साधिभूताधिदैवं मां साधियज्ञं च ये विदुः ।प्रयाणकालेऽपि च मां ते विदुर्युक्तचेतसः ॥
sādhibhūtādhidaivaṃ māṃ sādhiyajñaṃ ca ye viduḥ |prayāṇakāle'pi ca māṃ te viduryuktacetasaḥ ||
என்னை அதிபூதம், அதிதெய்வம், அதியஜ்ஞம் ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து அறிபவர்கள், யோகத்தில் நிலைபெற்ற மனம் கொண்டவர்களாய், மரண காலத்திலும் என்னை அறிகிறார்கள்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில், தம்மைச் சரணடைந்தவர்கள் பிரம்மம், அத்யாத்மம், கர்மம் ஆகியவற்றை அறிவார்கள் என்று கிருஷ்ணர் கூறினார். இங்கே மேலும் மூன்றைச் சேர்க்கிறார்: உயிர்களைச் சார்ந்தது (அதிபூதம்), தேவர்களைச் சார்ந்தது (அதிதெய்வம்), யஜ்ஞத்தைச் சார்ந்தது (அதியஜ்ஞம்); இவற்றுடன் சேர்த்து அவரை அறிந்து, யோகத்தில் நிலைத்த மனம் (யுக்தசேதஸ்) கொண்டவர்கள் மரண நேரத்திலும் அவரை அறிவார்கள். இந்த மூன்று சொற்களின் பொருளில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; அர்ஜுனன் இவற்றைப் பற்றி 8-ஆம் அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் கேட்கிறான்.