तस्मात्सर्वेषु कालेषु मामनुस्मर युध्य च ।मय्यर्पितमनोबुद्धिर्मामेवैष्यस्यसंशयम् ॥
tasmātsarveṣu kāleṣu māmanusmara yudhya ca |mayyarpitamanobuddhirmāmevaiṣyasyasaṃśayam ||
ஆகையால் எல்லா நேரங்களிலும் என்னை நினைத்துக்கொண்டிரு; போரிடு. மனத்தையும் புத்தியையும் எனக்கே அர்ப்பணித்தால், சந்தேகமின்றி என்னையே அடைவாய்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்திலிருந்து கிருஷ்ணர் ஒரு முடிவைக் கூறுகிறார்: இறுதி நினைவு நாம் செல்லும் இடத்தை நிர்ணயிப்பதால், மரண நேரத்தில் மட்டுமல்ல, எப்போதும் தம்மை நினைக்க வேண்டும். இந்த நினைவு என்பது போர்வீரனாகிய அர்ஜுனன் தன் தர்மத்தை விட்டுவிடுவதல்ல; மனமும் (மனஸ்) புத்தியும் கிருஷ்ணருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்க, அவன் போரிடலாம் என்கிறார். பல மரபுகள் இதை வெளிப்புறச் செயலுடன் கூடிய உள்ளார்ந்த பக்தியாகக் காண்கின்றன; ஆனால் முக்கியத்துவம் பக்தியிலா அல்லது ஞானத்திலா என்பதில் அவை வேறுபடுகின்றன.