ஆசை, அச்சம், கோபம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, என்னிலேயே ஆழ்ந்து, என்னைச் சரணடைந்த பலர், ஞானம் என்னும் தவத்தால் தூய்மை அடைந்து, என் இயல்பை அடைந்திருக்கிறார்கள்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர், தம்முடைய தெய்வீகப் பிறப்பையும் செயலையும் உண்மையாக அறிபவர் மீண்டும் பிறப்பதில்லை என்றார்; அதையே இங்கு தொடர்கிறார். ஆசை அல்லது பற்று (ராகம்), அச்சம் (பயம்), கோபம் (க்ரோதம்) ஆகியவற்றை விட்டு, ஞானத் தவத்தால் (ஜ்ஞான-தபஸ்) தூய்மை பெற்று, பலர் ஏற்கெனவே தம்மை அடைந்துள்ளனர் என்கிறார்; சிலர் இதை “ஞானமும் தவமும்” என்றும் படிக்கின்றனர். “என் இயல்பு” (மத்பாவம்) என்பதை சில மரபுகள் இறைவனுடன் ஒன்றுதல் அல்லது அவரைப் போன்ற நிலையை அடைதல் என்றும், சில மரபுகள் அவருக்கு அன்புடன் நெருங்கியிருத்தல் என்றும் விளக்குகின்றன.