nirmānamohā jitasaṅgadoṣāadhyātmanityā vinivṛttakāmāḥ |dvandvairvimuktāḥ sukhaduḥkhasaṃjñairgacchantyamūḍhāḥ padamavyayaṃ tat ||
செருக்கும் மயக்கமும் இல்லாதவர்கள், பற்றென்னும் குறையை வென்றவர்கள், எப்போதும் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்தவர்கள், ஆசைகள் முற்றிலும் நீங்கியவர்கள், இன்பம் துன்பம் என்னும் இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டவர்கள் — மயக்கம் அற்ற அவர்கள் அந்த அழிவற்ற நிலையை அடைகிறார்கள்.
விளக்கம்
திரும்புதல் இல்லாத அந்த நிலையைத் தேட வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கூறினார்; இங்கே அதை அடைபவர் யார் என்பதை விளக்குகிறார். அவர்கள் செருக்கு, மயக்கம், பற்று (சங்கம்), ஆசை ஆகியவை நீங்கி, ஆத்மாவில் (அத்யாத்மம்) நிலைத்து, இன்பதுன்பங்களின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டவர்கள். அந்த அழிவற்ற நிலை என்ன என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் அதை ஆத்மாவின் இயல்பாகவும், பக்தி மரபுகள் கிருஷ்ணரின் உயர்ந்த இருப்பிடமாகவும் காண்கின்றன.