எங்கும் செல்லும் பெரிய காற்று எப்போதும் ஆகாயத்தில் நிலைத்திருப்பது போல, எல்லா உயிர்களும் என்னில் நிலைத்திருக்கின்றன என்று புரிந்துகொள்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில், உயிர்கள் தம்மில் சாதாரணப் பொருளில் “தங்குவதில்லை” என்று கிருஷ்ணர் கூறினார்; இந்தப் புதிரை விளக்க இங்கே ஓர் உவமையைத் தருகிறார். காற்று எங்கும் இயங்கினாலும் ஆகாயம் அதனால் தொடப்படுவதோ மாறுவதோ இல்லை; அதுபோல எல்லா உயிர்களும் கிருஷ்ணரில் இருந்தாலும் அவை அவரைக் கட்டுப்படுத்துவதும் இல்லை, மாற்றுவதும் இல்லை. நுட்பப் பொருளில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் உயிர்கள் அவரைச் சார்ந்தவை, அவரோ தீண்டப்படாதவர் என்று வலியுறுத்துகிறது; விசிஷ்டாத்வைதமும் பக்தி மரபுகளும் உலகம் உண்மையானது, அவரிலிருந்து வேறுபட்டது, ஆயினும் முழுவதும் அவரையே ஆதாரமாகக் கொண்டது என்று வலியுறுத்துகின்றன.