ये मे मतमिदं नित्यमनुतिष्ठन्ति मानवाः ।श्रद्धावन्तोऽनसूयन्तो मुच्यन्ते तेऽपि कर्मभिः ॥
ye me matamidaṃ nityamanutiṣṭhanti mānavāḥ |śraddhāvanto'nasūyanto mucyante te'pi karmabhiḥ ||
எனது இந்தக் கருத்தை நம்பிக்கையுடனும் குறை காணாமலும் எப்போதும் பின்பற்றுகிற மனிதர்களும் செயல்களின் பிணைப்பிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில், எல்லாச் செயல்களையும் தம்மிடம் அர்ப்பணித்து, ஆசையும் “என்னுடையது” என்ற உணர்வும் இன்றிப் போரிடுமாறு கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் கூறினார். இங்கே, இந்தப் போதனையை நம்பிக்கையுடனும் (ஷ்ரத்தா) குறை காணாமலும் தொடர்ந்து பின்பற்றுபவர் கர்மத்தின் பிணைக்கும் விளைவுகளிலிருந்து விடுபடுகிறார் என்கிறார். “கூட” (அபி) என்ற சொல், இந்த விடுதலை முனிவர்களுக்கு மட்டுமன்றி சாதாரண மனிதர்களுக்கும் உரியது என்பதைக் குறிக்கிறது. “போதனை” என்பது கிருஷ்ணரிடம் பக்தியுடன் சரணடைதலா அல்லது பொதுவாகப் பற்றற்ற செயலா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன.