vāyuryamo'gnirvaruṇaḥ śaśāṅkaḥprajāpatistvaṃ prapitāmahaśca |namo namaste'stu sahasrakṛtvaḥpunaśca bhūyo'pi namo namaste ||
நீயே வாயு, யமன், அக்னி, வருணன், சந்திரன். நீயே பிரஜாபதி; முப்பாட்டனும் நீயே. உனக்கு ஆயிரம் முறை வணக்கம், வணக்கம்; மீண்டும் மீண்டும் உனக்கு வணக்கம், வணக்கம்.
விளக்கம்
கிருஷ்ணரின் விஸ்வரூபத்தைக் கண்டு திகைத்த அர்ஜுனன் தொடர்ந்து அவரைப் போற்றுகிறான். காற்றின் தேவன் வாயு, மரணத்தின் தேவன் யமன், நெருப்பின் தேவன் அக்னி, நீரின் தேவன் வருணன், சந்திரன் ஆகிய அனைவரும் அவரே என்கிறான். படைப்புயிர்களின் தலைவனான பிரஜாபதி என்றும், பிதாமகன் எனப்படும் பிரம்மாவுக்கும் மூலமான பிரபிதாமகன் என்றும் அவரை அழைக்கிறான். மீண்டும் மீண்டும் வணங்குவது அவனுடைய பிரமிப்பையும் பணிவையும் காட்டுகிறது.