என் சொந்த இயற்கையை ஆதாரமாகக் கொண்டு, இயற்கையின் ஆளுகையால் தம் வசமின்றி இருக்கும் இந்த உயிர்த்தொகுதி முழுவதையும் நான் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கிறேன்.
விளக்கம்
படைப்பு எவ்வாறு நடக்கிறது என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குத் தொடர்ந்து கூறுகிறார்: ஒவ்வொரு பிரபஞ்சச் சுழற்சியின் தொடக்கத்திலும் தமது சொந்த இயற்கையை (பிரகிருதி), அதாவது பொருள் மற்றும் மனத்தின் படைப்பாற்றலை, ஆதாரமாகக் கொண்டு எல்லா உயிர்களையும் வெளிப்படுத்துகிறார். உயிர்கள் “வசமற்றவை” (அவசம்), ஏனெனில் அவை தம் முந்தைய செயல்களால் (கர்மம்) உருவான இயற்கையால் இயக்கப்படுகின்றன. பக்தி சார்ந்த வேதாந்தப் பிரிவுகள் இந்தப் பிரகிருதியை முழுமையாக இறைவனுக்கே உரிய உண்மையான ஆற்றல் என்று காண்கின்றன; அத்வைதம் அதை தோற்றங்களை உருவாக்கும் மாயையின் சக்தி என்று காண்கிறது.