பகவத் கீதை

அத்தியாயங்கள்

↑ ↓ நகர்த்த ← → நெடுவரிசை மாற்ற F பிடித்தது U படித்தது/படிக்காதது L கேள்

அத்தியாயம் 15
1 ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ūrdhvamūlamadhaḥśākhamaśvatthaṃ prāhuravyayam 2 अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा adhaścordhvaṃ prasṛtāstasya śākhā 3 न रूपमस्येह तथोपलभ्यते na rūpamasyeha tathopalabhyate 4 ततः पदं तत्परिमार्गितव्य tataḥ padaṃ tatparimārgitavya 5 निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा nirmānamohā jitasaṅgadoṣā 6 न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः na tadbhāsayate sūryo na śaśāṅko na pāvakaḥ 7 ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः mamaivāṃśo jīvaloke jīvabhūtaḥ sanātanaḥ 8 शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः śarīraṃ yadavāpnoti yaccāpyutkrāmatīśvaraḥ 9 श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च śrotraṃ cakṣuḥ sparśanaṃ ca rasanaṃ ghrāṇameva ca 10 उत्क्रामन्तं स्थितं वापि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् utkrāmantaṃ sthitaṃ vāpi bhuñjānaṃ vā guṇānvitam 11 यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् yatanto yoginaścainaṃ paśyantyātmanyavasthitam 12 यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् yadādityagataṃ tejo jagadbhāsayate'khilam 13 गामाविश्य च भूतानि धारयाम्यहमोजसा gāmāviśya ca bhūtāni dhārayāmyahamojasā 14 अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ahaṃ vaiśvānaro bhūtvā prāṇināṃ dehamāśritaḥ 15 सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो sarvasya cāhaṃ hṛdi sanniviṣṭo 16 द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च dvāvimau puruṣau loke kṣaraścākṣara eva ca 17 उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः uttamaḥ puruṣastvanyaḥ paramātmetyudāhṛtaḥ 18 यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः yasmātkṣaramatīto'hamakṣarādapi cottamaḥ 19 यो मामेवमसम्मूढो जानाति पुरुषोत्तमम् yo māmevamasammūḍho jānāti puruṣottamam 20 इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयाऽनघ iti guhyatamaṃ śāstramidamuktaṃ mayā'nagha

அத்தியாயம் 15, ஸ்லோகம் 14

கிருஷ்ணர்

अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ।प्राणापानसमायुक्तः पचाम्यन्नं चतुर्विधम् ॥

ahaṃ vaiśvānaro bhūtvā prāṇināṃ dehamāśritaḥ |prāṇāpānasamāyuktaḥ pacāmyannaṃ caturvidham ||

நான் வைஸ்வானரனாகி உயிர்களின் உடலில் தங்கியிருக்கிறேன்; உள்மூச்சு வெளிமூச்சுடன் இணைந்து, நான்கு வகை உணவையும் நானே செரிக்கிறேன்.

விளக்கம்

கிருஷ்ணர் தன் சக்தி உலகைத் தாங்குவதை தொடர்ந்து கூறுகிறார்; பூமியில் புகுந்து உயிர்களைத் தாங்குவதையும் சந்திரனாகி தாவரங்களை வளர்ப்பதையும் சொன்ன பின், இங்கே ஒவ்வொரு உயிரின் உடலிலும் உள்ள செரிமான நெருப்பாக (வைஸ்வானரன்) தன்னைக் காட்டுகிறார். அது பிராணன், அபானன் என்ற உள்மூச்சு, வெளிமூச்சுடன் சேர்ந்து நான்கு வகை உணவையும் செரிக்கிறது; அவை மரபின்படி மெல்லுவது, உறிஞ்சுவது, நக்குவது, குடிப்பது என்று பொருள்படும். உடலின் சாதாரண இயக்கங்களிலும் இறைவன் இருக்கிறான் என்பதே இதன் கருத்து.