क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोरेवमन्तरं ज्ञानचक्षुषा ।भूतप्रकृतिमोक्षं च ये विदुर्यान्ति ते परम् ॥
kṣetrakṣetrajñayorevamantaraṃ jñānacakṣuṣā |bhūtaprakṛtimokṣaṃ ca ye viduryānti te param ||
இவ்வாறு ஞானக் கண்ணால் க்ஷேத்திரத்துக்கும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும், உயிர்கள் பிரகிருதியிலிருந்து விடுபடுவதையும் அறிபவர்கள் பரம்பொருளை அடைகிறார்கள்.
விளக்கம்
கிருஷ்ணர் 13-ஆம் அத்தியாயத்தை அதன் நோக்கத்தைச் சுருக்கிக் கூறி முடிக்கிறார்: க்ஷேத்திரம் (உடலும் இயற்கையும்) என்பதற்கும் க்ஷேத்திரஜ்ஞன் (அறியும் உணர்வுள்ள ஆன்மா) என்பதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டைத் தெளிவாகக் காண்பதே அது. “பூதப்பிரகிருதி மோட்சம்” என்பதை உயிர்கள் பிரகிருதியிலிருந்து விடுபடுதல் என்றும், அவற்றை விடுவிக்கும் வழி என்றும் இருவகையாகப் பொருள் கொள்வர். “ஞானக் கண்” கொண்டு இதைக் காண்பவர்கள் பரம்பொருளை அடைகிறார்கள்.