समः शत्रौ च मित्रे च तथा मानापमानयोः ।शीतोष्णसुखदुःखेषु समः सङ्गविवर्जितः ॥
samaḥ śatrau ca mitre ca tathā mānāpamānayoḥ |śītoṣṇasukhaduḥkheṣu samaḥ saṅgavivarjitaḥ ||
பகைவனிடமும் நண்பனிடமும் சமமானவன், மதிப்பிலும் அவமானத்திலும் அவ்வாறே சமமானவன்; குளிரிலும் வெப்பத்திலும், இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமாக இருப்பவன், பற்றிலிருந்து விடுபட்டவன்…
விளக்கம்
கிருஷ்ணர் தமக்குப் பிரியமான பக்தனின் குணங்களைத் தொடர்ந்து கூறுகிறார். நண்பன்–பகைவன், மதிப்பு–அவமானம், குளிர்–வெப்பம், இன்பம்–துன்பம் போன்ற எதிர்மாறான நிலைகளிலும் மனம் சமநிலையில் இருப்பதை (சமத்துவம்) இங்கே வலியுறுத்துகிறார். இந்த உறுதியின் வேர், பற்றிலிருந்து (சங்கம்) விடுபடுதல்; அதாவது இனிமையானதைப் பற்றிக்கொள்ளாமலும் விரும்பாததை விலக்காமலும் இருப்பது. இந்த விவரிப்பு அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது.