देवान्भावयतानेन ते देवा भावयन्तु वः ।परस्परं भावयन्तः श्रेयः परमवाप्स्यथ ॥
devānbhāvayatānena te devā bhāvayantu vaḥ |parasparaṃ bhāvayantaḥ śreyaḥ paramavāpsyatha ||
இந்த வேள்வியால் தேவர்களை வளர்ப்பீர்களாக; அந்தத் தேவர்களும் உங்களை வளர்க்கட்டும். ஒருவரையொருவர் வளர்த்துக்கொண்டு, உயர்ந்த நன்மையை அடைவீர்கள்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தொடங்கிய பிரஜாபதியின் சொற்களை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து மேற்கோள் காட்டுகிறார்; தான் படைத்த மனிதர்களிடம் பிரஜாபதி பேசுவதாகவே இங்கு “நீங்கள்” வருகிறது. மனிதர்கள் வேள்வியாலும் (யஜ்ஞம்) நேர்மையான செயலாலும் தேவர்களை (இயற்கைக்கும் வாழ்வுக்கும் பின்னுள்ள தெய்வ சக்திகள்) பேணுகிறார்கள்; தேவர்களும் பதிலுக்கு மனிதர்களைப் பேணுகிறார்கள். இந்தப் பரஸ்பர பேணுதல் உயர்ந்த நன்மைக்கு (ஸ்ரேயஸ்) வழிவகுக்கிறது. சிலர் தேவர்களை நேரடியாகப் பொருள் கொள்கிறார்கள்; வேறு சிலர் அவர்களை இயற்கை சக்திகளாகவோ நமக்குள் இருக்கும் சக்திகளாகவோ காண்கிறார்கள்.