द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं चकर्णं तथाऽन्यानपि योधवीरान् ।मया हतांस्त्वं जहि मा व्यथिष्ठायुध्यस्व जेतासि रणे सपत्नान् ॥
droṇaṃ ca bhīṣmaṃ ca jayadrathaṃ cakarṇaṃ tathā'nyānapi yodhavīrān |mayā hatāṃstvaṃ jahi mā vyathiṣṭhāyudhyasva jetāsi raṇe sapatnān ||
துரோணரையும், பீஷ்மரையும், ஜயத்ரதனையும், கர்ணனையும், அவ்வாறே மற்ற வீரப் போர்வீரர்களையும் — ஏற்கெனவே என்னால் கொல்லப்பட்ட இவர்களை நீ வீழ்த்து. கலங்காதே. போரிடு! போரில் உன் எதிரிகளை நீ வெல்வாய்.
விளக்கம்
தம் காலவடிவ விஸ்வரூபத்தை அர்ஜுனனுக்குக் காட்டிய கிருஷ்ணர், அவனைத் தொடர்ந்து போரிடத் தூண்டுகிறார். இந்த மாபெரும் வீரர்கள் ஏற்கெனவே தம்மால் அழிக்கப்பட்டவர்களே என்றும், அர்ஜுனன் அச்சமும் கலக்கமும் (வியதா) இன்றித் தன் கடமையைச் செய்தால் போதும் என்றும் கூறுகிறார். இது தெய்வ சங்கல்பத்தை வலியுறுத்துகிறதா, அல்லது கருவியாகச் செயல்படும் போர்வீரனின் தர்மத்தை வலியுறுத்துகிறதா என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்.