உயிர்கள் உணவிலிருந்து தோன்றுகின்றன; உணவு மழையிலிருந்து உண்டாகிறது; மழை வேள்வியிலிருந்து உண்டாகிறது; வேள்வி செயலிலிருந்து பிறக்கிறது.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தின் தொடர்ச்சியாக, வேள்வியாக (யஜ்ஞம்) அர்ப்பணிக்கப்படும் தன்னலமற்ற செயல் ஏன் முக்கியம் என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். உயிர்கள் உணவையும், உணவு மழையையும், மழை வேள்வியையும், வேள்வி செயலையும் (கர்மம்) சார்ந்திருக்கின்றன என்ற சார்பு சங்கிலியை அவர் கூறுகிறார். மனிதனின் செயல் உலகின் பெரிய ஒழுங்கோடு பிணைந்துள்ளது என்பதே இதன் கருத்து. இங்கே “வேள்வி” என்பது வேதச் சடங்கையே குறிக்கிறதா, அல்லது காணிக்கையாகச் செய்யப்படும் எந்தக் கடமையையும் குறிக்கிறதா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; இந்தத் தொடர் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது.