उपद्रष्टाऽनुमन्ता च भर्ता भोक्ता महेश्वरः ।परमात्मेति चाप्युक्तो देहेऽस्मिन्पुरुषः परः ॥
upadraṣṭā'numantā ca bhartā bhoktā maheśvaraḥ |paramātmeti cāpyukto dehe'sminpuruṣaḥ paraḥ ||
இந்த உடலில் உள்ள உயர்ந்த புருஷன், அருகிலிருந்து காண்பவன், அனுமதிப்பவன், தாங்குபவன், அனுபவிப்பவன், மகேஸ்வரன் என்றும், பரமாத்மா என்றும் கூறப்படுகிறான்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில், தனிப்பட்ட உயிர் (புருஷன்) பற்றின் (சங்கம்) காரணமாக இயற்கையின் குணங்களில் சிக்குவதை கிருஷ்ணர் விளக்கினார். இங்கே அதே உடலில் உறையும் உயர்ந்த புருஷனை அவர் விவரிக்கிறார்; அவன் சாட்சியாக (உபத்ரஷ்டா) இருந்து பார்த்து, அனுமதித்து, தாங்குகிறான், ஆனால் கட்டுப்படுவதில்லை. அவனது அடையாளத்தில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் அவனை ஒரே ஆத்மா என்று காண்கிறது; இறைவழி மரபுகள் தனி ஆன்மாவுக்குள் வசிக்கும் இறைவன் என்று காண்கின்றன.