इन्द्रियार्थेषु वैराग्यमनहङ्कार एव च ।जन्ममृत्युजराव्याधिदुःखदोषानुदर्शनम् ॥
indriyārtheṣu vairāgyamanahaṅkāra eva ca |janmamṛtyujarāvyādhiduḥkhadoṣānudarśanam ||
புலன்களின் விஷயங்களில் பற்றின்மை, அவ்வாறே அகங்காரமின்மை; பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோய் ஆகியவற்றில் உள்ள துன்பம் என்ற குறையை எப்போதும் நோக்குதல்…
விளக்கம்
கிருஷ்ணர் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் தொடங்கிய ஞானத்தின் (ஜ்ஞானம்) பண்புகளின் பட்டியலை இங்கும் தொடர்கிறார். புலன் விஷயங்களில் பற்றின்மை (வைராக்யம்), அகங்காரம் இல்லாமை, பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோய் ஆகியவற்றோடு வரும் துன்பத்தையும் குறைகளையும் தொடர்ந்து உணர்ந்திருத்தல் ஆகியவற்றை இங்கே குறிப்பிடுகிறார். கடைசிப் பகுதியை உரையாசிரியர்கள் வேறுபடக் கொள்கின்றனர்: சிலர் இந்நிலைகளில் துன்பமே குறை எனக் காண்பதாகவும், சிலர் அவற்றில் குறையையும் துன்பத்தையும் காண்பதாகவும் பொருள் கொள்கின்றனர். எப்படியாயினும், இதன் நோக்கம் பற்றைத் தளர்த்துவதே; சோர்வை வளர்ப்பதல்ல.