எவன் ஞானியை, பழமையானவனை, அனைத்தையும் ஆள்பவனை, நுண்ணியதினும் நுண்ணியவனை, அனைத்தையும் தாங்குபவனை, சிந்தனைக்கு எட்டாத வடிவம் கொண்டவனை, சூரியனைப் போல ஒளிர்பவனை, இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவனை நினைக்கிறானோ…
விளக்கம்
இறுதி நேரத்தில் குறிப்பாக, பரம்பொருளை மனத்தில் எப்படி நிறுத்த வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். அது அனைத்தையும் அறிந்தது (கவி), பழமையானது, ஆள்பவன், நுண்ணியதினும் நுண்ணியது, அனைத்தையும் தாங்குவது, இருளுக்கு (தமஸ், அதாவது அறியாமை) அப்பால் சூரியனைப் போல ஒளிர்வது என்று வர்ணிக்கப்படுகிறது. இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது; அங்கு இவ்வாறு நினைப்பவன் அடையும் பயன் கூறப்படுகிறது. அத்வைத மரபினர் இதை உருவமற்ற பிரம்மம் என்றும், பக்தி மரபினர் இதை கிருஷ்ணர் அல்லது விஷ்ணு என்ற தனிப்பட்ட இறைவன் என்றும் பொருள் கொள்வர்.