बहूनां जन्मनामन्ते ज्ञानवान्मां प्रपद्यते ।वासुदेवः सर्वमिति स महात्मा सुदुर्लभः ॥
bahūnāṃ janmanāmante jñānavānmāṃ prapadyate |vāsudevaḥ sarvamiti sa mahātmā sudurlabhaḥ ||
பல பிறவிகளின் முடிவில், ஞானமுடையவன் “வாசுதேவனே அனைத்தும்” என்று உணர்ந்து என்னை அடைகிறான். அத்தகைய மகாத்மா மிக அரிதானவன்.
விளக்கம்
நான்கு வகை பக்தர்களைப் பற்றிப் பேசிய கிருஷ்ணர், அவர்களில் ஞானியைத் தனிப்படுத்திக் கூறினார். இங்கே அத்தகைய ஞானம் பல பிறவிகளுக்குப் பிறகே கனிகிறது என்கிறார். அப்போது வாசுதேவன், அதாவது அனைத்திலும் உறையும் இறைவனாகிய கிருஷ்ணரே, உள்ள அனைத்தும் என்று ஒருவன் காண்கிறான்; அத்தகைய மகாத்மா அரிது. இந்தக் காட்சியை அத்வைதம் பரம்பொருளுடன் ஒன்றாதல் என்றும், பக்தி மரபுகள் அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனிடம் அன்புடன் சரணடைதல் என்றும் வேறுபட்டு விளக்குகின்றன.