अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥
antakāle ca māmeva smaranmuktvā kalevaram |yaḥ prayāti sa madbhāvaṃ yāti nāstyatra saṃśayaḥ ||
மரண காலத்தில் என்னையே நினைத்தபடி உடலை விட்டுச் செல்பவன் என் நிலையை அடைகிறான். இதில் சந்தேகம் இல்லை.
விளக்கம்
உடலிலும் எல்லாவற்றிலும் தான் இருப்பதை விளக்கிய கிருஷ்ணர், இப்போது மரணத் தருணத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்; இறுதியில் அவரை எப்படி அறிவது என்ற அர்ஜுனனின் கேள்விக்கு இது பதில். மரணத்தில் கிருஷ்ணரை மட்டுமே நினைப்பவன் அவரது நிலையை (மத்பாவம்), அதாவது அவருடன் ஒன்றுபடுதலை, அடைகிறான். இந்த நிலை என்ன என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: சிலர் அதை இறைவனுடன் கலத்தல் என்றும், சிலர் கிருஷ்ணரின் உலகிலும் இயல்பிலும் சேர்தல் என்றும் கொள்கின்றனர்.