यो न हृष्यति न द्वेष्टि न शोचति न काङ्क्षति ।शुभाशुभपरित्यागी भक्तिमान्यः स मे प्रियः ॥
yo na hṛṣyati na dveṣṭi na śocati na kāṅkṣati |śubhāśubhaparityāgī bhaktimānyaḥ sa me priyaḥ ||
எவன் மகிழ்வதுமில்லை, வெறுப்பதுமில்லை, துயரப்படுவதுமில்லை, ஆசைப்படுவதுமில்லை, நன்மை தீமை இரண்டையும் துறந்தவனாகவும் பக்தி நிறைந்தவனாகவும் இருக்கிறானோ, அவன் எனக்குப் பிரியமானவன்.
விளக்கம்
அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் அர்ஜுனன் கேட்ட கேள்விக்கு விடையாக, தமக்குப் பிரியமான பக்தனை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விவரிக்கிறார். அத்தகையவன் மகிழ்ச்சி (ஹர்ஷம்), வெறுப்பு (த்வேஷம்), துயரம் (சோகம்), ஆசை (காங்க்ஷை) ஆகியவற்றின் நடுவிலும் நிலையாக இருக்கிறான். “நன்மை தீமையைத் துறத்தல்” (சுபாசுபம்) என்பதை, நல்லதைச் செய்வதை விடுவதாக அல்லாமல், இனிய அல்லது இனிமையற்ற நிகழ்வுகள், செயல்களின் பலன்களுக்குக் கட்டுப்படாமல் இருப்பதாகப் பலர் விளக்குகின்றனர்.