क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं निगच्छति ।कौन्तेय प्रतिजानीहि न मे भक्तः प्रणश्यति ॥
kṣipraṃ bhavati dharmātmā śaśvacchāntiṃ nigacchati |kaunteya pratijānīhi na me bhaktaḥ praṇaśyati ||
விரைவிலேயே அவன் தர்மத்தில் நிலைத்த உள்ளம் கொண்டவனாகிறான்; நிலையான அமைதியையும் அடைகிறான். குந்தியின் மகனே, உறுதியாக அறிவித்துவிடு: என் பக்தன் ஒருபோதும் அழிவதில்லை.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில், மிகத் தீய நடத்தை உடையவனும் பிறிதொன்றை நாடாத பக்தியுடன் தன்னை வழிபட்டால் நல்லவனாகவே கருதப்பட வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் கூறினார்; அதையே இங்கு தொடர்கிறார். அத்தகையவன் விரைவிலேயே தர்மாத்மாவாக, அதாவது நெறியிலும் கடமையிலும் (தர்மம்) நிலைத்த உள்ளம் கொண்டவனாக ஆகி, நிலையான அமைதியை (சாந்தி) அடைகிறான். பிறகு குந்தியின் மகனான அர்ஜுனனிடம், தன் பக்தன் அழிவதில்லை என்று உறுதியாக அறிவிக்கச் சொல்கிறார். “விரைவில்” என்பதை சில உரையாசிரியர்கள் உடனடி உள்மாற்றமாகக் கொள்கின்றனர்; வேறு சிலர் பக்தி முதிர முதிர நிகழும் படிப்படியான மாற்றமாகக் கொள்கின்றனர்.