आख्याहि मे को भवानुग्ररूपोनमोऽस्तु ते देववर प्रसीद ।विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यंन हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥
ākhyāhi me ko bhavānugrarūponamo'stu te devavara prasīda |vijñātumicchāmi bhavantamādyaṃna hi prajānāmi tava pravṛttim ||
இத்தகைய அச்சமூட்டும் உருவம் கொண்ட நீ யார் என்று எனக்குச் சொல். தேவர்களில் சிறந்தவனே, உனக்கு வணக்கம்; அருள் புரிவாயாக. ஆதியானவனான உன்னை அறிய விரும்புகிறேன்; உன் செயலை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
விளக்கம்
ஒளிரும், அனைத்தையும் விழுங்கும் விஸ்வரூபத்தைக் கண்டு அர்ஜுனன் நடுங்குகிறான். அவன் வணங்கி, அந்த உருவம் யாரென்று கேட்கிறான்; அதன் செயல் அல்லது நோக்கம் (பிரவிருத்தி) தனக்குப் புரியவில்லை என்றும் ஒப்புக்கொள்கிறான். கிருஷ்ணரின் பதில் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் வருகிறது.