adveṣṭā sarvabhūtānāṃ maitraḥ karuṇa eva ca |nirmamo nirahaṅkāraḥ samaduḥkhasukhaḥ kṣamī ||
எந்த உயிரையும் வெறுக்காதவன், நட்புடையவன், கருணை உடையவன், “எனது” என்ற உணர்வும் அகங்காரமும் அற்றவன், துன்பத்திலும் இன்பத்திலும் சமநிலை உடையவன், பொறுமையுடையவன்…
விளக்கம்
அர்ஜுனன் கேட்ட கேள்விக்குப் பதிலாக, தமக்குப் பிரியமான பக்தனின் இயல்புகளை கிருஷ்ணர் இங்கே கூறத் தொடங்குகிறார். வெறுப்பு (த்வேஷம்) இல்லாமை, நட்பு, கருணை, உடைமை உணர்வு (மமதா) மற்றும் அகங்காரத்திலிருந்து விடுதலை, இன்ப துன்பத்தில் சமநிலை, பொறுமை ஆகிய உள்ளத்தின் பண்புகள் இதில் சொல்லப்படுகின்றன. இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது.