अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वाभयेन च प्रव्यथितं मनो मे ।तदेव मे दर्शय देव रूपंप्रसीद देवेश जगन्निवास ॥
adṛṣṭapūrvaṃ hṛṣito'smi dṛṣṭvābhayena ca pravyathitaṃ mano me |tadeva me darśaya deva rūpaṃprasīda deveśa jagannivāsa ||
இதுவரை கண்டிராததைக் கண்டு நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; ஆனாலும் என் மனம் அச்சத்தால் நடுங்குகிறது. தேவா, எனக்கு அதே பழைய உருவத்தையே காட்டு. தேவர்களின் தலைவனே, உலகின் உறைவிடமே, கருணை காட்டு.
விளக்கம்
கிருஷ்ணரின் விஸ்வரூபத்தைக் கண்ட பிறகு அர்ஜுனன் பேசுகிறான். அந்த அற்புதக் காட்சியில் அவன் மகிழ்கிறான்; அதே நேரம் அச்சமும் கொள்கிறான். அதனால் தனக்குப் பழக்கமான உருவத்துக்குத் திரும்பும்படி கேட்கிறான். “உலகின் உறைவிடம்” (ஜகந்நிவாசம்) என்ற அழைப்பு, உலகமெல்லாம் அவரிடமே நிலைகொள்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.