மரணநேரத்தில், அசையாத மனத்துடனும் பக்தியுடனும் யோக பலத்துடனும் கூடியவன், பிராணனை இரு புருவங்களின் நடுவில் நன்கு நிலைநிறுத்தி, அந்த உயர்ந்த தெய்வீகப் புருஷனை அடைகிறான்.
விளக்கம்
மரண நேரத்தில் தன்னை எவ்வாறு நினைப்பது என்ற அர்ஜுனனின் கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் பதில் கூறுகிறார். இந்த ஸ்லோகம் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தொடங்கிய வாக்கியத்தை முடிக்கிறது; அங்கே பழமையான, அனைத்தையும் தாங்குகிற, சூரியன்போல் ஒளிரும் இறைவனை தியானிப்பது கூறப்பட்டது. பக்தியும் யோகப் பயிற்சியும், அதாவது நிலையான தியானப் பயிற்சியும், மூச்சையும் கவனத்தையும் புருவ மத்தியில் நிறுத்த உதவி, உயர்ந்த புருஷனை அடையச் செய்கின்றன. சில மரபுகள் இதை மூச்சுக் கட்டுப்பாட்டு முறையாக நேரடியாகப் பொருள்கொள்கின்றன; வேறு சில மரபுகள் நிலையான பக்தியும் நினைவுமே உண்மையான வழி என்று வலியுறுத்துகின்றன.