तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च ।अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥
tapāmyahamahaṃ varṣaṃ nigṛhṇāmyutsṛjāmi ca |amṛtaṃ caiva mṛtyuśca sadasaccāhamarjuna ||
நான் வெப்பத்தைத் தருகிறேன்; மழையைத் தடுத்து நிறுத்துகிறேன், அதை விடுவிக்கவும் செய்கிறேன். அர்ஜுனா, நான் அமரத்தன்மையும் மரணமும் ஆவேன்; இருப்பும் இன்மையும் நானே.
விளக்கம்
கிருஷ்ணர் தாம் அனைத்திலும் நிறைந்திருப்பதைத் தொடர்ந்து விளக்குகிறார்: சூரியனின் வெப்பம், மழையைத் தடுப்பதும் பொழிவிப்பதும், மரணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அமரத்தன்மை (அம்ருதம்), மரணம் ஆகியவை அவரே. சத், அசத் என்பவை இருப்பு, இன்மை எனப் பொருள்படும்; அவற்றை வெளிப்பட்டது–வெளிப்படாதது என்றோ, நிலையானது–அழியக்கூடியது என்றோ கொள்ளலாம். அத்வைத மரபு இரண்டுக்கும் பின்னால் இருக்கும் ஒரே மெய்ப்பொருள் அவர் என்று வலியுறுத்தும்; பக்தி மரபுகள் அனைத்தின் மீதும் அவருக்குள்ள இறைமையை வலியுறுத்தும்.