नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णंव्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।दृष्ट्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्माधृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥
nabhaḥspṛśaṃ dīptamanekavarṇaṃvyāttānanaṃ dīptaviśālanetram |dṛṣṭvā hi tvāṃ pravyathitāntarātmādhṛtiṃ na vindāmi śamaṃ ca viṣṇo ||
விஷ்ணுவே, வானைத் தொடுபவனாய், ஒளிர்பவனாய், பல நிறங்கள் கொண்டவனாய், அகலத் திறந்த வாய்களும் ஒளிரும் பெரிய கண்களும் உடையவனாய் உன்னைக் காணும்போது, என் உள்ளம் அச்சத்தால் நடுங்குகிறது; எனக்கு உறுதியும் அமைதியும் கிடைக்கவில்லை.
விளக்கம்
அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரின் விஸ்வரூபத்தைக் காட்டும்படி கேட்டிருந்தான்; இப்போது அதன் பிரமாண்டத்தால் மனம் கலங்குகிறான். வானைத் தொடும், ஒளிரும், திறந்த வாய்களும் பெரிய ஒளிர்கண்களும் கொண்ட வடிவத்தை அவன் விவரிக்கிறான். இதைக் கண்டதும் அவன் உறுதியையும் (திருதி) அமைதியையும் (சமம்) இழக்கிறான்; எங்கும் நிறைந்தவர் எனப் பொருள்படும் “விஷ்ணு” என்று கிருஷ்ணரை அழைக்கிறான்.