दैवी ह्येषा गुणमयी मम माया दुरत्यया ।मामेव ये प्रपद्यन्ते मायामेतां तरन्ति ते ॥
daivī hyeṣā guṇamayī mama māyā duratyayā |māmeva ye prapadyante māyāmetāṃ taranti te ||
குணங்களால் ஆன என்னுடைய இந்த தெய்வீக மாயை கடப்பதற்கு மிகவும் அரிது. என்னையே சரணடைபவர்கள் இந்த மாயையைக் கடந்து செல்கிறார்கள்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர், குணங்களால் ஆன மூன்று நிலைகளால் மயங்கிய உலகம் அவற்றைக் கடந்த தம்மை அறிவதில்லை என்று கூறினார். இங்கே அந்த மயக்கத்தை, சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற குணங்களால் ஆன தமது தெய்வீக மாயை என்று அழைக்கிறார். தம் முயற்சியால் மட்டும் அதைக் கடப்பது அரிது; கடக்கும் வழி தம்மையே சரணடைதல் (பிரபத்தி) என்கிறார். மாயையை அத்வைதம் ஒரே உண்மையைப் பலவாகக் காட்டும் திரை என்கிறது; வைணவ மரபுகள் அதை இறைவனைச் சார்ந்த, ஆனால் உண்மையான படைப்பு ஆற்றல் என்கின்றன.