जन्म कर्म च मे दिव्यमेवं यो वेत्ति तत्त्वतः ।त्यक्त्वा देहं पुनर्जन्म नैति मामेति सोऽर्जुन ॥
janma karma ca me divyamevaṃ yo vetti tattvataḥ |tyaktvā dehaṃ punarjanma naiti māmeti so'rjuna ||
என்னுடைய பிறப்பும் செயலும் தெய்வீகமானவை என்பதை இவ்வாறு உண்மையாக அறிபவன், அர்ஜுனா, உடலை விட்ட பின் மீண்டும் பிறப்பதில்லை; அவன் என்னையே வந்தடைகிறான்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் நல்லோரைக் காக்கவும் தர்மத்தை (அறநெறி, பேரண்ட ஒழுங்கு) நிலைநாட்டவும் யுகந்தோறும் தாம் அவதரிப்பதாக கிருஷ்ணர் கூறினார். இங்கே, தம் பிறப்பையும் செயலையும் சாதாரணமானவை என்றோ கர்மத்தால் உந்தப்பட்டவை என்றோ அல்லாமல் தெய்வீகமானவை என உண்மையாக அறிபவன் மறுபிறப்பிலிருந்து விடுபட்டு தம்மை அடைகிறான் என்கிறார். “என்னை அடைகிறான்” என்பதற்கு தனிப்பட்ட இறைவனுடன் இணைதல் என்றும், ஞானத்தால் அடையும் விடுதலை என்றும் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஸ்லோகம் அதைத் தீர்மானிக்கவில்லை.