यद्यप्येते न पश्यन्ति लोभोपहतचेतसः ।कुलक्षयकृतं दोषं मित्रद्रोहे च पातकम् ॥
yadyapyete na paśyanti lobhopahatacetasaḥ |kulakṣayakṛtaṃ doṣaṃ mitradrohe ca pātakam ||
இவர்கள் பேராசையால் மனம் மழுங்கிப் போனதால், குலத்தை அழிப்பதால் வரும் குற்றத்தையும், நண்பருக்குத் துரோகம் செய்வதில் உள்ள பாவத்தையும் காணாவிட்டாலும்…
விளக்கம்
அர்ஜுனன் தன் உறவினர்களுடன் போரிட ஏன் இயலவில்லை என்று கிருஷ்ணரிடம் விளக்குகிறான். கௌரவர்கள் பேராசையால் (லோபம்) மூழ்கியிருப்பதால், குலம் அழிவதன் (குலக்ஷயம்) தீமையையும் நண்பருக்குத் துரோகம் செய்யும் பாவத்தையும் அவர்கள் காண்பதில்லை என்கிறான். இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது; அங்கே, இந்தத் தீமையைத் தெளிவாகக் காணும் தாங்கள் இந்தப் பாவத்திலிருந்து விலக வேண்டும் என்று அவன் வாதிடுகிறான்.