானங்களுக்கும் எந்தப் புண்ணியப் பலன் விதிக்கப்பட்டுள்ளதோ, இதை அறிந்த யோகி அவை அனைத்தையும் கடந்து செல்கிறான்; மேலும் மிக உயர்ந்த, ஆதியான நிலையை அடைகிறான்.
விளக்கம்
இந்த அத்தியாயத்தை முடிக்கும்போது, இந்த உண்மையை அறிந்த யோகி வேதக் கல்வி, சடங்குகள், தவம், தானம் ஆகியவற்றால் கிடைக்கும் புண்ணியத்தையும் (புண்ய) கடந்து செல்கிறான் என்று கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குக் கூறுகிறார். இங்கே யோகி என்பவன் யோகத்தின் மூலம் இறைவனுடன் நிலையான இணைப்பில் பயிற்சி பெற்றவன். அந்தப் பலன்கள் உண்மையானவை, ஆனால் எல்லைக்குட்பட்டவை; யோகியோ மிக உயர்ந்த, மூல நிலையை அடைகிறான். அந்த நிலை (ஸ்தானம்) எது என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் அதைப் பிரம்மம் என்று கொள்கிறது; பக்தி மரபுகள் அதைக் கிருஷ்ணரின் அல்லது விஷ்ணுவின் சொந்த உலகம் என்று கொள்கின்றன.