பகவத் கீதை

அத்தியாயங்கள்

↑ ↓ நகர்த்த ← → நெடுவரிசை மாற்ற F பிடித்தது U படித்தது/படிக்காதது L கேள்

அத்தியாயம் 15
1 ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ūrdhvamūlamadhaḥśākhamaśvatthaṃ prāhuravyayam 2 अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा adhaścordhvaṃ prasṛtāstasya śākhā 3 न रूपमस्येह तथोपलभ्यते na rūpamasyeha tathopalabhyate 4 ततः पदं तत्परिमार्गितव्य tataḥ padaṃ tatparimārgitavya 5 निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा nirmānamohā jitasaṅgadoṣā 6 न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः na tadbhāsayate sūryo na śaśāṅko na pāvakaḥ 7 ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः mamaivāṃśo jīvaloke jīvabhūtaḥ sanātanaḥ 8 शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः śarīraṃ yadavāpnoti yaccāpyutkrāmatīśvaraḥ 9 श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च śrotraṃ cakṣuḥ sparśanaṃ ca rasanaṃ ghrāṇameva ca 10 उत्क्रामन्तं स्थितं वापि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् utkrāmantaṃ sthitaṃ vāpi bhuñjānaṃ vā guṇānvitam 11 यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् yatanto yoginaścainaṃ paśyantyātmanyavasthitam 12 यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् yadādityagataṃ tejo jagadbhāsayate'khilam 13 गामाविश्य च भूतानि धारयाम्यहमोजसा gāmāviśya ca bhūtāni dhārayāmyahamojasā 14 अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ahaṃ vaiśvānaro bhūtvā prāṇināṃ dehamāśritaḥ 15 सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो sarvasya cāhaṃ hṛdi sanniviṣṭo 16 द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च dvāvimau puruṣau loke kṣaraścākṣara eva ca 17 उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः uttamaḥ puruṣastvanyaḥ paramātmetyudāhṛtaḥ 18 यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः yasmātkṣaramatīto'hamakṣarādapi cottamaḥ 19 यो मामेवमसम्मूढो जानाति पुरुषोत्तमम् yo māmevamasammūḍho jānāti puruṣottamam 20 इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयाऽनघ iti guhyatamaṃ śāstramidamuktaṃ mayā'nagha

அத்தியாயம் 15, ஸ்லோகம் 6

கிருஷ்ணர்

न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः ।यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥

na tadbhāsayate sūryo na śaśāṅko na pāvakaḥ |yadgatvā na nivartante taddhāma paramaṃ mama ||

அதை சூரியன் ஒளிரச் செய்வதில்லை; சந்திரனும் நெருப்பும் ஒளிரச் செய்வதில்லை. அங்கே சென்றவர்கள் திரும்பி வருவதில்லை. அதுவே என்னுடைய உயர்ந்த இருப்பிடம்.

விளக்கம்

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் மயக்கமற்றவர்கள் அழிவற்ற நிலையை (பதம்) அடைவதாக கிருஷ்ணர் கூறினார். இங்கே, அவருடைய உயர்ந்த இருப்பிடமாகிய (தாமம்) அந்த நிலை தானே ஒளிர்வது என்றும், சூரியன், சந்திரன், நெருப்பு ஆகியவற்றின் ஒளி அதற்குத் தேவையில்லை என்றும் கூறுகிறார். அதை அடைந்தால் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும் சுழற்சி (சம்சாரம்) முடிவடைகிறது. இந்த இருப்பிடம் கிருஷ்ணரின் தனிப்பட்ட உலகமா, அல்லது உருவமற்ற ஆத்மா அல்லது பிரம்மமா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஸ்லோகம் இரு விதமாகவும் பொருள்படும்.